Η υπέρτατη αξία της ανθρώπινης ζωής. Μια γνώμη.

Του Πάρι Καλοδημίδη

Ποιος φοβάται περισσότερο; Αυτός που προστατεύει τη ζωή ΤΟΥ και των οικείων ΤΟΥ από τους διάφορους εξωτερικούς κινδύνους ή αυτός που προστατεύει κυρίως αρχές και αξίες, πολιτιστικές και θρησκευτικές που εξασφαλίζουν την προστασία της ζωής ΤΟΥ λαού ΤΟΥ.

Ο πλανήτης και η χώρα μας, δέχονται μια διπλή επίθεση. Ένας ιός έχει ξαμοληθεί εναντίων μας – και μια τεράστια εκστρατεία προπαγανδιστικής ενημέρωσης ταυτόχρονα.

Η επιστήμη αδυνατεί μέχρι στιγμής να μας δώσει μια σαφή αφήγηση για το προφίλ της δράσης του ιού. Κάθε μέρα σχεδόν, αντικρουόμενες επιστημονικές μελέτες έρχονται στο φως. Το εμβόλιο και η θεραπεία της φαίνονται μάλλον αρκετά μακρύτερα απ ό,τι ελπίζαμε στην αρχή της κρίσης.

Όμως γνωρίζουμε μερικά πράματα για τον ιό σχεδόν σίγουρα. Έχει θνητότητα η οποία ίσως είναι διπλάσια από αυτήν της γρίπης, για την οποία όμως έχουμε εμβόλια, δηλαδή μπορούμε να πούμε θεωρητικά πως ίσως και να είναι λιγότερο θανατηφόρος από την γρίπη χωρίς τα εμβόλια της γρίπης. Αυτό είναι σημαντικό για την ψυχολογία του πληθυσμού που ζει τόσα χρόνια αγκαλιά με την εποχιακή γρίπη χωρίς ποτέ να σκεφτεί να κάνει εμβόλιο ή να κυκλοφορά με μάσκες, γάντια κλπ. Δεν επιδρά σχεδόν καθόλου στους νέους και όσους έχουν ένα μέσο ανοσοποιητικό σύστημα. Η μεταδοτικότητά του είναι πιο γρήγορη από αυτήν της γρίπης και με αυτό το δεδομένο είναι σχεδόν βέβαιο πως την επόμενη χρονιά θα έχει έρθει σε επαφή με τον κορονοϊό το μεγαλύτερο ποσοστό του πληθυσμού της γής.

Αυτές είναι οι γνωστές πτυχές του ιού, για τις οποίες δεν χρειαζόμαστε τον σκληρό πυρήνα της επιστήμης για να τις γνωρίζουμε.

Για την παραπάνω λοιπόν απειλή η κυβέρνησή μας πήρε μια σειρά μέτρων που όλοι γνωρίζουμε, τα οποία έρχεται τώρα να χαλαρώσει καθώς η χώρα μας από την αρχή της εξάπλωσης της πανδημίας έχει κάτι λιγότερο από 140 νεκρούς μέχρι σήμερα.

Στην φάση λοιπόν της ανακοίνωσης της χαλάρωσης των μέτρων ακούμε από τον πρωθυπουργό μας φράσεις τους τύπου, “θα μάθουμε να ζούμε με τις μάσκες”, “η ζωή μας θα αλλάξει για πάντα από δω και πέρα” , “τα μέτρα προφύλαξης θα μπουν μόνιμα στη ζωή μας” και άλλα τέτοιου είδους τέρατα. Ακούμε λοιπόν φράσεις, οι οποίες σκοπό έχουν να μας κάνουν να παραδοθούμε σε μια νέα πραγματικότητα, όπου ένα είδος νέου, αόρατου φόβου, θα μας απομακρύνει από την κοινότητά μας και θα μας μετατρέψει σε ένα είδος μετά – ανθρώπου. Ακούμε κρατικούς αξιωματούχους να προσπαθούν να μας σπείρουν τον πρωτόγονο φόβο του αγνώστου, επικαλούμενοι την επιστήμη (παράλογο ε;) , για την “προστασία της ανθρώπινης ζωής”.

