Ο έλεγχος του Φόβου και του Θυμού – Μέρος Α

Ο γράφων

Το άρθρο αυτό εμβαθύνει στις 2 (κλασσικές πλέον) σχολές:

1. Οι (αυτο-ντοπαριστικές) κραυγές της «κτηνώδους» Σχολής

2. H παγερή ηρεμία του «Σιωπηλού Ψυχρού Εκτελεστή»

Το site μας είναι καθαρά υπέρ της «σιωπηλής» σχολής, θεωρώντας ότι αυτή μας δίνει το πλεονέκτημα κάλυψης από τα εχθρικά πυρά ή πιθανές επιθέσεις, ενώ κάνει πιο δύσκολο τον υπολογισμό του αριθμητικού πλεονεκτήματος που (τυχόν) έχουμε σε σχέση με τον αντίπαλο. Η μοναδική περίπτωση που θα σπάγαμε τη σιωπή μας σε μια συμπλοκή θα ήταν για να δώσουμε την εντύπωση ότι είμαστε πολλαπλάσιοι από τον πραγματικό μας αριθμό, και αυτό μόνο σε περιπτώσεις κάκιστης ορατότητας. Έχοντας ξεκαθαρίσει τη θέση μας, ας διαβάσουμε την παρακάτω βαθύτατη και μακροσκελή ανάλυση, που είναι απολαυστική:

Sensei Morihei Ueshiba, ιδρυτής Aikido,1883-1969: Οι πραγματικοί και πιο επικίνδυνοι αντίπαλοι που αντιμετωπίζουμε είναι ο Φόβος, ο Θυμός, η Σύγχυση, η Αμφιβολία και η Απόγνωση / Απελπισία. Εάν νικήσουμε αυτούς τους «εχθρούς» που μας επιτίθενται από «μέσα», τότε μπορούμε να αντιμετωπίσουμε νικηφόρα και οποιαδήποτε εξωτερική επίθεση.

γράφει ο Γιώργος Ανεστόπουλος

  • Διάβαζα πρόσφατα ένα άρθρο γύρω από την «χρήση του θυμού» στην εκπαίδευση (στις Μαχητικές Τέχνες) και τη συμπλοκή – που αναδημοσίευσα και εγώ αν και διαφωνώ σε πολλά σημεία του… Υποστήριζε μέσες άκρες πως ο θυμός είναι ένα εξαιρετικά πολύτιμο εργαλείο για να μην το χρησιμοποιήσεις. Και πως γι’ αυτό το έδωσε η φύση σε όλα τα ζωϊκά είδη (και στον άνθρωπο) προκειμένου να τα βοηθήσει στον αγώνα τους για αυτοσυντήρηση. Είναι αυτό – έλεγε το άρθρο – που δίνει στον άνθρωπο ανυπολόγιστες μαχητικές ικανότητες… Και δυνατότητες επιβίωσης βεβαίως (ιδίως σε εξαιρετικά ακραίες καταστάσεις).
  • Κι εδώ αρχίζει η «ανθρώπινη ιδιαιτερότητα». Η «ανθρώπινη διαφοροποίηση». Καθώς, όπως και να το κάνεις, ε, υπάρχουν κάποιες διαφορές μεταξύ ζώων και ανθρώπου. Η διαχωριστική, δε, γραμμή που ορίζει αυτή την διαφορά, λέγεται «Πνεύμα – Νοημοσύνη». Πχ, όντας έρμαιο ενός ξέφρενου θυμού πως θα εφαρμόσει κάποιος την απαραίτητη περίπλοκη στρατηγική / τακτικές αντιμετώπισης μιας επίθεσης «πολλαπλών αντιπάλων»;
  • Ο Λόρεντζ μας δίδαξε πως η «επιθετικότητα» είναι εκ των ων ουκ άνευ για τα ζώα προκειμένου να επιβιώσουν. Αν ένας οργανισμός είναι παντού και πάντα (και ΜΟΝΟΝ) «παθητικός», είναι καταδικασμένος να κατανικηθεί, να συντριβεί, να καταναλωθεί (και να απορροφηθεί η «περιοχή» του ασφαλώς) από έναν ισχυρότερο και πιο επιθετικό αντίπαλο.
  • Ο (ψυχοκινητικός/ψυχοσωματικός) «χημικός πυροδότης» αυτής της (επιθετικής) «επιβιωτικής συμπεριφοράς» είναι ο Θυμός. Το δίδυμο δε αδερφάκι του είναι ο Φόβος. Για την ακρίβεια, ο Φόβος προηγείται.
  • Ο Θυμός θα απελευθερώσει τις απαραίτητες ορμόνες που θα μεταστρέψουν «κατάλληλα» (προς το επιθετικό και δυναμικότερο) την συμπεριφορά του ζώου. Στην περίπτωση του πρωτόγονου ανθρώπου ίσχυε ακριβώς το ίδιο. Ο Φόβος απελευθέρωνε ουσίες στον οργανισμό που μούδιαζε, παρέλυε τα μέλη. Αν αυτό έμενε έτσι, τότε ο άνθρωπος πολύ απλά γίνονταν ένας ωραίος μεζές για το σαρκοφάγο απέναντί του. Ή ένα «εύκολο θύμα» για τον πιο «άγριο και επιθετικό» ανθρώπινο αντίπαλό του.
  • Το πιο πρωτόγονο αντίδοτο στο Φόβο ήταν πάντα ο Θυμός. Αυτός ήταν (και είναι) το «κλειδί» που απελευθέρωνε τις (ενεργητικές) «αντι-ουσίες» που θα αντιμετώπιζαν τις άλλες, τις «παραλυτικές του Φόβου».

ΑΔΡΕΝΑΛΙΝΗ…και Τεστοστερόνη…  Ένα φυσικό «ντόπινγκ».

Ο άνθρωπος  αγριεύει. Παύει να νοιώθει Φόβο. Υπερισχύει το ένστικτο της αυτοσυντήρησης. Νοιώθει ν’ αυξάνουν οι δυνάμεις του. Επιτίθεται. Χτυπάει. Δεν πονάει από τα χτυπήματα του αντιπάλου. Σχεδόν δεν τα νοιώθει. Ουρλιάζει από μανία… για να πάρει αυτός θάρρος. Να τρομάξει τον αντίπαλο…

Ο άνθρωπος - δυστυχώς - δεν έχει τη σωματική διάπλαση του γορίλα.  Η λογική του στη μάχη πρέπει να είναι κι αυτή διαφορετική.

Ο άνθρωπος – δυστυχώς – δεν έχει τη σωματική δύναμη του γορίλα. Η λογική του στη μάχη πρέπει να είναι κι αυτή διαφορετική.

Διαπίστωσε δε πως όσο ουρλιάζει, αυξάνει ο θυμός του και η αυτοπεποίθησή του. Έτσι γεννήθηκαν οι πολεμικές κραυγές. Κατάλαβε πως αυτό ακριβώς ήταν ένας καλός και έξυπνος τρόπος να ξεθάψει τον Θυμό από μέσα του προκειμένου να υπερκαλύψει τον Φόβο που είχε καλύψει με τα νύχια του κάθε χιλιοστό του σώματός του. Από τότε πέρασαν εκατομμύρια χρόνια. Τα ένστικτα όμως παρέμειναν.

-.-

Απειλή – Φόβος – Θυμός – Επιθετικότητα / Αυτοσυντήρηση / Επιβίωση

Ήρθε η άνοδος της Νοημοσύνης. Εφηύρε Όπλα – Μαζί ήρθαν και οι Τεχνικές χρήσης τους. Αυτό έδωσε αυτοπεποίθηση…

Κατάλαβε πως για να χρησιμοποιηθούν αυτές οι ανώτερες τεχνικές (τακτικές – στρατηγικές) απαιτείται «ηρεμία Νου». Κι αυτό απαιτεί «Ψυχραιμία»… Τα ουρλιαχτά ήταν γι’ αυτούς που μανιασμένα σάρωναν ότι έβρισκαν μπροστά τους με το ρόπαλο… Όχι γι’ αυτόν που ελίσσονταν ανάμεσα στους αντιπάλους, σχεδόν απαρατήρητος, αόρατος, σαν χέλι, έντεχνα, προτάσσοντας πότε ασπίδα και πότε ξίφος…Πότε προσποιούμενος και πότε χτυπώντας…πότε με δύναμη (κόβοντας) και πότε «έξυπνα» («τρυπώντας» ανάμεσα από τα ανοίγματα μιας πανοπλίας) – μα πάντα θανάσιμα…

ο ΣΑΜΟΥΡΑΙ, ο πιο εξελιγμένος πολεμιστής πριν τη διάδοση των πυροβόλων, έχει μία από τις πιο λεπτομερείς και σύνθετες τεχνικές μάχης, ενώ είναι απαλλαγμένος, από κάθε ζωώδη συμπεριφορά ή ένστικτο.

ο ΣΑΜΟΥΡΑΙ, ο πιο εξελιγμένος πολεμιστής πριν τη διάδοση των πυροβόλων, έχει μία από τις πιο λεπτομερείς και σύνθετες τεχνικές μάχης, ενώ είναι απαλλαγμένος από κάθε ζωώδη συμπεριφορά ή ένστικτο.

Ο Μαχητής – Φάντασμα, η Φονική Σκιά… Χωρίς ιαχές που τραβούν την προσοχή… αθόρυβα και παγερά.

-.-

Ο «Παρεξηγημένος Ελεγχόμενος Θυμός»

  • Στις πολεμικές τέχνες γίνεται πάντα λόγος για κάτι που λέγεται «ελεγχόμενος Θυμός». Κάτι που καταλήγει – δυστυχώς – να αποδίδεται και να εφαρμόζεται ως λανθασμένη έννοια / εφαρμογή. Ο κινηματογράφος (επίσης δυστυχώς) κατάφερε να κάνει μεγάλη ζημιά και εδώ. Γιατί «ζημιά»; Γιατί ο θυμός σκοτώνει… Και όχι μόνον τον άλλον… Αλλά και τον ίδιο τον «κάτοχό» του. Πως έκανε ζημιά ο κινηματογράφος;
  • Κατά βάση με αυτόν που έκανε ευρέως διάσημη την έννοια «ελεγχόμενος θυμός»: Τον περιβόητο Μπρους Λη. (σημείωση amynastospiti.gr – το άρθρο προφανώς δεν κρίνει τον Μπρους Λη σαν master των πολεμικών τεχνών, αλλά σαν ηθοποιό που εμφανίζεται ως υπερβολικό κακέκτυπο του εαυτού του.)
  • Οι ταινίες εποχής περί μαχητικών τεχνών (παραγωγής Χονγκ Κόνγκ κυρίως, αλλά και οι άλλες, του Χόλιγουντ δεν πήγαιναν πίσω σε ηλίθιους παράλογους θεατρινισμούς) έδιναν καρικατούρες «ψυχοκινητικών (εσωτερικών) τεχνικών» των πολεμικών τεχνών, με αποτέλεσμα να επηρεάσουν αρνητικά πολύ (πάρα, πάρα πολύ) κόσμο… Δυστυχώς, εκείνη η εποχή, η κρίσιμη για την διάδοση των πολεμικών τεχνών στη Δύση δεκαετία του ’70, φύτεψε στην κυριολεξία κινηματογραφικά, δηλαδή, εξωπραγματικά πρότυπα.
Πραγματικά, πόσο ανόητος μοιάζει;

Πόσο ανόητος μοιάζει;

  • Έδειχναν πχ τον «Μάστερ» κατά την εφαρμογή της περιβόητης «κλειστής (από κοντινή απόσταση λίγων εκατοστών) γροθιάς του να αφήνει κάτι θεατρινίστικα θυμωμένα ξεφυσήματα και λαρυγγισμούς, με «γουρλωμένα μάτια» και να τσακίζει τον αντίπαλό του στέλνοντάς τον δυό μέτρα πίσω. Ότι όντως η περιβόητη «εσωτερική δύναμη» μπορεί να έχει απίστευτα αποτελέσματα, ναι… Ότι ο Μαθητής για να την επιτύχει πρέπει να μάθει να γίνεται «Ωρυόμενη Δαιμονική Μαινάδα» σε κλάσματα δευτερολέπτου, ΟΧΙ…
  • Αυτή η φιλοσοφία γυρνάει τον άνθρωπο εκατομμύρια χρόνια πίσω… Μια Δαιμονισμένη Μαινάδα δεν μπορεί την ώρα της συμπλοκής να σκεφτεί τις λεπτές διαχωριστικές γραμμές που Πολιτισμός και Νόμος ορίζουν προκειμένου να μην περάσει σε «χωράφια στυγνής εγκληματικότητας». Το να παραμείνεις άνθρωπος σε ζωώδεις καταστάσεις είναι μια πολύ δύσκολη υπόθεση.
  • Αν εκπαιδευτείς ως λυσσασμένος δαίμονας επί χιλιάδες ώρες εκπαίδευσης, τότε την κρίσιμη στιγμή θα φερθείς ως δαίμονας. Αν εκπαιδευτείς ως αιμοβόρο σαρκοφάγο θηρίο επί χρόνια και χρόνια, τότε την κρίσιμη στιγμή θα φερθείς ως διψασμένο για αίμα θηρίο.
  • Εκεί επάνω ήρθαν και οι λοιπές ταινίες του Χόλιγουντ για να θυμίσουν (και να ενισχύσουν) την εικόνα του πως χτίζονται οι καυγάδες του πεζοδρομίου: Φωνές, βρισίδι, απειλές, προσβολές… Αλόγιστα χτυπήματα με ωμή βία…σκοπός: Το Αίμα…ο θάνατος… Κι όλα αυτά – τα «προκαταρκτικά» πριν την συμπλοκή – προκειμένου να ανεβεί, να φορτιστεί το «συναισθηματικό υπόστρωμα» του σκηνικού και των μετεχόντων, ώστε να υπερκερασθεί ο Φόβος από απανωτά κύματα θυμού και οργής…και αδρεναλίνης βεβαίως… Η πιο απλή, η πιο αρχετυπική, η πιο πρωτόγονη συνταγή ιδιοπαθούς ψυχοτροπικόμορφης μεταστροφής μιας συμπεριφοράς προς το επιθετικότερο και το κτηνώδες. Ξεχνώντας πως αυτή η διαδικασία δεν χτίζει απλώς θυμό, παρά ταυτόχρονα γεννάει μια αρχέγονη «φονική μανία», σύμφυτη με μια «εγγενή αδιαφορία» για πιθανές απώλειες ζωών και ποινικές συνέπειες…

Για το 2ο μέρος πατήστε ΕΔΩ.

πηγή: aegeanhawk.blogspot.gr

Σχόλια

Σχόλια


Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *