Μελλοντικό τυφέκιο του ΕΣ: Μία πλήρης ανάλυση – ΜΕΡΟΣ Α

Σήμερα ξεκινάμε κάτι πολύ ιδιαίτερο για το site μας, μια νέα σειρά άρθρων για το μέλλον του ατομικού οπλισμού του Έλληνα οπλίτη. Όσοι πιστοί προσέλθετε! Η μελέτη έχει εκπονηθεί από ανώτερο αξιωματικό του ΕΣ, ο οποίος προτιμά να παραμείνει ανώνυμος – απαγορεύεται η αναδημοσίευση της χωρίς γραπτή άδεια!

ΣΥΝΟΨΗ

Η τελευταία 20ετία χαρακτηρίζεται από μια αλματώδη τεχνολογική εξέλιξη  σε πλήθος τομέων της ανθρώπινης δραστηριότητας. Ιδιαίτερη ανάπτυξη παρατηρείται στις στρατιωτικές εφαρμογές, οι οποίες τις περισσότερες φορές είναι αυτές που ορίζει τις τεχνολογικές απαιτήσεις του μέλλοντος. Οι  Ένοπλες Δυνάμεις  με την είσοδο τους στον 21ο  αιώνα θα κλιθούν να διαχειριστούν αυτά τα νέα τεχνολογικά επιτεύγματα όπως π.χ. η πλήρης ψηφιοποίηση του πεδίου της μάχης, ώστε να διακινούνται ελεύθερα και σε πραγματικό χρόνο εικόνες, συνδιαλέξεις, δεδομένα κ.τ.λ. προς κάθε κατεύθυνση οπουδήποτε και σε οποιοδήποτε κλιμάκιο αλλά και να αναβαθμίσουν τον ήδη υπάρχοντα εξοπλισμό, με αποτέλεσμα να επιτευχθεί το προσδοκώμενο αποτέλεσμα μέσα σε λογικές οικονομικές απαιτήσεις, αναβαθμίζοντας μέχρι και τον τελευταίο στρατιώτη του πεζικού.

Η πολυπλοκότητα των αναλαμβανόμενων αποστολών απαιτεί την  αύξηση της φονικότητας και την ακρίβεια των όπλων που διατίθενται και κυρίως αυτών που αναπτύσσονται ή τροποποιούνται. Ταυτόχρονα πρέπει να παρέχεται η δυνατότητα της ανίχνευσης και εντοπισμού του εχθρού σε οποιοδήποτε σχεδόν σημείο ,οποιαδήποτε ώρα ή με οποιοδήποτε καιρό. Υπό αυτό το πρίσμα αναδεικνύεται η ανάγκη για εκσυγχρονισμό ή τροποποίηση και του λοιπού εξοπλισμού του μαχητή, από τον απλό οπλίτη του πεζικού έως τον μαχητή ενός ειδικού τμήματος (πχ ΕΤΑ), προκειμένου να είναι σε θέση να «παράγει» αυτές τις πληροφορίες ή να μπορει να λάβει και να αξιοποιήσει τις διατιθέμενες από άλλα τμήματα.

Ο μαχητής καθίσταται πλέον ένα ολοκληρωμένο σύστημα μάχης, με αυξημένη δυνατότητα εξουδετέρωσης στόχων, επιβιωσιμότητα, κινητικότητα, διοίκηση και έλεγχο στη μάχη. Θεμελιώδης στόχος είναι η επίτευξη δικτυοκεντρικής δυνατότητας μάχης με την πλήρη εκμετάλλευση των νέων τεχνολογιών.

Υπό αυτό το πρίσμα θα εξεταστεί ο εξοπλισμός του Έλληνα μαχητή προκειμένου να προκύψουν συμπεράσματα που θα αφορούν στην καταλληλότητα του καθώς και προτάσεις για την βελτίωση του.

