Γιατί το κυνήγι είναι ταμπού; Μέρος Α

by halseike

Εισαγωγή

Με το κυνήγι έχουμε ασχοληθεί ήδη σαν amynastospiti.gr, και οι λόγοι είναι πολλοί, ενώ το θεωρούμε αναπόσπαστο κομμάτι της αυτοάμυνας – μπορείτε να διαβάσετε σχετικό άρθρο ΕΔΩ. Πρόσφατα διάβασα μια πολύ ωραία ανάλυση στο ihunt.gr, για τους λόγους που όλο και περισσότεροι συνάνθρωποι μας απομακρύνονται από του κυνήγι, αλλά και τα όπλα γενικότερα.

Σας παρουσιάζω το άρθρο (μαζί με τις δικές μας σημειώσεις φυσικά). Πρέπει να μελετήσουμε τη συγκεκριμένη ανάλυση πολύ προσεκτικά, γιατί όσα αναφέρει χρησιμοποιούνται καθημερινά ως όπλα από ορισμένους «οικολόγους», πολιτικούς, «δημοσιογράφους» και όσους άλλους έχουν κρυφά συμφέροντα για να γίνει πλήρης αφοπλισμός των Ελλήνων. Ένας αφοπλισμός που θα προσφέρει απόλυτη ελευθερία σε κάθε είδους εγκληματικό στοιχείο – είτε αυτό καλύπτεται πίσω από ένα παραπέτασμα νομιμότητας, είτε όχι.

Εμβαθύνοντας…

Μετά από πολλές συζητήσεις εδώ και χρόνια με φίλους και γνωστούς οι οποίοι θεωρούσαν και θεωρούν το κυνήγι «βάρβαρο και ηθικά καταδικαστέο» αναπόφευκτα έχω αφιερώσει πολύ χρόνο και προβληματισμό σχετικά με τα αίτια που δημιουργούν την παραπάνω εντύπωση στους μη κυνηγούς. Είναι μάλλον κοινά αποδεκτή η διαπίστωση πως για τους περισσότερους ανθρώπους:

  • ο ψαράς είναι ρομαντικός…
  • ο μανιταροσυλλέκτης φυσιοδίφης…
  • ο συλλέκτης βοτάνων φυσιολάτρης…
  • ο υλοτόμος επαγγελματίας της υπαίθρου…
  • και ο κυνηγός βάρβαρος και απολίτιστος…

Εκτός της δραστηριότητας τα παραπάνω ισχύουν λίγο πολύ και για το αποτέλεσμά της δηλαδή:

  • η θέα της νεκρής τσιπούρας παραπέμπει σε υγιεινή τροφή…
  • η θέα των κομμένων μανιταριών μας κάνει να τρέχουν τα σάλια μας…
  • η θέα των κομμένων αρωματικών φυτών παραπέμπει σε φυσικό φάρμακο…
  • η θέα των κομμένων ξύλων σε παλιές ρομαντικές εποχές…
  • και η θέα νεκρού θηρεύσιμου πτηνού σε δολοφονία και βαρβαρότητα…

Στο βαθμό που όλα τα παραπάνω σχετίζονται με ανανεώσιμους φυσικούς πόρους αντιλαμβάνεται καθένας πως το «περιβαλλοντικό αποτύπωμα» που αφήνει κάθε μια από τις παραπάνω δραστηριότητες είναι το ίδιο, σε επίπεδο μονάδας, από τη στιγμή που μιλάμε για πόρους εν επαρκεία.

Μερικές από τις κύριες διαφορές που υπάρχουν μεταξύ των παραπάνω δραστηριοτήτων μετά τις πολλές συζητήσεις που ανέφερα παραπάνω φαίνεται πως είναι:

  1. το μέσο με το οποίο ασκείται η δραστηριότητα
  2. η συχνότητα επαφής των «τρίτων» και η εξοικείωση με το αποτέλεσμα
  3. η προσωπική εμπειρία κάθε πολίτη σχετικά με τα παραπάνω
by djudd1981

Μια Mossberg σε όλο της το μεγαλείο…

Οπλοφοβία

  • Σε ό,τι αφορά το μέσο, είναι προφανές και πέραν πάσης αμφιβολίας πως το όπλο ή το ντουφέκι είναι ταυτισμένο με το θάνατο όχι μόνο ζώων αλλά και των ανθρώπων, με αποτέλεσμα η θέα, ο ήχος αλλά και η σκέψη του να προκαλεί αποκλειστικά αρνητικά συναισθήματα σε κάθε πολίτη που δεν έχει χρησιμοποιήσει όπλο ποτέ στη ζωή του.
  • (σ.σ. Φυσικά αρκετά ελληνικά Μ.Μ.Ε. «ξεχνούν» να μας αναφέρουν πόσοι λαοί, όπως εμείς, απελευθερώθηκαν με τα όπλα, και περιμένουν πότε κάποιος ψυχοπαθής θα σκοτώσει με καραμπίνα για να το κάνουν βούκινο!)
  • Έτσι δημιουργείται εκ των προτέρων η μεγαλύτερη ίσως διαφοροποίηση των αντίστοιχων κατά τα άλλα παραπάνω δραστηριοτήτων, η οποία με μία λέξη θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως «οπλοφοβία».
  • Είμαι σχεδόν βέβαιος πως αν ψαρεύαμε με ντουφέκι, και το ψάρεμα θα είχε την ίδια μοίρα με αυτήν που έχει το κυνήγι σήμερα στην κοινωνία. Θα ήταν δηλαδή μη αποδεκτό. Ενώ αντίθετα αν κυνηγούσαμε με τόξο αντί για πυροβόλο όπλο, το κυνήγι θα ήταν πιο αποδεκτό κοινωνικά.
  • (σ.σ. Το κοινωνικά περισσότερο αποδεκτό τόξο είναι ένα όπλο σχετικά δύσχρηστο, ό,τι καλύτερο για να γυρίσουμε πολλούς αιώνες πίσω. Επειδή κάποιοι θέλουν τα πράγματα να πάρουν αυτή την κατεύθυνση, και αυτοί που τους προστατεύουν έχουν πυροβόλα, δεν θα το δυσφημίσουν ποτέ… Έτσι, το τόξο παραμένει ένα «ευγενές» όπλο.)

Εξοικείωση

Σε ό,τι αφορά στη συχνότητα επαφής των πολιτών και την εξοικείωση με το αποτέλεσμα, εδώ έχουμε να κάνουμε με την αποξένωση του Έλληνα από τη φύση. Σε αρκετά παραμεθόρια και απομονωμένα χωριά με τους λιγοστούς κατοίκους, η επαφή με το κυνήγι ακόμη και για τους μη κυνηγούς διατηρείται στο ακέραιο εφόσον υπάρχουν ακόμη κυνηγοί στο χώρο. Έτσι η θέα ενός νεκρού θηράματος προκαλεί περισσότερο θετικά ή ουδέτερα συναισθήματα, σε αντίθεση με τους κατοίκους των αστικών κέντρων στους οποίους προκαλεί μάλλον αρνητικά συναισθήματα. (σ.σ. Εδώ η, μικρή έστω, αποκέντρωση που προκάλεσε η οικονομική κρίση θα έχει θετικότατο αποτέλεσμα.)

Το συγκεκριμένο φαινόμενο ενισχύεται τα μέγιστα και από την ψευδεπίγραφα «οικολογική» προπαγάνδα, στα πλαίσια της οποίας σχετικοί και άσχετοι, από άγνοια ή συμφέρον, θέτουν το κυνήγι ως απειλή για τη φύση και τη βιοποικιλότητα, αγνοώντας ή αποκρύπτοντας αντίστοιχα τις πραγματικές απειλές για το περιβάλλον.

Επίδειξη

  • Στα παραπάνω έρχεται να προστεθεί η τάση μερικών από μας για επίδειξη. Η φιλοδοξία, ο εγωισμός, το καφενείο, και πολλά άλλα χαρακτηριστικά που σχετίζονται προφανώς με περιορισμένη αυτοπεποίθηση, αυτοσεβασμό κλπ, οδηγούν κάποιους «κυνηγούς» στην επίδειξη ανεξάρτητα από το αν αυτή απαγορεύεται ή είναι ανήθικη, είναι αντίθετη δηλαδή στους γραπτούς και άγραφους νόμους του κυνηγιού.
  • Σε κάθε μορφή της η επίδειξη είναι απορριπτέα. Όταν όμως γίνεται σε δημόσιο χώρο αδιάκριτα και μπροστά στα μάτια μη – κυνηγών, τότε επιφέρει ίσως το μεγαλύτερο πλήγμα στην εικόνα του κυνηγού που έχουν οι μη – κυνηγοί. Και εκεί οι πολλοί πληρώνουμε τα σπασμένα των λίγων. Των λίγων που δεν απομονώνουμε… Των λίγων που μερικοί μπορεί και να τους θαυμάζουμε κρυφά…Των λίγων που ανταγωνίζονται ίσως ακόμη και τους «οικολόγους» στη ζημιά που προκαλούν στο κυνήγι.
  • Το συγκεκριμένο φαινόμενο λαμβάνει πλέον ακόμη μεγαλύτερες διαστάσεις με τη χρήση του διαδικτύου. Δε μας έφταναν οι φωτογραφίες και οι live παραστάσεις διαφόρων ηλιθίων που προσωπικά δεν τους θεωρώ κυνηγούς, έχουμε τον τρόπο να καυχόμαστε πλέον και στο διαδίκτυο. Να διευκρινίσω εδώ πως θεωρώ άλλο πράγμα το να μοιραστεί κάποιος μία φωτογραφία ή ένα βίντεο με κάποιον φίλο του και άλλο το να τα δημοσιεύσει αδιάκριτα σε facebook, blogs και ιστοσελίδες που μπορεί να τα δει οποιοσδήποτε.
  • Άλλο η δημόσια επίδειξη και άλλο το να μοιραζόμαστε με φίλους όμορφες κυνηγετικές αναμνήσεις. Αν δει κανείς την προπαγάνδα των «φιλοζωικών σωματείων» βασίζεται σχεδόν αποκλειστικά σε τέτοιες ηλιθιότητες, γεγονός που αρκεί για να πιστοποιήσει τα παραπάνω.
  • (σ.σ. Με άλλα λόγια: Σκοτώσατε ένα λαγό – δεν έγινε και τίποτα! Σταματήστε να βγαίνετε αιματοβαμμένοι στο facebook λες και παλέψατε σώμα με σώμα με 2 – 3 λιοντάρια. Μαγειρέψτε το λαγό και φωνάξτε για τραπέζι φίλους «σκεπτικούς» με το κυνήγι. Αφιερώστε την ημέρα στο θήραμα που σας τάισε και σας έκανε να περάσετε τόσο καλά στο τραπέζι. Με αυτό τον τρόπο τιμούμε πραγματικά το λαγό, ενώ οι φίλοι μας μάλλον θα φύγουν με άλλη άποψη από το γεύμα…)

Για τη συνέχεια του άρθρου πατήστε ΕΔΩ.

Σχόλια

Σχόλια


Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *