Η έλλειψη αίσθησης του κινδύνου της ελληνικής κοινωνίας

Από το μοναδικό στο είδος του aegeanhawk.blogspot.com. Είτε συμφωνούμε με το γράφοντα είτε όχι, το πόνημα εσωκλείει όλα τα κακά της μοίρας μας σε λίγες γραμμές – κι αυτό αποτελεί από μόνο του επίτευγμα!

γράφει ο Γιώργος Ανεστόπουλος

 

  • Η έλλειψη αίσθησης του κινδύνου της ελληνικής κοινωνίας (και η συνακόλουθη «μη έγκαιρη αντίδραση») ευθύνεται για όλα τα δεινά της δημόσιας και εθνικής ασφάλειας…γι’ αυτά που ήρθαν και για τα ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ που έρχονται
  • Το πρόβλημα δεν ξέρεις αν πρέπει να το αποκαλέσεις επίκτητο ή εγγενές – οι καιροί των παχέων αγελάδων ιστορικά γεννούσαν δυστυχώς κι αυτό το δαίμονα του λαού μας… πχ μια τέτοια κατάσταση της Ελληνιστικής περιόδου εκμεταλλεύθηκαν οι Ρωμαίοι και κατέκτησαν την Ελλάδα… εντοπίζεται δε σε μια πολύ βασική «παθογένεια» της ελληνικής κοινωνίας που κατά καιρούς συνέβαλλε σε σοβαρές ιστορικές καταστροφές που υπέστη αυτός ο λαός κι αυτό το έθνος… ένα πρόβλημα που έρχεται και παρέρχεται… άλλοτε πιο εύκολα και άλλοτε πιο δύσκολα… Την έλλειψη αίσθησης του κινδύνου.
  • Αυτό το «καρκίνωμα» βρίσκεται πίσω απ’ όλα τα ζητήματα δημόσιας και εθνικής ασφάλειας…
    • Εκεί – στην ΕΛΛΕΙΨΗ ΑΙΣΘΗΣΗΣ ΤΟΥ ΚΙΝΔΥΝΟΥ – βρίσκεται η απάντηση στο «γιατί έχει αφεθεί όχι μόνον αφρούρητη η ελληνική κοινωνία απέναντι στην εισαγόμενη – και δη ΩΜΗ – εγκληματικότητα αλλά και γιατί παρ’ όλες τις βαρύτατες συνέπειες αυτή εξακολουθεί να τις υπομένει στωϊκά χωρίς ΚΑΜΙΑ ΜΑ ΚΑΜΙΑ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗΣ ατομικής και κοινωνικής ΑΥΤΟΑΜΥΝΑΣ απέναντι στις εγκληματικές επιθέσεις»…
    • Εκεί – στην ΕΛΛΕΙΨΗ ΑΙΣΘΗΣΗΣ ΤΟΥ ΚΙΝΔΥΝΟΥ – βρίσκεται η απάντηση στο «γιατί έχει αφεθεί αφρούρητη η ελληνική επικράτεια στην μαζική εισβολή – και δη ΙΣΛΑΜΙΚΩΝ/κατακτητικών – λαθρομεταναστευτικών κυμάτων» αλλά και γιατί ΔΕΝ ΑΝΤΙΔΡΑ ΟΥΤΕ με ισχυρές μαζικές «συλλογικές ενεργές δυναμικές πρωτοβουλίες» Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ…
    • Εκεί – στην ΕΛΛΕΙΨΗ ΑΙΣΘΗΣΗΣ ΤΟΥ ΚΙΝΔΥΝΟΥ – βρίσκεται η απάντηση στο «γιατί έχει αφεθεί να εκδηλώνεται ανενόχλητη και ατιμώρητη η διαφθορά» σε όλες τις δημόσιες πράξεις (οικονομία, πολιτική, δικαιοσύνη,παιδεία, άμυνα, ασφάλεια, κλπ).
    • Εκεί – στην ΕΛΛΕΙΨΗ ΑΙΣΘΗΣΗΣ ΤΟΥ ΚΙΝΔΥΝΟΥ – βρίσκεται η απάντηση στο «γιατί έχει αφεθεί ανενόχλητη η Τουρκία» (πρωτίστως) να παρενοχλεί στρατιωτικά την Ελλάδα χωρίς τις ανάλογες ελληνικές στρατιωτικές αποτρεπτικές/ενεργές «ανταποδόσεις»…
    • Εκεί – στην ΕΛΛΕΙΨΗ ΑΙΣΘΗΣΗΣ ΤΟΥ ΚΙΝΔΥΝΟΥ – βρίσκεται η απάντηση στο «γιατί έχουν αφεθεί ένοπλες δυνάμεις και δυνάμεις ασφαλείας στο έλεος του Θεού, χωρίς την απαραίτητη ενίσχυση τόσο σε υλικοτεχνικά μέσα όσο και σε έμψυχο δυναμικό»…
    • Εκεί – στην ΕΛΛΕΙΨΗ ΑΙΣΘΗΣΗΣ ΤΟΥ ΚΙΝΔΥΝΟΥ – βρίσκεται η απάντηση στο «γιατί κάποιος πάει και χτίζει το σπίτι του μέσα σε μια μπαρουταποθήκη που λέγεται πευκοδάσος»…χωρίς να συνειδητοποιεί πρώτον πως είναι απλά θέμα χρόνου να «καεί» και δεύτερον, πως ότι και να λένε οι «ειδικοί», μέσα σε ένα τέτοιο «ΕΚΡΗΚΤΙΚΟ περιβάλλον» ΕΙΝΑΙ ΑΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΛΑΒΕΙ ΤΟ ΟΠΟΙΟΔΗΠΟΤΕ ΑΜΥΝΤΙΚΟ ΜΕΣΟ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ… τουτέστιν, με το ρετσίνι δεν παίζουν… είναι σαν να ρέει βενζίνη στις φλέβες των δέντρων…μ’ άλλα λόγια, το θερμικό κύμα ενός τέτοιου φλεγόμενου δάσους θα σε κάψει από μεγάλη απόσταση πριν καν σε αγγίξουν οι φλόγες…σκέψου μόνον, πως στον 2ο παγκ. πόλεμο μετά την ιαπωνική υποχώρηση το 50% των καυσίμων του ιαπωνικού στρατού παράγονταν από τα πεύκα…καταλαβαίνεις τώρα για τι ύψος ενεργειακής/θερμικής ισχύος μιλάμε; κι εσύ πας και χτίζεις το σπίτι σου μέσα σ’ αυτή την μπαρουταποθήκη;
    • Εκεί – στην ΕΛΛΕΙΨΗ ΑΙΣΘΗΣΗΣ ΤΟΥ ΚΙΝΔΥΝΟΥ – βρίσκεται η απάντηση στο «γιατί ενώ είναι γνωστό το ότι θα αντιμετωπίζουμε διαρκώς ισχυρές και επαναλαμβανόμενες ορεινές, δασικές πυρκαγιές, αρνούμαστε σαν Πολιτεία να ενισχύσουμε δραστικά τα εναέρια μέσα κατάσβεσης»…

Το γιατί συμβαίνει αυτό είναι απλό…

Ο πολίτης (και κατ’ επέκταση η κοινωνία) προσδοκά και επιθυμεί την «βόλεψή» του… Το να υποχρεωθεί να ζει με την «αίσθηση του κινδύνου» είναι μια «φορτική κατάσταση»…που «επιφέρει ευθύνες»… Το να «εκπαιδευτείς να ζεις» με «ενεργή και οξυμένη την αίσθηση του κινδύνου» σημαίνει να μάθεις να ζεις σε «εγρήγορση» και «διαρκή προετοιμασία άμεσης ανταπόκρισης» στο «τυχαίο που θα θέσει σε κίνδυνο την ασφάλειά σου»… Κι αυτό σημαίνει «ξεβόλεμα» και «ευθύνες»

Και όλοι θέλουν να ζουν χωρίς τέτοιες έγνοιες μεταφέροντας ασυναίσθητα αυτή την «ευθύνη» στο «ευρύτερο κράτος» και τους «επαγγελματίες του»… Ή τουλάχιστον, έτσι ευελπιστούν και ελπίζουν…

Όταν όμως η Πολιτεία, το Κράτος έχει γραφειοκρατικοποιηθεί ως τα τρίσβαθά του, τότε έχει χαθεί κάθε μα κάθε έννοια «ταχείας ανταπόκρισης στον κίνδυνο που ήθελε προκύψει»…

Δεν νοείται πχ μια θαλασσινή χώρα σαν την Ελλάδα, που από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα έχει βιώσει μυριάδες έκτακτες καταστάσεις δασικών πυρκαγιών που οδήγησαν τους πληθυσμούς πανικόβλητους στα παράλια, να αδυνατεί επί ΤΕΣΣΕΡΙΣ ολόκληρες ώρες να στείλει πλεούμενα (πάσης φύσεως) να διασώσουν τους πληγέντες από τις φλεγόμενες ακτές της ίδιας της Αττικής!!!

Γραφειοκρατικοποίηση της αντιμετώπισης του κινδύνου σημαίνει πως ενώ ο άμεσος κίνδυνος προκαλεί καταστροφές, η αντιμετώπισή του έχει «ανατεθεί κατά ένα κλάσμα σε χίλιους δυό νοματαίους ανευθυνοϋπεύθυνους, οπότε μέχρι να βρεθούν και να συμφωνήσουν όλοι αυτοί για τον τρόπο αντιμετώπισης του κινδύνου, αυτός έχει ήδη κάνει τη ζημιά του…

Το να έχεις εκπαιδευτεί να ζεις με «ενεργή την αίσθηση του κινδύνου» σημαίνει πως ανά πάσα στιγμή αναλύεις πιθανότητες κινδύνου από μια κατάσταση γύρω σου ακόμη και «προς ώρας μακρινή»…