-.-

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Η χώρα μας, στα πλαίσια της συμμετοχής της σε διάφορους διεθνείς οργανισμούς όπως το ΝΑΤΟ, καλείται να συμμετάσχει σε επιχειρήσεις από κοινού με άλλες συμμαχικές δυνάμεις. Η μη εναρμόνισή του με τις εξελίξεις στον εξοπλισμό και στην εκπαίδευση στο επίπεδο των συμμαχικών δυνάμεων, εγκυμονεί τον κίνδυνο να τεθεί η χώρα μας στο περιθώριο, ενώ θα υστερεί έναντι οποιουδήποτε πιθανού αντιπάλου, που έχει ήδη ενσωματώσει το σύγχρονο εξοπλισμό στις ΕΔ του. Συνοπτικά ο σύγχρονος Μαχητής θα πρέπει να εκπληρώνει τις παρακάτω δυνατότητες: Αναγνώριση και κατάδειξη στόχου, μέτρηση αποστάσεων, αναγνώριση φίλιων τμημάτων και μέσων, προσδιορισμό και μεταφορά γεωγραφικού στίγματος και τμήματος, λήψη και μεταβίβαση εικόνων του πεδίου της μάχης, ανίχνευση – προσδιορισμού της κατεύθυνσης της εχθρικής απειλής περιμετρικά, μεταβίβαση αναφορών και λήψη εντολών, ανίχνευση ναρκών – παγίδευση υλικών, αποτελεσματική προσβολή στόχων στο βεληνεκές μάχης προκειμένου να ανταποκριθεί στο σύγχρονο διακλαδικό επιχειρησιακό περιβάλλον.

Οι περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες αντιμετωπίζουν το ίδιο δίλημμα. Οι ΕΔ που διαθέτουν και συντηρούν με μεγάλο κόστος δεν είναι σε μεγάλο βαθμό κατάλληλες να ανταποκριθούν στις απειλές που αντιμετωπίζει η Ευρώπη ή θα αντιμετωπίσει στο προσεχές μέλλον. Αυτό είναι ένα πρόβλημα, που αντιμετωπίζουν και οι συνεργαζόμενες χώρες και πρέπει να λυθεί από κοινού ώστε να υπάρχει συμβατότητα (Nato, n.d.)

ΣΚΟΠΟΣ

Ζητούμενο είναι η αποτύπωση των προτεινόμενων κλιμακούμενων δυνατοτήτων και υλικών που θα πρέπει να έχει ο σύγχρονος μαχητής του κάθε Όπλου -Σώματος, λαμβάνοντας υπόψη τον τύπο της Μονάδας, το χώρο και την αποστολή των εν λόγω Μονάδων που θα κλιθούν να ενεργήσουν, καθώς επίσης και τα καθήκοντα – ειδικότητα του κάθε μαχητή, εντός των προαναφερόμενων Μονάδων. Διευκρινίζεται επιπλέον, ότι οι αναφερόμενες δυνατότητες, σύμφωνα με την υφιστάμενη διεθνή τάση – φιλοσοφία, δεν παρέχονται στο σύνολο των ξένων στρατών αλλά σε μέρος αυτών, δηλαδή συγκροτούν ολιγάριθμα ή πολυάριθμα τμήματα, τα οποία πρόκειται να λάβουν μέρος σε ειδικές επιχειρήσεις.

 Προκύπτει λοιπόν η ανάγκη για διερεύνηση και υποβολή συγκεκριμένων ολοκληρωμένων προτάσεων για τη βελτίωση – εκσυγχρονισμό του εξοπλισμού του σύγχρονου μαχητή, προκειμένου να δύναται να ανταποκριθεί στο σύγχρονο και μελλοντικό πεδίο της μάχης.

-.-

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1ο : ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΕΠΙΣΚΟΠΗΣΗ

ΓΕΝΙΚΑ

Αμέσως μετά την εκτεταμένη χρήση του σιδερένιου σπαθιού και της λόγχης, οι στρατιώτες του 6ου π.Χ. αιώνα  στην Ελλάδα αντιμετώπισαν ένα μεγάλο πρόβλημα. Ο συνολικός εξοπλισμός τους, το ξίφος, ο θώρακας, η ασπίδα και η λόγχη προσέθεταν περίπου τριάντα πέντε κιλά επιπρόσθετου βάρους. Ο φόρτος ήταν τόσο βαρύς, που ήταν συνηθισμένη η εγκατάλειψή του στο πεδίο της μάχης. Η ρήση «Ή τάν ή έπί τας» (Ή με αυτή -την ασπίδα- νικητής ή πάνω σ’ αυτή -την ασπίδα- νεκρός) πέραν από την οδηγία της Σπαρτιάτισσας μητέρας στον πολεμιστή γιο, ισχυρίζονται ορισμένοι σύγχρονοι ιστορικοί ότι είχε και ένα κρυφό μήνυμα.

Από τότε, κατ΄αναλογία, οι μαχητές μεταφέρουν πολυβόλα, ηλεκτρονικούς υπολογιστές, συστήματα επικοινωνιών, κράνος, εξάρτυση, πυρομαχικά, συστήματα επιβίωσης (φίλτρο νερού, αισθητήρες), αλεξίσφαιρο, συστήματα παρατήρησης και επιπρόσθετα υλικά τα οποία δε μείωσαν καθόλου το βάρος του μαχητή παρά την παρέλευση δεκάδων αιώνων.

Σήμερα, όπως και στη ρωμαϊκή εποχή, κάθε στρατιώτης δέχεται επιπλέον περίπου το πενήντα πέντε τοις εκατό του σωματικού του βάρους  στη μάχη λόγο του εξοπλισμού του. Παρόλο που τα συγχρονα υλικά είναι πολύ ελαφρύτερα από τα αντίστοιχα χάλκινα, ο νέος εξοπλισμός μάχης, όπως ο ασύρματος, οι διόπτρες νυχτερινής όρασης και όλοι οι συσσωρευτές που είναι απαραίτητοι για να τροφοδοτήσουν τον εξοπλισμό του σύγχρονου πολέμου έχουν αντισταθμίσει κάθε μείωση στο βάρος του φόρτου μάχης (Popular Science, 2014).

Η ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗ ΠΕΖΙΚΟΥ

          Από την αρχαιότητα οι πόλεμοι είτε με τη μορφή τοπικών συγκρούσεων είτε με τη μορφή εκστρατειών κερδίζονταν με την αριθμητική υπεροχή, ώσπου οι Έλληνες όπως ο Μιλτιάδης στο Μαραθώνα, ο Θεμιστοκλής στη Σαλαμίνα, αλλά κυρίως ο Μέγας Αλέξανδρος στη μεγάλη του εκστρατεία εναντίον των Περσών, εισήγαγαν νέες τακτικές. Πλέον η ποιότητα των στρατευμάτων και οι τακτικές κινήσεις τους στο χώρο της μάχης κατατρόπωναν την αριθμητική υπεροχή των αντιπάλων. Στη συνέχεια οι Ρωμαίοι και οι Βυζαντινοί εισήγαγαν νέα στοιχεία συνδυάζοντας  την τακτική στο χώρο με την αξιοποίηση νέου οπλισμού.

          Εάν επιχειρήσουμε να μελετήσουμε τη στρατιωτική ιστορία από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα θα διαπιστώσουμε ότι ο πεζός στρατιώτης ως κύριος πρωταγωνιστής στην εξέλιξη του πολέμου έχει  την  μεγαλύτερη  αλλά  και  την  πιο  αιματηρή  ιστορία  στον  χώρο.

Αρχαία Εποχή                                                          

                  Tο πεζικό, το οποίο αποτελούσε τη βαση των στρατευμάτων, συγκροτούνταν  από  τους  βαριά  οπλισμένους  «οπλίτες»  και  τους  ελαφρύτερα οπλισμένους  «πελταστές».  Ο οπλισμός ήταν αυτός που διαφοροποιούσε τα διάφορα τμήματα καθώς και τις αποστολές που ανατίθονταν σε αυτούς. Ο οπλίτης  από  την  αρχαιότητα  μέχρι  και  τους  κλασικούς  χρόνους  ήταν  οπλισμένος  με  αμυντικά  και  επιθετικά  όπλα  και  διεξήγαγε  τον  αγώνα  με  την  κίνηση  και  την  ισχυρή  κρούση.

Κατά βάση ο οπλισμός τους περιλάμβανε: Θώρακα,  κράνος,  κνημίδες,  ασπίδα,  το  γνωστό  «Δίπυλον»  και  μακρύ  δόρυ καθώς και πλήθος παραλλαγών αυτών των όπλων, οι οποίες παρατηρούνταν στις διάφορες περιοχές.

                              Αξιοσημείωτη είναι η αναφορά του Αμερικανού καθηγητή μεταλλουργίας Λαιλ Μπορστ στον οπλισμό του στρατού της Σπάρτης. Σύμφωνα με τις έρευνες και τις μελέτες για τα όπλα των Σπαρτιατών, ο καθηγητής ανακάλυψε ότι δε χρησιμοποιούσαν απλό σίδηρο για την κατασκευή των όπλων τους, αλλά ατσάλι. Συγκεκριμένα, μελετώντας δείγματα οβολών από το Ηραίον, τον ναό- θησαυροφυλάκιο της αρχαίας Σπάρτης και μετά από εξειδικευμένες αναλύσεις, έφθασε στο συμπέρασμα ότι οι Σπαρτιάτες είχαν ανακαλύψει την «πυρηνική βόμβα» της αρχαιότητας, το ατσάλι.  (www.mixanitouxronou.gr, 2015)

Κατά τη Μακεδονική περίοδο ο οπλισμός γίνεται βαρύτερος και εισάγεται η σάρισα ως νέο πρωτοποριακό όπλο στο οποίο στηρίζεται η επιτυχία της περίφημης  «Μακεδονικής  Φάλαγγας».

Ρωμαϊκή εποχή                                            

         Οι  Ρωμαίοι, εισάγουν στα πεδίο μάχης την γνωστή  «Ρωμαϊκή Λεγεώνα»,  με νέα όπλα και μεθόδους δημιουργώντας  νέα  εποχή  στην  όλη  εξέλιξη  της  πολεμικής  τέχνης. Ο οπλισμός του πεζού περιλάμβανε: Σπαθί, μεταλλικό κράνος – θώρακα, και βαρύ λογχοπέλεκυ. (www.militaryhistory.gr, 2017)

Βυζαντινή εποχή               

         Ένα νέο οπλικό σύστημα , στη σφαίρα του θρύλου, εμφανίζεται στη βυζαντινή εποχή, το νέο υπερόπλο που ονομάζεται «υγρό πυρ» καθώς και νέος εξοπλισμός για το στρατό, που του επιτρέπει να το χρησιμοποιεί. (www.mixanitouxronou.gr, 2015)

Νεότεροι χρόνοι

                   Η ανακάλυψη της πυρίτιδας κατά τον 14ο αιώνα και η εμφάνιση του πυροβόλου όπλου αποτελούν  την αρχή μιας νέας εποχής στις πολεμικές συγκρούσεις. Ο τυφεκιοφόρος πλέον οπλίτης  ανακτά την θέση του και γίνεται πρωταγωνιστής στην μάχη, καθόσον το τυφέκιο του δίνει μια πρωτοποριακή δυνατότητα παρόλο που είναι εμπροσθογεμές και η χρήση του δύσκολη και χρονοβόρα. (www.guns-gr.com/2011/10/blog-post_10.html, 2011)

Σύγχρονη εποχή

         Από τον Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο και μετά οι εξελίξεις στην τεχνολογία αλλά και τον εξοπλισμό του μαχητή είναι αλματώδεις. Το τυφέκιο αποκτά δυνατότητα πολλαπλών βολών, το πολυβόλο σκορπά τον θάνατο γύρω από τα χαρακώματα, ενώ η χρήση αντιασφυξιογόνων μασκών προσπαθεί να μειώσει τις  τεράστιες απώλειες από την ευρεία χρήση χημικών ουσιών.  (Μπαμιατζής, 2014)

                   Η μετέπειτα εποχή χαρακτηρίζεται από αλλαγές που δεν μπορούμε να πούμε ότι ήρθαν σταδιακά. Η εμφάνιση νέων όπλων και η αναβάθμιση του εξοπλισμού του μαχητή τον καθιστουν μια αυτόνομη πολεμική μηχανή με δυνατότητες περά από κάθε φαντασία. Η ψηφιακή διασύνδεση του κάθε μαχητή με ένα κέντρο λήψεως αποφάσεων, στα μετόπισθεν, αποτελεί πλέον πραγματικότητα και έτσι όλοι μπορουν να βλέπουν ό,τι βλέπει σε πραγματικό χρόνο. Οδηγούμαστε λοιπόν στην έννοια του πληροφοριοκεντρικού στρατεύματος που ορίζεται ως το σύνολο των ικανοτήτων εκείνων που θα επιτρέπουν και στον πεζό στρατιώτη να γνωρίζει με ακρίβεια «που είμαι εγώ, που είναι ο εχθρός, που είναι οι φίλοι μου»  (where am I, where is the enemy, where are my buddies?).

-.-

Το Κεφάλαιο 2 – Επιχειρησιακή Ικανότητα βρίσκεται ΕΔΩ.

Σχόλια

Σχόλια


Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

 

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.