Πόσο γνώριμη όμως ακούγεται στις μέρες μας αυτή η απειλή; Πόσες υποχωρήσεις κάναμε στη χώρα μας στο όνομα της αμφιλεγόμενης προστασίας της ανθρώπινης ζωής; Για την προστασία της ανθρώπινης ζωής ανοίξαμε τα σύνορά μας σε κάθε χαροκαμένο του πλανήτη, αφήνοντας να αποβιβαστούν βάρκες με χιλιάδες, κάθε λογής διωγμένους ανθρώπους, τυχοδιώκτες και παραβατικούς. Γι αυτήν την προστασία έχουμε παραδώσει την διαχείριση της μεγαλύτερης ανθρωπιστικής κρίσης στη χώρα μας, σε ξένες, φιλάργυρες και λιγότερο φιλάνθρωπες ΜΚΟ. Για την προστασία της ανθρώπινης ζωής έχουμε γεμίσει φόβο και φρίκη στις γειτονιές των μεγάλων πόλεων, έχουμε ανεχτεί την εγκληματικότητα των ξένων ενώ παράλληλα αρρωστημένες Ελληνόφωνες πένες προσπαθούν να ταυτίσουν τον ξένο λαθρομετανάστη με τον πρόσφυγα παππού μας απ το Αϊβαλί, μπας και καταπιούμε το χάπι της “νέας πολιτιστικής πραγματικότητας”.

Έχουμε πατήσει κάθε δικό μας πολιτιστικό, θρησκευτικό, ιδιοκτησιακό και ταυτοτικό δικαίωμα στη γη μας, στο όνομα της προστασίας της ανθρώπινης ζωής όλων σχεδόν των φυλών της γης που αποφάσισαν να κυνηγήσουν την τύχη τους στην Ευρώπη μέσω ημών.

Και σήμερα δεν φτάνουν οι θυσίες για προστασία όλων αυτών των ανθρώπων, μας ζητάνε και άλλες θυσίες για να σώσουμε κι άλλες ζωές, αυτή τη φόρα των “ευάλωτων ομάδων”.

Στο προχθεσινό διάγγελμα του ο πρωθυπουργός, μας εξήγγειλε περίπου τον τρόπο ζωής μας στη νέα εποχή που έρχεται. Προφανώς οι συμβουλάτορες του, όπως ο Π.Ο.Υ. και άλλοι ακραιφνείς φιλάνθρωποι, αποφάσισαν πως για την αμφιλεγόμενη προστασία ενός τμήματος του πληθυσμού μας, θα πρέπει όλοι οι υπόλοιποι Έλληνες να μπούμε σε μια ιδιότυπη κατάσταση λειτουργίας της οικονομίας η οποία μαθηματικά θα μας γυρίσει στην οικονομία της Ελλάδας του 1960, αλλά χωρίς της κοινωνική εγγύτητα που είχαμε τότε, χωρίς συναθροίσεις, γλέντια, και με την επιβολή μιας ιδιότυπης υγειονομικής μπούρκας, δηλαδή της υποχρεωτικής χρήσης μάσκας προστασίας και στους απόλυτα υγιείς ανθρώπους.

Η χώρα μας είναι οι άνθρωποί της, οι ελευθερίες μας, οι συναναστροφές μας, τα πρόσωπά μας, τα νησιά μας, η λαλιά μας, οι εκκλησίες μας, οι πλατείες μας, τα γλέντια μας, τα πανηγύρια μας, οι συναυλίες μας, η Λαμπρή μας, το καρναβάλι μας, τα συλλαλητήριά μας, τα ξενύχτια μας, οι κυκλικοί χοροί μας, ένας Γαλαξίας με Ελληνικές κοινότητες. Αυτά δεν είναι μόνο φολκλόρ, είναι τα θεμέλια του τρόπου μας, ο σκληρός πυρήνας της οικονομικής μας ζωής (εφόσον δεν μας άφησαν να γίνουμε βιομηχανική χώρα), κυριολεκτικά το οξυγόνο μας.

Αυτόν τον γαλαξία μπορούμε να τον διαλύσουμε στο θολό και αμφιλεγόμενο αγώνα για την “προστασία της ανθρώπινης ζωής”;

Μπορούμε να μεταλλάξουμε τη χώρα μας και να την κάνουμε χώρο; Όπου θα κυκλοφορούν όλες οι φυλές της γης, με το φορτίο της δικιάς της πολιτιστικοθρησκευτικής παράδοσης η κάθε μια, στο όνομα της προστασίας της ζωής των λαθρομεταναστών;

Μπορούμε παραδομένοι όλοι στην απομόνωση των κοινωνικών αποστάσεων, με την αντίστοιχη οικονομική κατάρρευση που υπονομεύει σαφέστατα το μέλλον των παιδιών μας, να δώσουμε τον αμφιλεγόμενο αγώνα για να σώσουμε τη ζωή των γερόντων μας;

Έχει έρθει η ώρα του λαού πλέον, με την υποταγή μας ή όχι στα νέα μέτρα, να αποφασίσουμε τι θα δώσουμε στον Μινώταυρο για να μην καταστραφεί αυτό που έως σήμερα θεωρούσαμε ελευθερία μέσα στη χώρα μας. Τουλάχιστον μέχρι να βρεθεί ένας Θησέας.

Υ.Γ. Κάποιος θα σκεφτεί, πως αυτή είναι μια οικονομίστικη – απάνθρωπη “καπιταλιστική” πρόταση θυσίας των ευάλωτων για να προχωρήσουν οι πιο ανθεκτικοί. Λάθος. Αυτή είναι μια πρόταση εθνικής επιβίωσης. Όπως συμβαίνει άλλωστε σε κάθε πόλεμο, καθώς υπάρχει περίπτωση στην προσπάθεια να σώσουμε τους ευάλωτους να χαθούμε όλοι. Είναι ένα αρχετυπικό δίλημμα, το έχει αντιμετωπίσει η ανθρωπότητα απο την εποχή του Θησέα και του Μίνωα, προφανώς σε μυθικό επίπεδο, αλλά όπως όλοι γνωρίζουμε ο μύθος απαντάει καλύτερα στα αρχετυπικά ερωτήματα.

Σχόλια

Σχόλια


Comments

Η υπέρτατη αξία της ανθρώπινης ζωής. Μια γνώμη. — 5 Σχόλια

  1. Ναι, σωστά όλα αυτά.
    Ποιος είναι όμως αυτός που φταίει;Ποιος είναι αυτός που επιβάλλει αυτή την κατάσταση;
    Οι ανεγκέφαλοι που ψηφίζουν την ανέχονται και τη συντηρούν.Δεν την επιβάλλουν όμως.
    Και λέω μήπως φταίνε οι κοινοβουλευτικοί;Μήπως μην με πουν και ρατσιστή ή κάτι αντί δημοκρατικό και βρω κανα μπελά…
    Γιατί οι εξωγήινοι δεν φταίνε σίγουρα.Ούτε και οι ξένοι.Βρίσκουν και τα κάνουν.
    Και αφού λοιπόν προσδιορίσουμε και αποδεχθούμε τον εχθρό και ξεκαθαρίσουμε ότι οι ”παραδοσιακές” και δοκιμασμένες λύσεις (του στυλ να ψηφίσει ο λαός άλλα κόμματα, να μαζέψουμε υπογραφές, να κάνουμε μηνύσεις, διαδηλώσεις και τα συναφή κλπ κλπ) δεν έχουν δουλέψει ποτέ υπέρ του Έθνους και δεν έχουν λόγο να δουλέψουν και τώρα να αρχίσουμε να συζητάμε και να ζητάμε πιο ”πρωτότυπες” προσεγγίσεις;
    Παρεμπιπτόντως τα ”Ημερολόγια Turner” τα έχει διαβάσει κανείς;Υπάρχει για δωρεάν κατέβασμα σε Ελληνικά και Αγγλικά αν γκουγκλάρεις…

    • To να τους τσουβαλιάσουμε “όλους” ως ανεγκέφαλους είναι το ίδιο κοντόφθαλμο με το να πούμε πως δεν φταίει κανείς και πως η κατάσταση είναι μια χαρά. Ο αρθρογράφος αναλύει τόσο το άμεσο πρόβλημα, όσο και τις άμεσες λύσεις στο σκεπτόμενο αναγνώστη.

      Το προσωπικό μου σχόλιο – λύση είναι να γραφτούν και να διαδοθούν πολλά τέτοιου είδους άρθρα. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης θα κάνουν (άθελα τους) την υπόλοιπη δουλειά…

      Ο Έλληνας δεν είναι πλέον αυτός που ήταν πριν από 5 χρόνια. Κάτι αλλάζει, παίρνοντας μια πιο Ευρωπαϊκή (με την καλή έννοια!) κατεύθυνση. Σιγά σιγά και βασανιστικά βέβαια, στην Ελλάδα είμαστε.

      Με εκτίμηση,
      Ραξής Επιτρόπου MEng,
      Αρχισυντάκτης,
      amynastospiti.gr

      • Κύριε Επιτρόπου,
        Ευχαριστώ για την απάντηση σας.
        Προσωπικά διαφωνώ πως λύση είναι τέτοια άρθρα.
        Τα τελευταία δέκα χρόνια τουλάχιστον με την ευρεία διάδοση του διαδικτύου έχουν γραφτεί εκατοντάδες τέτοια άρθρα και έχουν αναγνωσθεί από την πλειοψηφία των ψηφοφόρων.Τι άλλαξε;Τα κριτήρια του ψηφοφόρου είναι ακριβώς τα ίδια όπως φάνηκε πανηγυρικά και στις τελευταίες εκλογές: ψηφίζουμε ξανά το ένα από τα σόγια για να ”τιμωρήσουμε” τους προηγούμενους ή επειδή ξέρουμε κάποιον στο κόμμα να μας κάνει το ρουσφέτι ή απλά δεν μας αρέσει το στυλ του ενός όπως το προβάλλουν τα κανάλια πάμε στον άλλο κλπ…Τι άλλαξε;Πραγματικά δεν το βλέπω.
        Και πλέον με τα όσα συμβαίνουν κορονοϊός/υγειονομική κρίση, επερχόμενα μνημόνια, Τουρκία, εποικισμός κλπ – συνθήκες διάλυσης και πιθανού ακρωτηριασμού της χώρας – το σιγά σιγά ισοδυναμεί κυριολεκτικά με Εθνική εξαφάνιση.Πότε θα είναι η ώρα να γίνει κάτι γρήγορα αν όχι τώρα;Όταν χάσουμε λίγα νησιά ή λίγη Θράκη ή όταν ο μέσος μισθός πάει στα 200 ευρώ και ο πληθυσμός είναι 60% τζιχαντιστές;
        Το ”τσουβάλιασμα” γίνεται με βάση το εκλογικό σώμα ως σύνολο αφού η πλειοψηφία που αποφασίζει δεν μοιάζει σκεπτόμενη και τα όργανα που εκλέγει δρουν.Αν κάτσουμε και πούμε έχουμε πέντε ανθρώπους που αξίζουν οπότε δεν πειράζει τα υπόλοιπα πέντε εκατομμύρια να είναι ανεγκέφαλοι δεν κάνουμε δουλειά.Ένας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη δυστυχώς.Η αυτοκριτική πρέπει να γίνει σε Εθνικό επίπεδο βλέποντας το σύνολο ως ένα σώμα.Δεν μπορώ να πω πως κατανοώ την πηγή της αισιοδοξίας σας.
        Ο αρθρογράφος συμφωνώ πως έχει γράψει ένα πολύ ωραίο κείμενο με περιγραφή των όσων συμβαίνουν αλλά λύσεις δεν είναι οι κλασσικές αοριστολογίες ότι ήρθε η ώρα του λαού (πενήντα χρόνια ο λαός κάνει τα ίδια, τώρα που φτάσαμε στο αμήν θα αλλάξει;) ούτε ρητορικές ερωτήσεις αν μπορούμε να κάνουμε τη χώρα χώρο τη στιγμή που αυτό έχει σχεδόν γίνει!Αυτό είναι ξύλινη γλώσσα.
        Και επειδή τα κακά είναι χιλιοειπωμένα και η ξύλινη γλώσσα βαρετή, αυτός ακριβώς είναι και ο λόγος που τόσοι που έχουν διαβάσει αντίστοιχα κείμενα δεν κάνουν τίποτα: πουθενά δεν προτείνει κανείς συγκεκριμένες λύσεις.Και δεν τις προτείνει γιατί, μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλο μας, οι λύσεις πλέον δεν μπορεί να είναι πολιτικά ορθές και ανώδυνες.Η ώρα του λαού πχ στα νησιά που έχουν πλέον περισσότερους εποίκους από ότι ιθαγενείς πως πρέπει να είναι;Θα μας δώσει μια συγκεκριμένη πρόταση ο αρθρογράφος;Να κάνουν διαδήλωση;Να κάνουν απεργία;Να ψηφίζουν το άλλο κόμμα και πάλι;Να μαζέψουν υπογραφές;Να πάνε στον τοπικό μητροπολίτη;Να γυρίσουν βίντεο καταγγελίας για να νοιαστεί ποιός;Αυτοί που τους εισάγουν ή αυτοί που τους υποδέχονται και τσεπώνουν;Να πληρώσει την Τατιάνα να τον βγάλει στην εκπομπή της;Τι να κάνει;Αυτά μέχρι στιγμής δεν…
        Λύσεις υπάρχουν αλλά έχουν απαιτήσεις σε χρόνο, κόπο και χρήμα.Θέλουν διάθεση για σύγκρουση με την εξουσία, τα όργανα και τα αποτελέσματα της ακόμα και σε φυσικό επίπεδο και πλήρως αντισυμβατική σκέψη.Απαιτούν σαφή αναγνώριση του εχθρού και αντικειμενικούς στόχους.Μεγάλο θέμα για συζήτηση αλλά θέλει γερό στομάχι.Και ναι, όποιος μιλήσει θα τον πουν τα γνωστά ναζί, φασίστα,χίτλερ,τρελό,ακραίο…Αν ο Κολοκοτρώνης περίμενε την ώρα του λαού ακόμα τουρκοκρατία θα είχαμε…Έχει έρθει η ώρα των πράξεων.Τα ευχολόγια δεν θα αποτρέψουν το πικρό τέλος.Αυτά ήταν καλά για την εποχή της επίπλαστης ευημερίας…
        Με σεβασμό,
        ένας θαυμαστής της εξαιρετικής δουλειάς της ιστοσελίδας σας

  2. Πολύ δυνατό άρθρο, αληθινό, πραγματικό, μεστό !
    Ευχαριστώ.

Γράψτε απάντηση στο GeorgeD Ακύρωση απάντησης

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

 

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.