  • σημαίνει πως σε ότι κάνεις λαμβάνεις και τα κατάλληλα μέτρα ασφαλείας…
  • σημαίνει πως δεν υποτιμάς κανέναν παράγοντα πιθανής επικινδυνότητας…
  • σημαίνει πως σε ότι κάνεις φροντίζεις να υπάρχει πάντα «εναλλακτική»…
  • σημαίνει πως είσαι έτοιμος να αντιδράσεις προτού «κλιμακωθεί ο κίνδυνος»…
  • σημαίνει πως είσαι έτοιμος να «λάβεις ακόμη και προληπτικές πρωτοβουλίες» έναντι ενός επερχόμενου κινδύνου…

αν πχ θέλεις την ασφάλεια της γειτονιάς σου, έχετε θρηνήσει ξανά και ξανά θύματα κι όμως η Πολιτεία εξακολουθεί να αγνοεί την ανάγκη σας για ισχυρή αστυνόμευση, τότε ποιός σου φταίει γι’ «αυτό που θα συμβεί στην οικογένειά σου» εφόσον αρνείσαι να πάρεις την ασφάλειά της στα χέρια σου; (σ.σ. Εδώ ο γράφων προφανώς αναφέρεται στο πόσο αναγκαίες θα ήταν κάποιες αποφασιστικές κινήσεις, δράσεις και πρωτοβουλίες προς τη σωστή κατεύθυνση – και όχι στην χρήση ωμής βίας!)

Όλες οι ομάδες πυροπροστασίας (κρατικές και ελεύθερης πρωτοβουλίας) έχουν υπερτονίσει ξανά και ξανά τους «παράγοντες κινδύνου» από δασικές πυρκαγιές…

όλοι αυτοί που υπέστησαν καταστροφές από τις δασικές πυρκαγιές είχαν άραγε σπεύσει στο πλευρό αυτών των ομάδων για να ενισχύσουν τις προσπάθειές τους και ν’ ακουστεί πιο δυνατά ο λόγος τους;

αντίστοιχα, υπήρξαν κάποιες ελάχιστες πρωτοβουλίες πολιτών που επιχείρησαν να αναδείξουν την αναγκαιότητα πρωτοβουλίας των πολιτών σε θέματα αυτοπροστασίας τους απέναντι στο έγκλημα…

όλα αυτά τα εκατοντάδες χιλιάδες θύματα της εγκληματικότητας είχαν σπεύσει άραγε στο πλευρό εκείνων των πολιτών που μάχονταν για το δικαίωμα και την υποχρέωση της «αυτοπροστασίας/αυτοάμυνας» της κοινωνίας/πολίτη;

έστω κατόπιν εορτής, όταν πια είχαν πέσει θύματα της εγκληματικότητας, όταν έχασαν ανθρώπους τους εξαιτίας της εγκληματικότητας, έσπευσαν μήπως να ενισχύσουν όσους μάχονται υπερ της «αυτοπροστασίας της κοινωνίας»;

η αίσθηση του κινδύνου σε κάποιους υπάρχει έντονη ως φυσικό εγγενές χαρακτηριστικό και σε κάποιους άλλους – τους πολλούς – όχι… είναι όμως κάτι στο οποίο ο Πολίτης μπορεί να «εκπαιδευτεί»… η «ικανότητα αίσθησης του κινδύνου» και η «δυνατότητα ΑΜΕΣΗΣ και ΈΓΚΑΙΡΗΣ ανταπόκρισης» μπορεί να προέλθει ως αποτέλεσμα εκπαίδευσης… και δη, από την Πολιτεία…

εάν η Πολιτεία το δει σοβαρά, τότε θα εκπαιδεύσει τους Πολίτες της… και θα σωθούν ζωές… και μαζί θα σωθεί και η ίδια η Ελληνική Πολιτεία και η επικράτειά της… μόνον έτσι θα προφυλαχτεί η δημόσια και η εθνική ασφάλεια… η όξυνση του αισθητηρίου του κινδύνου των Πολιτών θα οδηγήσει στο ξήλωμα της γραφειοκρατικοποίησης του κρατικού μηχανισμού αντιμετώπισης κινδύνων και καταστροφών…

αν δεν «ξεβολευτεί» ο πολίτης, θα συνεχίσουμε να αντιμετωπίζουμε βαρύτατες καταστροφές… και φυσικά, να θρηνούμε – υποκριτικά οι περισσότεροι – θύματα…

Πηγή: aegeanhawk.blogspot.com

Σχόλια

Σχόλια


Comments

Η έλλειψη αίσθησης του κινδύνου της ελληνικής κοινωνίας — 1 σχόλιο

  1. Μπράβο για την ψύχραιμη και βαθιά ανάλυση. Δε συμφωνώ σε όλα, όμως τα επιχειρήματα παρατίθενται και είναι λογικότατα.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

 

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.