Οι θέσεις του λειόκαννου στο σώμα

by Raxis

Σήμερα θα αναφερθούμε στις θέσεις του λειόκαννου πάνω στο σώμα μας, όταν δεν είναι αναρτημένο. Θα μπορούσαμε να αναφέρουμε πολλά και να αναλύσουμε ακόμα περισσότερα, αλλά δεν υπάρχει κανένας λόγος να σας κουράσω… Μια εικόνα = 1000 λέξεις! Ας ξεκινήσουμε το «ταξίδι» μας λοιπόν. Για τις ανάγκες του άρθρου δημιούργησα αρκετά σκίτσα, ελπίζω να είναι κατατοπιστικά:

-.-

by Raxis

Θέση ετοιμότητας: Το στόχαστρο είναι στο ύψος των ματιών. Ο σκοπευτής βαδίζει, διαφορετικά το κοντάκι θα ήταν πιο ψηλά.

Η κλασσική θέση ετοιμότητας, γνωστή και ως θέση – ψηλά ή θέση ετοιμότητας – ψηλά, είναι από τις πιο βολικές. Μας φέρνει ένα κλάσμα πριν από μια εύκολη βολή, είναι αποτελεσματική και γρήγορη. Είναι όμως και κουραστική – είναι πρακτικά αδύνατο να την διατηρήσουμε για μεγάλο χρονικό διάστημα.

-.-

by Raxis

Χαμηλή θέση ετοιμότητας: Η κάννη κοιτά προς τα κάτω και ο σκοπευτής διατηρεί πιο συμπαγή όγκο – τα δύο χέρια δεν έχουν παρά να σηκώσουν το όπλο…

Η χαμηλή θέση ετοιμότητας, ή θέση ετοιμότητας – χαμηλά, δεν είναι το ίδιο αποτελεσματική και γρήγορη με την προηγούμενη, αλλά μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε κλειστούς χώρους (πχ. από ένα κυνηγό με πολλά κλαδιά γύρω του…) και είναι αρκετά πιο ξεκούραστη από την θέση – ψηλά, οπότε μπορούμε να την διατηρήσουμε περισσότερη ώρα.

-.-

by Raxis

Μέση ετοιμότητα: Με το όπλο άνετα στα χέρια, παραμένουμε σε εγρήγορση. Το δάκτυλο μένει πάντα εκτός του υποφυλακτήρα της σκανδάλης.

Η θέση μέσης ή μέτριας ετοιμότητας μας προσφέρει ξεκούραστο κράτημα και έναν μέσο χρόνο αντίδρασης, ο οποίος δεν γίνεται ποτέ υπερβολικά μεγάλος αν έχουμε το νου μας… Ίσως η καλύτερη λύση όταν δεν περιμένουμε ότι θα χρειαστεί να αντιδράσουμε ΑΜΕΣΑ.

-.-

by Raxis

Μικρή ετοιμότητα: Η θέση του τεμπέλη, έχει και τα ανάλογα αποτελέσματα… Προτιμότερη από το να είναι αναρτημένο το όπλο βέβαια.

Η θέση χαμηλής ή μικρής ετοιμότητας είναι πολύ άνετη, ιδιαίτερα αν εναλλάσσουμε ώμους, έχει όμως και το μεγαλύτερο χρόνο αντίδρασης, οπότε καλό είναι να αποφεύγεται. Χάρη σε αυτή έχω δει να χάνονται δεκάδες θηράματα στο καρτέρι και να κοκκινίζουν πολλοί «έμπειροι και άνετοι» κυνηγοί από ντροπή…

-.-

Γονυπετής: Μπορεί τα γόνατα μας να πονέσουν, αλλά αυτή η θέση έχει πολλά πλεονεκτήματα

Γονυπετής: Μπορεί τα γόνατα μας να πονέσουν, αλλά αυτή η θέση έχει πολλά πλεονεκτήματα

Η γονυπετής θέση δίνει μεγαλύτερη ακρίβεια στις μακρινές βολές. Μπορεί όμως να στοιχίσει σε χρόνο, αν δεν προσέξουμε: Πέφτουμε γρήγορα στο ένα γόνατο σε μία κίνηση προς τα κάτω, καθώς βαδίζουμε – δεν πρέπει να «βολέψουμε» τα πόδια μας με μικρές κινήσεις μπρος ή πίσω, τα αφήνουμε στην φυσική θέση στην οποία κατέβηκαν. Με αυτό τον τρόπο θα σηκωθούμε και πιο εύκολα.

-.-

στάση που δεν αναφέρεται συχνά, αλλά είναι ιδανική για να ρίχνουμε κάτω από εμπόδια

στάση που δεν αναφέρεται συχνά, αλλά είναι ιδανική για να ρίχνουμε κάτω από εμπόδια

Η θέση πρηνηδόν, είναι να πέσουμε μπρούμυτα (όπως μας μάθαιναν στο στρατό). Βολεύει τους στρατιωτικούς φίλους μας, γιατί έτσι δίνουν μικρό στόχο, ενώ απολαμβάνουν και αρκετή ακρίβεια από τα ραβδωτά όπλα τους. Εμάς αυτή η θέση δεν μας αρέσει γιατί:

  1. Δεν έχουμε δίποδα στο όπλο.
  2. Δεν μας αρέσει η σπατάλη χρόνου που απαιτείται για να πέσουμε τελείως κάτω.
  3. Το κοντάκι ακουμπά με άσχημο τρόπο δίπλα στην κλείδα, προκαλώντας πόνο και έντονη αίσθηση της ανάκρουσης.

Υπάρχει όμως μια παραλλαγή της θέσης αυτής με ιδιαίτερο ενδιαφέρον: Ξαπλώνουμε στο πλάι με τη μεριά του όπλου προς τα κάτω και επωμίζουμε κανονικά: Το κάτω πόδι είναι συνήθως ίσιο, ενώ το πάνω γόνατο διπλώνεται και πατάει σταθερά εμπρός. Είναι η ιδανική θέση για να ρίξουμε σε αποστάσεις λίγων μέτρων κάτω από εμπόδια – πχ. ένας κυνηγός μπορεί να εκμεταλλευτεί την καλή ορατότητα κάτω από ένα θάμνο κτλ. Αξίζει να σημειωθεί πως τα σκοπευτικά των όπλων δεν λειτουργούν σε μακρινές αποστάσεις σε αυτή την περίπτωση.

Σχόλια

Σχόλια


Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *