Από άοπλο θύμα, ένοπλος νομοταγής πολίτης

Ο γράφων

Εισαγωγή

Μια ιστορία που την ακούω συχνά: …Έβαλα θωρακισμένη πόρτα, κάγκελα στα παράθυρα, συναγερμό, αντικλεπτικά στα κουφώματα, αμπάρα στην παλιά πόρτα κτλ. Τι κάνω τώρα; Αισθάνομαι ακόμα σαν θύμα! Αν οι ληστές είναι «τσακάλια» και περάσουν τα μέτρα ασφαλείας; Αν μας πιάσουν σε φάση που δεν τα χρησιμοποιούμε; Αν γίνει μια κοινωνική αναταραχή και κάποιοι ξεκινήσουν τις επιδρομές που παίζει συχνά η τηλεόραση; Τι γίνεται;

Η απάντηση είναι πολύ απλή: Με όλα αυτά τα μέτρα ασφαλείας, το άσχημο σενάριο της διάρρηξης από σοβαρούς επαγγελματίες είναι λίγο απίθανο (θα πάνε δίπλα!). Αυτό της επιδρομής / κοινωνικής αναταραχής δεν μπορούμε ποτέ να το αποκλείσουμε – σε καμία χώρα, πόσο μάλλον στη δική μας που βρίσκεται στη δική της δίνη κοινωνικό – οικονομικών εξελίξεων. Τι κάνουμε λοιπόν;

Ρουά Ματ σε 10 κινήσεις!

  1. Επισκεπτόμαστε το γραφείο όπλων του Τμήματος Ασφαλείας της περιοχής μας. Θα βρείτε τους αστυνομικούς εκεί συνεργάσιμους και ευγενέστατους, στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων. Ζητάμε έκδοση άδειας αγοράς κυνηγετικού όπλου. Μας ενημερώνουν για τη διαδικασία (παράβολα, ιατρική εξέταση), παραδίδουμε ό,τι μας ζητήσουν και σε μερικές εβδομάδες έχουμε το χαρτί στο χέρι.
  2. Αποφασίζουμε τι όπλο θα αγοράσουμε: Καραμπίνα 12άρα (20άρα για μικρόσωμους κυρίους ή κυρίες) με μηχανισμό αερίων, ή αδρανείας με σύστημα μείωσης του λακτίσματος. Για λεπτομέρειες και πληροφορίες διαβάστε αναλυτικό άρθρο ΕΔΩ. Όλα ξεκινούν από τον προϋπολογισμό μας. Διαβάζουμε και μερικά σχετικά ΤΕΣΤ.
  3. Επισκεπτόμαστε το κατάστημα κυνηγετικών ειδών / οπλοπωλείο της αρεσκείας μας, έχοντας κάνει πρώτα μια έρευνα αγοράς / τιμών στο ίντερνετ. Με τέτοια κρίση, δεν θα αργήσουν να δεχθούν την καλύτερη προσφορά που έχουμε βρει, ή να προτείνουν κάτι αντίστοιχο.
  4. Αγοράζουμε το όπλο και παίρνουμε την άδεια οπλοκατοχής (με 10ετή διάρκεια) από το Τμήμα Ασφαλείας – ο οπλοπώλης θα μας ενημερώσει σχετικά, αν έχουμε απορίες.
  5. by Ed Siasoco (aka SC Fiasco)

    ΠΟΤΕ δεν έχουμε αρκετά…

    Αγοράζουμε φυσίγγια. Πόσα; ΠΟΛΛΑ! Θα μας χρειαστούν χιλιάδες σκοπευτικά και αρκετά από τα υπόλοιπα. Ναι, αυτή είναι μια πολύ ακριβή ιστορία. Για πυρομαχικά μπορείτε να διαβάσετε ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

  6. Με αρωγό το manual, μαθαίνουμε να λύνουμε, να δένουμε, να καθαρίζουμε και να λιπαίνουμε το όπλο μας. Με παλιά χρησιμοποιημένα φυσίγγια (από φίλο κυνηγό…), μαθαίνουμε να το γεμίζουμε και να το αδειάζουμε.
  7. Το σημαντικότερο από όλα: Κάνουμε μια έρευνα αγοράς στα σκοπευτήρια της περιοχής μας και γραφόμαστε στο πιο κατάλληλο για τα γούστα και τις οικονομικές δυνατότητες μας. Προετοιμαζόμαστε πριν πάμε – σχετικό άρθρο ΕΔΩ.
  8. Ξεκινά η προπόνηση: 100 – 200 φυσίγγια για να «στρωθεί το όπλο» – 2 με 3 χιλιάδες για να εξοικειωθούμε με το νέο μας απόκτημα. Το ξαναλέω, για όσους δεν κατάλαβαν: Είναι ακριβή ιστορία. Όποιος πάει να την κάνει φτηνή, θα έχει το αντίθετο αποτέλεσμα, για λόγους που έχουμε αναλύσει στο παρελθόν.
  9. Το όπλο δεν είναι ποδήλατο, θέλει συνεχή προπόνηση για να είμαστε αποτελεσματικοί και, το κυριότερο, ασφαλείς χωρίς αυτοτραυματισμούς και ανόητα ατυχήματα. Βάζουμε εαυτόν σε πρόγραμμα προπόνησης που θα ισχύει επ αόριστον, με μία τουλάχιστον επίσκεψη την εβδομάδα – και πρώτος από όλους ο γράφων, που ποτέ δεν μπόρεσε να το τηρήσει…
  10. Συντηρούμε το όπλο μας συχνά, και με κάθε ενδοιασμό επισκεπτόμαστε οπλουργό – δεν είναι ντροπή, το αντίθετο, ντροπή είναι να ρίχνουμε με ένα επικίνδυνο, μισοδιαλυμένο σαράβαλο, που πηγαίνει από εμπλοκή σε εμπλοκή.

Μην το σκέφτεστε, όσοι το έκαναν θα σας διαβεβαιώσουν: Θα σας αλλάξει τη ζωή!

Σχόλια

Σχόλια


Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *