Μελλοντικό τυφέκιο του ΕΣ: Μία πλήρης ανάλυση – ΜΕΡΟΣ Δ

Συνεχίζουμε την ιδιαίτερη – για το site μας – σειρά άρθρων, για το μέλλον του ατομικού οπλισμού του Έλληνα οπλίτη. Όσοι πιστοί προσέλθετε! Η μελέτη έχει εκπονηθεί από ανώτερο αξιωματικό του ΕΣ, ο οποίος προτιμά να παραμείνει ανώνυμος – απαγορεύεται η αναδημοσίευση της χωρίς γραπτή άδεια!

Για να διαβάσετε το Γ’ ΜΕΡΟΣ πατήστε ΕΔΩ

…Επίσης η ανάγκη για παροχή πυρών σε κοντινή απόσταση και με μεγάλη διασπορά οδήγησε πολλούς Στρατούς να προμηθευτούν επαναληπτικά λειόκανα όπλα προκειμένου να έχουν διαθέσιμα ισχυρά πυρά για κοντινές αποστάσεις και με μεγαλύτερη διασπορά. Ο στόχος αυτών των πυρών διαφοροποιείται από την φονικότητα αλλά το ζητούμενο είναι η αδρανοποίηση του εχθρού ή η καταστροφή κάποιου εμποδίου ( πχ πόρτα κατά την είσοδο σε οικία για εκκαθάριση).

          Η επίτευξη ταχύτητας και υψηλού επιχειρησιακού ρυθμού στις αστικές περιοχές ήταν πάντα δύσκολη λόγω των προκλήσεων της διοίκησης και του ελέγχου καθώς και των προβλημάτων που σχετίζονται με την έλλειψη πληροφόρησης και επιτήρησης του τομέα ευθύνης των τμημάτων που επιχειρούν σε αστικό τοπίο. Κατεστραμμένα κτήρια και λοιπά εμπόδια καθιστούν την παρατήρηση αδύνατη ενώ συχνά σε κοντινή απόσταση από τα τμήματα ομάδες ατάκτων προβαίνουν σε παγιδεύσεις ή στήνουν ενέδρες. Η τεχνολογία έρχεται να βοηθήσει σε αυτό το πρόβλημα με τα mini UAV  τα οποία πλέον χρησιμοποιούνται από διάφορους στρατούς παρέχοντας την απαραίτητα πληροφόρηση χωρίς κίνδυνο για τα τμήματα. Η Τουρκία κάνει χρήση τέτοιων συστημάτων φανερώνοντας ότι η ανάγκη αλλά και η εμπειρία που αποκτά από τις επιχειρήσεις που εκτελεί μετουσιώνεται σε πράξη με την στήριξη της πολεμικής της βιομηχανίας η οποία τα τελευταία χρόνια  έχει κάνει τεχνολογικά άλματα. (http://e-amyna.com, 2017)

Επίσης ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στην ύπαρξη αλεξίσφαιρου γιλέκου αλλά και στην  ύπαρξη συστήματος ταχείας απελευθερώσεως του εξοπλισμού του μαχητή, ώστε να μπορεί να το αποβάλλει όταν η ευκινησία υπερτερεί σε σχέση με τον βαθμό προστασίας, αλλά και να μπορεί να αφαιρεθεί γρήγορα, όταν υπάρχει τραυματισμός, προκειμένου να δοθούν οι Α΄ βοήθειες.

Η τακτική κινητικότητα και η εμπλοκή ακρίβειας είναι δύσκολες στις αστικές περιοχές λόγω της πυκνής, άμορφης, κατακόρυφα εκτεινόμενης φύσης των δομών. Επίσης προέχει η απαίτηση να αποφευχθούν άσκοπες παράπλευρες απώλειες καθώς και η ανάγκη προστασίας των εμπλεκόμενων. Παρόλο που ο μαχητής θα εξακολουθήσει να διαδραματίζει  τον βασικό ρόλο σε εμπλοκές σε αστικό περιβάλλον, στο μέλλον αυτές θα εκτελούνται από ρομποτικά ή μη επανδρωμένα συστήματα, όπως το Σύστημα Μαχητή Κατοικημένων (Παράρτημα «Δ») το οποίο αναμένεται να παρουσιαστεί μέχρι το 2025 . (Markoff, 2010) – (www.qinetiq-na.com, n.d.)

Ο ελληνικός Στρατός έχει κάνει κάποια μικρά βήματα για την τροποποίηση εξοπλισμού και οπλισμού τμημάτων , κυρίως μονάδων ειδικών δυνάμεων αλλά το σύνολο των μονάδων ΠΖ δεν διαθέτει κανένα από τα οπλικά συστήματα ή απάρτια που θα τον διευκολύνουν στην εμπλοκή στους εντός κατοικημένων τόπων. Το τυφέκιο G3A3/A4 είναι αρκετά βαρύ και το μήκος του το καθιστά αναποτελεσματικό σε αστικό περιβάλλον. Για τα λοιπά συστήματα (mini UAV) δεν φαίνεται ότι υπάρχει κάποια πρόβλεψη, ενώ η εκπαίδευση που λαμβάνει ο Έλληνας μαχητής, κυρίως του πεζικού, επικεντρώνεται στον κλασικό τακτικό αγώνα σε αναπεπταμένες περιοχές.

-.-  

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 4οΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΕΣ ΛΥΣΕΙΣ

ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΑΝΑΒΑΘΜΙΣΗΣ ΟΠΛΙΣΜΟΥ G3A3/Α4

Λαμβάνοντας υπόψη όλες τις εξελίξεις στο διεθνές περιβάλλον αλλά και τις απαιτήσεις που προκύπτουν από τις ανάγκες του μαχητή στο σύγχρονο περιβάλλον, σε συνδυασμό με την δυσχερή οικονομική κρίση που βρίσκεται την παρούσα χρονική στιγμή η Ελλάδα θα επιχειρηθεί η διαμόρφωση μιας ολοκληρωμένης και τεκμηριωμένης πρότασης αναφορικά με εφικτές, οικονομικά και τεχνικά, βελτιωτικές τροποποιήσεις του τυφεκίου G3A3/A4 προκειμένου να αντισταθμίσει σε μεγάλο βαθμό την αδυναμία του. Το κόστος που θα παρουσιαστεί σε απάρτια της πρότασης είναι ενδεικτικό και στηρίζεται σε έρευνα αγοράς σε καταστήματα λιανικού εμπορίου (οπλουργία – κυνηγητικά είδη) και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να είναι αντιπροσωπευτικό.  (Γαϊτατζης, 2014)

          Πιο συγκεκριμένα, θα γίνει αναφορά – εξέταση των σύγχρονων υλικών, απαρτίων και τάσεων σε συνδυασμό με τις εφαρμοζόμενες τακτικές, τεχνικές και διαδικασίες (Tactics, Techniques and Procedures – TTPs) και θα μελετηθούν τα παρακάτω:

                   Ο βέλτιστος συνδυασμός διαμόρφωσης και λειτουργικότητας του τυφεκίου, εντός των υφιστάμενων οικονομικών δεδομένων.

                   Οι τεχνολογικές εξελίξεις – τάσεις που αφορούν στον εξοπλισμό και στα υλικά βελτίωσης των δυνατοτήτων των τυφεκίων μάχης G3A3/A4.

Η συμβατότητα των υπό εξέταση βελτιώσεων με τις εφαρμοζόμενες από το Πεζικό τακτικές και τεχνικές μάχης.

          Υφιστάμενη Κατάσταση – Αδυναμίες Τυφεκίου G3 – Δυνατότητες βελτίωσης

           Η  ομάδα μάχης είναι ο πυρήνας της αποφασιστικής δύναμης που δρα στο πεδίο της μάχης και ο θεμέλιος λίθος όλων των Μονάδων ΠΖ.  Προκειμένου να εξασφαλισθεί ότι οι ομάδες μάχης θα αντιμετωπίζουν με επιτυχία τις προκλήσεις τακτικού επιπέδου που προκύπτουν σε ένα σύγχρονο πεδίο μάχης, θα πρέπει να είναι εφοδιασμένες με τα κατάλληλα προς τούτο «εργαλεία», το κυριότερο των οποίων αποτελεί το ατομικό τυφέκιο. Στη συνέχεια εξετάζονται οι λόγοι που αναδεικνύουν την ανάγκη βελτίωσης του υφιστάμενου τυφεκίου G3A3/A4 του Ελληνικού Στρατού.

  Εργονομία – Λειτουργικότητα – Σχεδιαστικές Αδυναμίες

                   Το τυφέκιο G3 της γερμανικής εταιρείας Heckler und Koch (Η&Κ) αποτελεί ένα από τα καλύτερα, αλλά και πιο παλιά σε χρήση, τυφέκια μάχης του δυτικού κόσμου, αφού σχεδιαστικά και κατασκευαστικά κατάγεται από τη  δεκαετία του 1950. Σε διεθνές επίπεδο έχει αποδειχθεί ως ένα πολύ αξιόπιστο και σχετικά ακριβές τυφέκιο.

         Δυστυχώς, η σχεδίαση και η κατασκευή του αντικατοπτρίζουν παρελθούσες φιλοσοφίες και αυτό φαίνεται όταν γίνεται προσπάθεια σύγκρισης του με αντίστοιχα σύγχρονα τυφέκια, όπως τα τυφέκια μάχης SCAR-H της εταιρείας Fabrique Nationale d’ Herstal (FNH) και ΗΚ- 417 της εταιρείας Heckler und Koch , του ίδιου διαμετρήματος 7,62Χ51 χιλ. Το G3 στις παραλλαγές του A3 και Α4 είναι το επίσημο τυφέκιο όλων των κλάδων των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων. Δυστυχώς,δεν απέκτησε και τόσο καλή φήμη κυρίως λόγω του βάρους και της εργονομίας του, δύο χαρακτηριστικά που δεν είναι ιδιαίτερα φιλικά για το χειριστή. Αναλυτικά τα διαπιστωθέντα προβλήματα, τόσο σε εθνικό όσο και διεθνές επίπεδο, εντοπίζονται παρακάτω:

              Το κυριότερο σχεδιαστικό μειονέκτημα του τυφεκίου G3Α3 είναι το κοντάκιο, του οποίου η σχεδίαση υπαγορεύτηκε από τα χαμηλά μεταλλικά σκοπευτικά του όπλου. Εξαιτίας της σχεδίασης του μεγάλου κορμού, το χαμηλό κλισιοσκόπιο επιβάλλει στο κοντάκιο να έχει μία καμπύλωση ακριβώς πίσω από το επανατατικό ελατήριο στη νοητή ευθεία παλινδρόμησης του κλείστρου.

Αυτό το χαρακτηριστικό που πριν δεκαετίες δεν ήταν απλά θετικό, σήμερα συγκρινόμενο με στις σύγχρονες σχεδιαστικές αντιλήψεις και σε συνδυασμό με τα υλικά του σύγχρονου μαχητή, όπως οι φορείς αλεξίσφαιρων πλακών, που προσθέτουν όγκο στην φερόμενη από το μαχητή εξάρτυση, αναδεικνύουν το G3 ως δύσχρηστο, βαρύ και δύσκολο στον έλεγχο. Επιπλέον, το μήκος του τυφεκίου G3A3, σε συνδυασμό με την αδυναμία ρύθμισης του μήκους του, πέραν των δύο θέσεων (ανοικτό – κλειστό) του Α4, δημιουργεί προβλήματα στο προσωπικό με μικρότερο σωματότυπο (στο γυναικείο προσωπικό), αφού η θέση βολής δεν μπορεί να εξατομικευθεί από τον κάθε σκοπευτή με βάση τις ανάγκες του, αναγκάζοντας έτσι πολλούς να λαμβάνουν άβολες και άλλες φορές λάθος θέσεις βάλλοντος. Αν αναλογιστούμε ότι μία από τις βασικές αρχές της καλής σκόπευσης είναι η άνεση, εύκολα γίνεται κατανοητό το πρόβλημα που δημιουργείται. (Γαϊτατζης, 2014)

                                             Οι δύο δυνατές λύσεις αντιμετώπισης του προβλήματος περιλαμβάνουν το σπαστό κοντάκιο  και το πτυσσόμενο τηλεσκοπικό κοντάκιο τύπου AR .  Ειδικότερα:

                                                            Η πρώτη λύση που αφορά στο «σπαστό» λεγόμενο κοντάκιο, όπως του γνωστού FN Para, που προσφέρει μείωση του μήκους άρα ευκολότερη μεταφορά είτε από πεζό είτε σε ΤΟΜΠ ή ελικόπτερο, επίσης το ελαφρώς μεγαλύτερο βάρος, λόγω επιβάρυνσης από το βάρος του ενσωματωμένου μηχανισμού, και με ένα «μαξιλαράκι» βοηθάει τα μέγιστα τον σκοπευτή στην πιο άνετη  σκόπευση. Η επιλογή όμως αυτή απαιτεί την αντικατάσταση όλου του συγκροτήματος του κοντακίου μαζί με το εμπρόσθιο μεταλλικό στέλεχος εκτός των μηχανικών μερών λόγω του ενσωματωμένου μηχανισμού που διαθέτει.

                                                             Η δεύτερη επιλογή του πτυσσόμενου τηλεσκοπικού κοντακίου τύπου AR  που χρησιμοποιείται ευρέως σε όλο και περισσότερους τύπους τυφεκίων και αραβίδων ανά τον κόσμο, παλιών και καινούργιων, από μετασκευές έως νέες κατασκευές, προσφέρει επίσης περιορισμό μήκους  αρκετά μικρότερο από ότι το «σπαστό» αλλά έχει το μεγάλης σημασίας χαρακτηριστικό της ρύθμισης από τον χειριστή του μήκους του κοντακίου ανάλογα με το πως τον βολεύει καλύτερα κατά τη σκόπευση, αφού διαθέτει αντίστοιχες θέσεις 3 έως 6 σημείων (αναλόγως του επιλεχθέντος τύπου). Επιπρόσθετα είναι σημαντικά πιο ελαφρύ ενώ μπορεί να διαθέτει και ενσωματωμένο αποσβεστήρα ανάκρουσης.

                                                            Συγκρίνοντας τους δύο τύπους κοντακίων, διαπιστώνουμε ότι το πρώτο,  σταθερού μήκους, είναι μεν ποιο απλό αλλα το δεύτερο προσφέρει τη δυνατότητα προσαρμογής σε διαφορετικούς σωματότυπους αναλόγως των θέσεων ρυθμίσεως του μήκους του.

                                                            Η βέλτιστη επιλογή για τα Ελληνικά δεδομένα θα ήταν να αντικατασταθούν όλα τα κοντάκια τόσο των Α3 όσο και των Α4 (του οποίου το μεταλλικό κοντάκιο είναι ακόμα βαρύτερο από του Α3 αλλά και χειρότερο από απόψεως εργονομίας), με κοντάκια πτυσσόμενου τύπου AR τουλάχιστον 4 θέσεων (επιθυμητό 6 θέσεων). (Γαϊτατζης, 2014)

                                             Το δεύτερο σημαντικό πρόβλημα στο σχεδιασμό και στην εργονομία του τυφεκίου G3 αφορά στον χειροφυλακτήρα. Ο υφιστάμενος πλαστικός είναι απλός, χωρίς ιδιαίτερη προστασία του χρήστη από τη θερμότητα που αναπτύσσεται κατά τις βολές, η οποία ίσως να μη δημιουργεί εμφανές πρόβλημα στο πεδίο βολής με 10 – 20 βολές.  Αλλά δεν θα συμβαίνει το ίδιο στη μάχη μετά από βολή μερικών γεμιστήρων. Επιπρόσθετα, δεν παρέχει ιδιαίτερη σταθερότητα, αναγκάζοντας τους περισσότερους σκοπευτές να προσπαθούν να σταθεροποιήσουν το τυφέκιο κρατώντας το από τον γεμιστήρα.

                                             Η πλέον διαδεδομένη αλλά και ενδεδειγμένη επιλογή αντιμετώπισης του προβλήματος περιλαμβάνει την αντικατάστασή του από έναν διάτρητο χειροφυλακτήρα , κατά προτίμηση από αλουμίνιο, για καλύτερη απαγωγή τηις θερμότητας και ψύξη της κάνης και με τριπλό σύστημα ράγας picatinny (STANAG 4694) στο κάτω και πλαϊνά μέρη, για προσαρμογή κάθετης χειρολαβής και λοιπών βοηθημάτων – παρελκομένων (π.χ. προσάρτημα φακού, δίποδα κλπ), γεγονός που θα αυξήσει κατακόρυφα τον έλεγχο και την σταθερότητα του τυφεκίου στις βολές ακόμα και σε όρθια θέση, επηρεάζοντας θετικά την ακριβή και γρήγορη σκόπευση αλλά και το κράτημά του στην κίνηση ή κατά την είσοδο και έξοδο από μηχανοκίνητο ή ιπτάμενο μέσο ή εντός κτιρίων. (Γαϊτατζης, 2014)

Επαύξηση Δυνατοτήτων Σκόπευσης

                                             Η σκόπευση με τα υπάρχοντα μεταλλικά σκοπευτικά του G3 θεωρείται σχετικά ακριβής και εύκολη, αλλά αυτό ισχύει για όσους είναι εξοικειωμένοι με αυτά και κάνουν συχνές βολές με το όπλο. Ουσιαστικά, ο σκοπευτής προσπαθεί να ευθυγραμμίσει το πίσω σκοπευτικό (κλισιοσκόπιο) με το σταθερό εμπρόσθιο (στόχαστρο), υπολογίζοντας κατ΄ εκτίμηση το σημείο που θα τοποθετήσει την άκρη στις ακίδας. Σε έναν έμπειρο σκοπευτή αυτό μπορεί να φαίνεται εύκολο λόγω εξάσκησης, σε έναν στις στρατιώτη με μερικές βολές στη θητεία του αυτό είναι εξαιρετικά δύσκολο, χρονοβόρο και το σημαντικότερο αμφιβόλου αποτελεσματικότητας. Η επιλογή σκοπευτικού όπως το ερυθράς κουκίδας (red dot) ή άλλου τύπου θα ήταν η ιδανική λύση αντιμετώπισης του προβλήματος, όπως έχει γίνει από τη Σουηδία, η οποία τοποθέτησε σκοπευτικά red dot στα G3 τα οποία μετονόμασε μάλιστα σε AK4b, αφαιρώντας τελείως τα μεταλλικά σκοπευτικά από αυτά .  (Δ. Γαϊτατζης, 2016)

                                             Συνεπώς, μία ρεαλιστική αλλά και οικονομικά συμφέρουσα λύση για τα Ελληνικά δεδομένα θα ήταν ο εξοπλισμός των βελτιωμένων τυφεκίων με σκοπευτικά τύπου red dot, μόνον στο επίπεδο  Δκτων Λόχων, Δριτών και Ομαδαρχών των Μονάδων ΠΖ (Μ/Κ ΤΠ, Α/Μ ΤΠ και ΤΠ) και επιπλέον σε δύο Τ/Φ ανά ομάδα. (Παλαιολόγος,  2018)

Τοποθέτηση Εκτοξευτή Βομβίδων 40 χιλ. στο Τυφέκιο

                                             Ο Ελληνικός Στρατός επί του παρόντος αντιμετωπίζει το θέμα της υποστήριξης εντός της ομάδας πεζικού από πυρά βομβίδων 40 χιλ, με το βομβιδοβόλο Μ79, το οποίο μεταφέρεται από τον τυφεκιοφόρο βομβιστή , επιπλέον του ατομικού του τυφεκίου. Πρόκειται για ένα όπλο βάρους 2,72 kgr (κενό), το οποίο εκτοξεύει βομβίδες σε αποστάσεις 75 έως 375 μέτρων  με ότι αυτό συνεπάγεται από απόψεως λειτουργικότητας για τον μαχητή.

                                             Ως η πλέον ενδεδειγμένη και ρεαλιστική αντιμετώπιση της ανωτέρω αδυναμίας θα μπορούσε να αποτελέσει η προμήθεια βομβιδοβόλων τύπου HK 79 (κατά προτίμηση μέσω στις εγχώριας αμυντικής βιομηχανίας) τα οποία μπορούν να ενσωματωθούν στο υφιστάμενο τυφέκιο μάχης G3A3/A4 που βρίσκεται σε χρήση στον ΕΣ. Αντίστοιχη επιλογή έχει γίνει από πολλούς στρατούς οι οποίοι έχουν σε χρήση το τυφέκιο G3, όπως η Νορβηγία και η Πορτογαλία. (Δ. Γαϊτατζης, 2016)

                                             Εδώ πρέπει να τονίσουμε ότι η τουρκική εταιρεία ΜΚΕΚ, έχει προσαρμόσει βομβιδοβόλο επί του G3  και το κατασκευάζει από το έτος 1993.

 

Η συνέχεια ΕΔΩ!

Σχόλια

Σχόλια


Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

 

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.