Ενδιαφέρον Άρθρο για την απαγόρευση της οπλοκατοχής

By Mad House Photography Benjamin Deutsch

Εισαγωγή

Σήμερα ένας νέος φίλος μου έστειλε Email με ένα άρθρο στο οποίο διάβασα λύπη, θυμό, αγανάκτηση και σωστές απόψεις, αν και κάποιες από αυτές ίσως θεωρηθούν ακραίες (το οποίο δεν είναι απαραίτητα κακό). Μπορεί να μη συμφωνώ με όλο το άρθρο αλλά αξίζει να το διαβάσετε. Είναι γραμμένο από τον κύριο Γιώργο Ανεστόπουλο και βρίσκεται στο aegeanhawk.blogspot.gr  – φυσικά πήρα την άδεια για να το αναδημοσιεύσω από τον ίδιο. Σας το παρουσιάζω λοιπόν, ελαφρώς «συμπυκνωμένο» για να ταιρίαζει στη φιλοσοφία του δικού μας site. Ταυτόχρονα χαίρομαι που οι Έλληνες σιγά σιγά αρχίζουν να σκέφτονται σοβαρά:

Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μια «κλιμάκωση» των προσπαθειών της Πολιτείας να «δυσκολέψει» την νόμιμη απόκτηση όπλου από μέρους των Πολιτών. Όχι πως ήταν ποτέ ιδιαίτερα εύκολο και χωρίς εμπόδια. Κι αυτό το «δυσκολέψει» είναι επιεικής έκφραση (sic!). Και βεβαίως δεν αφορά μόνο στα «σκοπευτικά πιστόλια». Ο «κλοιός» σφίγγει όλο και περισσότερο και γύρω από τα κυνηγετικά όπλα.

Οι ενδείξεις δείχνουν ξεκάθαρα πως αποσκοπούν στην όσο το δυνατόν μεγαλύτερη απόσυρσή τους από τα χέρια των Ελλήνων Πολιτών. Λες κι αν ήταν να γίνει «μακελειό» από τα πολλά όπλα δεν θα είχε ήδη γίνει τόσα χρόνια που ούτως ή άλλως εκατοντάδες χιλιάδες (κυνηγετικά και όχι μόνον) όπλα βρίσκονται στα χέρια των Ελλήνων Πολιτών.

Προφανώς, προφανέστατα λοιπόν, «άλλοι είναι οι λόγοι» μιας τέτοιας «Πολιτικής Αφοπλισμού» των Ελλήνων. Ποιοί άραγε είναι αυτοί οι λόγοι; Και ποιοί θέλουν άοπλο τον Ελληνικό Λαό;

Στο στόχαστρο πλέον έχουν μπει τα κυνηγετικά τυφέκια που κατέχουν οι Έλληνες στα σπίτια τους χωρίς ταυτόχρονα να έχουν την παράλληλη κυνηγετική ιδιότητα/νομιμοποίηση. Αλλά όχι μόνον. Ταυτόχρονα, μέσω των υψηλών παραβόλων που σχεδιάζουν να επιβάλλουν «κατ’ όπλο», αποσκοπούν στην μείωση ΑΚΟΜΗ και των νόμιμων κυνηγετικών όπλων που κατέχουν οι κυνηγοί.

Για τις άδειες νόμιμης οπλοκατοχής/οπλοφορίας (πιστόλια) δεν το συζητάμε βεβαίως. Αυτό παραμένει προνόμιο των «ισχυρών του τόπου». Στον «Βίο» του Ισχυρού υπάρχει η έννοια του προσωπικού κινδύνου.
Στον «άθλιο της φτωχολογιάς» όχι. Αυτός δεν θεωρείται πως κινδυνεύει από την ωμή κι εκτός ορίων φονική εγκληματικότητα. Προφανώς, η απώλεια της δικής του δύσμοιρης άθλιας ζωής κι αυτή των παιδιών του θεωρούνται «αποδεκτή παράπλευρη απώλεια». Και ακόμη κι αν εντέλει κινδυνεύσει, δεν νοείται να του δοθεί το δικαίωμα να αμυνθεί, ακόμη και μέσα στο σπίτι του.

Ή πιθανώς για την Πολιτεία (που είναι ύψιστη υποχρέωσή της η προστασία του Πολίτη και στο οποίο καθήκον ΑΠΕΤΥΧΕ παταγωδώς και προκλητικά) το ότι «εγκληματίες εισβάλλουν με καλάσνικωφ στα σπίτια των Πολιτών, βιάζουν και σκοτώνουν» είναι μια παραίσθηση και όχι μια πραγματικότητα. Δηλαδή, το ότι πρόσφατα ένας εγκληματίας έλιωσε με πέτρα τα κεφάλια δύο γερόντων την ώρα που κοιμούνταν να είναι μια ομαδική φαντασίωση και όχι πραγματικότητα. Όπως και το ότι τρεις μήνες πριν που αποφυλακίστηκε και δεν τον απέλασαν να είναι κι αυτό μια ομαδική παραίσθηση.

Πoιο είναι τάχα πιο «προφανές»; Η πιθανή «ομαδική παραίσθηση ανασφάλειας» των Πολιτών ή η «Ανεπάρκεια της Πολιτείας να τους προστατέψει»; Θα υπάρξει άραγε Δίωξη κατ’ αυτών που «ΔΕΝ ΤΟΝ ΑΠΕΛΑΣΑΝ»;

Αυτό που ξέχασαν όμως αυτοί οι κύριοι της Πολιτείας, είναι πως με το ένστικτο της αυτοσυντήρησης των Πολιτών ποτέ δεν παίζουν. Όποιος τόλμησε να το κάνει στο διάβα της ιστορίας, απλά συνειδητοποίησε στο τέλος πως τα αποτελέσματα είναι πάντα πολύ πιο ολέθρια απ’ ότι πριν. Πολύ απλά γιατί ο Πολίτης που κρίνει ότι κινδυνεύει ΚΑΙ θα βρει ΚΑΙ θα πάρει όπλο ΚΑΙ θα «αυτοπροστατευθεί». Υπακούοντας σε έναν άλλον αρχέγονο νόμο που λέει: «Καλύτερα να σε πάνε χωροφύλακες παρά παπάδες…»

Και φυσικά, αφού θα το κάνει που θα το κάνει παράνομα, αφού θα «βραχεί που θα βραχεί» από τα βαλτόνερα της παρανομίας, δεν θα αναζητήσει μόνον κυνηγετικού τύπου όπλα. Θα κάνει ένα, πολλά βήματα «πιο πέρα». Θα μπει «πιο βαθιά» σ’ αυτά τα «απόνερα».

Είναι – για να το κάνουμε πιο απλό – σαν αυτό που λένε οι άνθρωποι του εμπορικού κόσμου μεταξύ τους: «…είναι να μην σου σφραγιστεί η πρώτη επιταγή. Μετά δεν σε νοιάζει αν θ’ ακολουθήσουν κι άλλες…» Είναι να μην γίνει το «κλικ» μέσα του. Εάν γίνει, τότε θα αναζητήσει ΚΑΙ Πολεμικά Όπλα. Κι επειδή, η απαγόρευση τρέφει πάντα την μαύρη αγορά, οι τιμές θα πάρουν την ανιούσα. Ποιές τιμές άραγε όμως; Πολύ απλό.

Τα κυνηγετικά όπλα παράγονται σε πολύ μικρότερες ποσότητες απ’ ότι τα πολεμικά. Οι «παρτίδες» τους είναι πολύ πιο «ελεγχόμενες» διεθνώς. Αυτά λοιπόν είναι που θα γίνουν απρόσιτα. Ξεχάστε λοιπόν την γνωστή «οικονομική» πλαστική καραμπίνα των 300 ευρώ που έχει σχεδόν κάθε σπίτι για την αυτοπροστασία του κύριοι. Το…ευρύ καταναλωτικό (πλην χαμηλότατων οικονομικών δυνατοτήτων) κοινό, αναγκαστικά (ΚΑΙ γι’ αυτόν τον λόγο – διαφορά τιμής – αλλά ΟΧΙ ΜΟΝΟΝ) θα στραφεί στα «Πολεμικά όπλα». Που σαν «πιο πολλά στην αγορά» θα είναι και πιο φτηνά. Αυτά, λόγω διαφοράς τιμής θα βρουν έναν ανέλπιστο νέο παράδεισο πωλήσεων.

Όταν αυτή η «πλαστική», ασύγκριτα χαμηλών επιδόσεων υποτυπώδης καραμπίνα θα στοιχίζει πχ 1000 ευρώ στη μαύρη (με αγνώστου ταυτότητας ποιοτική πιστοποίηση) και θα είναι ούτως ή άλλως παράνομη, τότε ο… καταναλωτής θα προτιμήσει με τα ίδια χρήματα – μην πούμε λιγότερα χρήματα – να πάρει πχ ένα καλάσνικωφ. Ναι, ακόμη και με 500 ευρώ. Αναρωτηθείτε μόνον για λίγο, για μια ακόμη φορά, ποιά πολεμικά όπλα έχουν τόσο χαμηλές τιμές στην μαύρη αγορά. Τα «βρώμικα». Κι αυτά έχουν δύο ειδών κινδύνους:

  • Πρώτον, έχουν χρησιμοποιηθεί σε «βρώμικες δουλειές». Πράγμα που σημαίνει, ότι κάθε τρεις και λίγο θα συλλαμβάνονται Έλληνες Πολίτες που δεν έχουν καμία εμπλοκή με το έγκλημα στο παρελθόν και που θα τους φορτώνονται τα μύρια όσα εγκλήματα θα «δείχνουν» οι βαλιστικές εξετάσεις των Αρχών.
  • Δεύτερον, χρησιμοποιημένα σημαίνει «φθαρμένα». Επίσης, «φτηνά» σημαίνει «κατωτέρας διαλογής». Άγνωστο δηλαδή το τι έχουν υποστεί ή πόσες «αστοχίες υλικού» φέρουν οι θαλάμες, οι κάνες και τα πυρομαχικά τους και το αν και πόσο σύντομα κάποια απ’ αυτά θα εκρήγνυνται στα μούτρα των χειριστών τους.

Πολύ «βολικό» βεβαίως γι’ «αυτούς» τους οποίους θα κληθούν σύντομα ν’ «αντιμετωπίσουν» οι Έλληνες Πολίτες μ’ αυτά τα όπλα…Αλλά μάλλον αποτελεί «τυχαία σύμπτωση», ορθόν; Κι εδώ βεβαίως ήδη ξεκινούν μια σειρά από «παράπλευρα προβλήματα»:

Αυτός που θα μπει στην «ψυχολογία του παρανόμου» (και μάλιστα για κακούργημα βαρύτατα κολασσόμενο από την Ελληνική Ποινική Νομοθεσία – κατοχή πολεμικού όπλου), θα ανοίξει ταυτόχρονα μέσα του μια «Σκοτεινή Πύλη». Θα είναι πλέον έτοιμος και ποιός ξέρει για πόσες ακόμη «εσωτερικές αντιπαροχές» και «στρογγυλέματα συνείδησης και ηθικής». Σου λέει, «αφού έγινα που έγινα παράνομος και τι έγινε να κάνω και κάτι παραπάνω και κάτι ακόμη και κάτι ακόμη;».
Οπότε, μετά, τι έχει σειρά άραγε;

Το «Κρητικό Σύνδρομο»

  1. Ο Πολίτης επιθυμεί σφόδρα την κατοχή όπλου για την αυτοπροστασία του.
  2. Ο Νομοθέτης το απαγορεύει.
  3. Τα εκτελεστικά όργανα της Πολιτείας (Δυνάμεις Ασφαλείας και Δικαιοσύνη) επιβάλλουν το Νόμο με απεινείς διώξεις των Πολιτών.
  4. Αυτοί αντιδρούν θεωρώντας εχθρό τους αυτόν που πάει να τους αφοπλίσει και ταυτόχρονα τους ταπεινώνει και τους διασύρει. Καταστρέφοντάς τους συν τοις άλλοις και το Ποινικό Μητρώο.
  5. Ενίοτε, κάποιοι αντιδρούν βίαια. Και όχι κατά του Νομοθέτη, αλλά κατ’ αυτού που θα πάει να εφαρμόσει το Νόμο.

Πως σας φαίνεται αυτή η εικόνα σοφοί κύριοι Νομοθέτες της Ελληνικής Πολιτείας;

Αυτό πάτε να «γεννήσετε»

Έχετε ακούσει τίποτα για «αυτοσχέδια όπλα» κυνηγετικού φισιγγίου; Για «αυτοσχέδιους πυροσωλήνες»; Για αυτοσχέδια μονόκαννα, δίκανα, πολύκανα; Ρίξτε μια ματιά στο Αμερικανικό Διαδίκτυο – και στο you tube βεβαίως – και θα καταλάβετε.

Τουτέστιν:

Κάποιος με «ιδέες», ένα σιδεράδικο με τόρνο, ένας τσαντισμένος σιδεράς, ένα αποστακτήριο και ένας εξίσου θυμωμένος χημικός, μπορούμε να πούμε ότι φτιάχνουν ένα «πολλά υποσχόμενο οπλουργείο».

Μετά το «πρώτο πείραμα» άλλωστε η μία ιδέα φέρνει την άλλη.

Κι ο εφιάλτης θα έχει αρχίσει. Καθώς – μεταξύ άλλων – μπορείτε να προβλέψετε το πόσο πολλά ατυχήματα συμβαίνουν κατά την διάρκεια τέτοιων «πειραματισμών». Πολλά απ’ αυτά «θανάσιμα». Με κυρίαρχους τους ακρωτηριασμούς φυσικά. Πολλή δουλειά για το σύστημα υγείας όπως φαίνεται, από έναν απλό και μόνο νόμο σας. Και πολύς, πάρα πολύς θυμός για την κοινωνία που θα σας θεωρεί υπεύθυνους για ΚΑΘΕ τέτοιο ατύχημα.

Μήπως θα ήταν ασφαλέστερο να κάνετε πιο ελεύθερη και εύκολη την νόμιμη ελεγχόμενη οπλοκατοχή/οπλοφορία/οπλοχρησία του Ελληνικού πληθυσμού αναγνωρίζοντάς του το δικαίωμα της αυτοπροστασίας από το Έγκλημα;

Δάγκωμα φιδιού – Πρώτες Βοήθειες

by sean_hickin

Χρήσιμες Πληροφορίες

  • Αν και οι πιθανότητες να μας δαγκώσει κάποιο φίδι είναι μικρές, δεν πιέζουμε την τύχη μας:
      • Φοράμε πάντα άρβυλα και προσέχουμε πού πατάμε.
      • Δεν κοιμόμαστε εκτεθειμένοι στην εξοχή.
      • Φυσικά δεν πειράζουμε τα φίδια…
  • Ο θάνατος από δάγκωμα φιδιού είναι σπάνιος, αν και όχι απίθανος. Περισσότερα από τα μισά δαγκώματα δεν περιέχουν καθόλου (ή αμελητέα ποσότητα) δηλητήρίο.
  • Μόνο το 25% των δαγκωμάτων μας δηλητηριάζουν σε επικίνδυνο βαθμό. Όχι πανικός λοιπόν. Με ψυχραιμία και σωστή αντιμετώπιση μπορούμε να αποφύγουμε μια τραγωδία.
  • Το κυρίως μέλημα της θεραπείας είναι το να πετύχουμε την ελάχιστη δυνατή ζημιά στους ιστούς γύρω από το δάγκωμα.
  • Κάθε δάγκωμα, ανεξάρτητα από το ζώο που το προκαλέι, μπορεί να μολυνθεί από βακτήρια που κανονικά βρίσκονται μέσα στο στόμα του ζώου. Σπάνια δε, ορισμένα ζώα σκοτώνουν με αυτά τα βακτήρια (δράκος του Κομόντο). Μπορεί λοιπόν να προκληθεί μεγάλη ζημιά ανεξάρτητα αν το φίδι είναι δηλητηριώδες ή όχι.
  • Τα δηλητήρια των φιδιών συνήθως περιέχουν ουσίες που επιτίθενται στο νευρικό σύστημα του θύματος (νευροτοξίνες) και στην κυκλοφορία του αίματος (αιμοτοξίνες). Επίσης περιέχουν ένζυμα πέψης (κυτοτοξίνες), για να βοηθήσουν το θύμα τους να μαλακώσει πιο γρήγορα. Οι τοξίνες αυτές μπορούν να καταστρέψουν τεράστια ποσότητα ιστών, και να αφήσουν πίσω τους μια μεγάλη ανοιχτή πληγή. Η κατάσταση αυτή, αν αφεθεί χωρίς θεραπεία, μπορεί να οδηγήσει ακόμα και σε αναγκαστική αφαίρεση του άκρου. Τα περισσότερα δηλητηριώδη φίδια στην Ελλάδα διαθέτουν αιμοτοξίνες.
  • Το σοκ και ο πανικός ενός δαγκώματος επηρεάζουν αρνητικά τη θεραπεία, αφού ο πανικός και η υστερία επιταχύνουν την κυκλοφορία του αίματος, και κατά συνέπεια του δηλητηρίου. Σημάδια σοκ μπορεί να εμφανιστούν ακόμα και μισή ώρα μετά το δάγκωμα.

Συμπτώματα & Θεραπεία

  1. Σκοτώστε αν μπορείτε το φίδι και προσπαθήστε να αναγνωρίσετε αν είναι δηλητηριώδες. Η αναγνώριση μπορεί να γίνει και από το ίδιο το δάγκωμα: Αν σε αυτό φαίνονται απλά σειρές δοντιών, το φίδι μάλλον δεν είναι δηλητηριώδες. Αν στο δάγκωμα ξεχωρίζουν 2 μεγάλα τσιμπήματα, είτε ως μέρος σειράς δοντιών είτε μόνα τους, το φίδι (και κατά συνέπεια το δάγκωμα) πρέπει να αντιμετωπιστεί ως δηλητηριώδες.
  2. Συμπτώματα των τοξινών μπορεί να είναι άμεση ρινορραγία ή / και αιμορραγία από τον πρωκτό, αίμα στα ούρα, πόνος και πρήξιμο στο σημείο του δαγκώματος, τα οποία ενδέχεται να εμφανιστούν ακόμα και 2 ώρες μετά το δάγκωμα.
  3. Δυσκολία στην αναπνοή, μερική ή ολική παράλυση, αδυναμία, σπασμοί και μούδιασμα είναι όλα συμπτώματα προσβολής από νευροτοξίνες. Αυτά τα συμπτώματα συνήθως εμφανίζονται 1,5 έως 2 ώρες μετά το δάγκωμα.
  4. Αμέσως μετά το δάγκωμα από ένα φίδι κάνουμε τα εξής:
    1. Ηρεμούμε και ακινητοποιούμε το θύμα.
    2. Δίνουμε άφθονο νερό (και αν μπορούμε τοποθετούμε ορό).
    3. Αφαιρούμε ρολόι, βραχιόλια, δακτυλίδια και οτιδήποτε άλλο μπορεί να δημιουργήσει πρόβλημα σε περίπτωση πρηξίματος.
    4. Καθαρίζουμε την περιοχή γύρω από το δάγκωμα, κατά προτίμηση με αντισηπτικό.
    5. Εάν το δάγκωμα είναι κοντά στο πρόσωπο ή το λαιμό πρέπει να διατηρήσουμε την αναπνοή με κάποιο τρόπο (όσοι δεν γνωρίζετε αρκετά από πρώτες βοήθειες, καλό είναι να απέχετε από αυτό το βήμα).
    6. Καλούμε αμέσως ένα γιατρό ή, ακόμα καλύτερα, το ΕΚΑΒ στο 166.
    7. Να είστε έτοιμοι να δώσετε «το φιλί της ζωής» και να κάνετε Καρδιοπνευμονική Αναζωογόνηση (ΚΑΡΠΑ ή CPR). Ενδέχεται να χρειαστούν και τα δύο.
    8. Δέστε σφιχτά κάποιον ιμάντα, ζώνη ή λουρί ανάμεσα στο δάγκωμα και την καρδιά.
    9. Ακινητοποιείστε το δαγκωμένο σημείο και αφαιρέστε όσο δηλητήριο γίνεται με μια μηχανική αντλία αναρρόφησης. Χρησιμοποιείστε την αντλία τουλάχιστον 3 με 4 φορές για κάθε τρυπούλα.

Τι να αποφύγετε:

by mikelehen

Πρέπει να είμαστε πάντα προσεκτικοί

  • Μην δίνετε στο θύμα αλκοολούχα ποτά ή τσιγάρα.
  • Μην χορηγείτε μορφίνη ή άλλες ναρκωτικές ουσίες.
  • Το να ανοίξετε την πληγή με μαχαίρι ή νυστέρι είναι μύθος και εξαιρετικά επικίνδυνο: Ενδέχεται να ανοίξετε μεγάλα αγγεία τα οποία θα οδηγήσουν τα βακτήρια και τις τοξίνες πολύ ταχύτερα στην καρδιά. Δεν έχουν όλοι χειρουργικές ικανότητες… Αν (και μόνο αν) η ιατρική βοήθεια θα αργήσει περισσότερο από μία ώρα, κάντε μια τομή με μήκος περίπου μισό εκατοστό και βάθος περίπου 2 με 3 χιλιοστά πάνω σε κάθε τρύπημα από τα 2 μεγάλα δόντια και ξαναχρησιμοποιείστε την αντλία δηλητηρίου πάνω στις τομές 3 με 4 φορές. Η μέθοδος αυτή αφαιρεί περίπου το 30% του δηλητηρίου. Μην ρουφήξετε αίμα με το στόμα γιατί αυτό θα μεταφέρει δηλητήριο αλλά και τυχόν ασθένειες του θύματος.
  • Κατά την παροχή πρώτων βοηθειών μπορεί να μείνει δηλητήριο στα χέρια σας. Μην βάλετε τα χέρια στο πρόσωπο ή τα μάτια για κανέναν λόγο.
  • Μην προσπαθείτε να σπάσετε τις κύστες που μπορεί να δημιουργηθούν γύρω από το δάγκωμα.

Μερικά tips – Τι πρέπει να κάνετε μετά την παροχή πρώτων βοηθειών:

  1. Αν εμφανιστεί μόλυνση, διατηρήστε την πληγή ανοιχτή και καθαρή.
  2. Διατηρήστε το θύμα σε ζεστό περιβάλλον για 24 με 48 ώρες. Όσο πιο μειωμένη κυκλοφορία έχουμε τόσο καλύτερα.
  3. Η πληγή πρέπει να παραμένει καλυμμένη με μία ξηρή και αποστειρωμένη γάζα.
  4. Πρέπει να παρέχετε όσο το δυνατόν περισσότερο νερό.

ΥΓ. Στοιχεία Επικοινωνίας με το ΕΚΑΒ:

Κεντρική Υπηρεσία:

Διεύθυνση: Tέρμα Οδού Υγείας – Αθήνα, Τ.Κ. 115 27

Τηλεφωνικό Κέντρο: 213 214 3000

Fax: 213 214 3222

E-mail: ekab@ekab.gr

Παραρτήματα:

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΤΗΛΕΦΩΝΟ
Θεσσαλονίκη Μαβίλη 33, Πουρνάρι, Πυλαία, ΤΚ 555 35 2310397100
Πάτρα Τέρμα Λεωφόρου Ιπποκράτους, Ρίο, Πάτρα, ΤΚ 265 00 2610635900 – 4
Ηράκλειο Βουτών & Σταυρακίων, ΤΚ 712 01 2810377203
Λάρισα Περιοχή Μεζούρλο, ΤΚ 411 10 2410685214
Καβάλα Παιδόπολη, ΤΚ 652 04 2510250117
Ιωάννινα Περ. Γεν. Νοσοκομείο Ιωαννίνων, ΤΚ 450 01 2651054335
Λαμία Κ. Καραμανλή, ΤΚ 351 00 2231023333
Αλεξανδρούπολη 6ο χλμ. Αλεξ/πολης – Θεσ/νίκης, ΤΚ 681 00 2551089350
Τρίπολη Γεν. Παναρκ. Νοσοκομείο Τρίπολης, ΤΚ 221 00 2710243686
Κοζάνη Μαματσίου 1, ΤΚ 501 00 2461021065
Μυτιλήνη Ε. Βοστάνη 48, ΤΚ 811 00 2251041111

ΠΡΟΣΟΧΗ: Μην κάνετε φάρσες στο 166, είναι εγκληματική ενέργεια. Όταν εσείς θα γελάτε κάποιος άλλος θα κινδυνεύει αβοήθητος. Μιλήστε στα παιδιά σας γι’ αυτό, αξίζει τον κόπο. Όλες οι τηλεφωνικές διαλέξεις καταγράφονται και οι φαρσέρ διώκονται ποινικά.

Αντλία Δηλητηρίου (DIY) – Κάν’το Μόνος σου

by mikelehen

Όπως έχω αναφέρει και σε προηγούμενο άρθρο, η αντλία δηλητηρίου που χρησιμοποιείται σε τσιμπήματα φιδιού είναι απαραίτητο κομμάτι ενός κιτ επιβίωσης. Το να ρουφάμε δηλητήριο με το στόμα μπορεί να αποδειχθεί θανατηφόρο και πρέπει φυσικά να αποφεύγεται. Υπάρχουν διάφορες αντλίες στην αγορά με τη μορφή μεταλλικής σύριγγας και κόστος αρκετών ευρώ. Στην Ελλάδα της κρίσης μπορούμε εξ ίσου καλά και πολύ φτηνότερα:

Η εργοστασιακή μορφή

Η εργοστασιακή μορφή

  1. Αγοράζουμε μια πλαστική σύριγγα των 10ml από κοντινό φαρμακείο με κόστος περίπου 10 λεπτά του ευρώ.
  2. Σφηνώνουμε καλά τη βελόνα στη θήκη της για να μην τραυματιστεί κανείς και την πετάμε.
  3. Έτοιμη για κόψιμο με το μαχαίρι

    Έτοιμη για κόψιμο με το μαχαίρι

    Κόβουμε το λεπτό στόμιο της σύριγγας με ένα καλό μαχαίρι ή κοπίδι για να αποκαλυφθεί η αρχή του «χοντρού» σωλήνα.

  4. Λιμάρουμε την κομμένη άκρη για να γίνει λεία, επίπεδη και να εφαρμόζει σωστά στο δέρμα.
  5. Δοκιμάζουμε την αντλία (με μεγάλη πίεση στο δέρμα) για να επιβεβαιώσουμε το «όλα καλώς».
  6. Ενισχύουμε την εφεύρεση μας με υφασματοταινία για να γίνει πιο ανθεκτική και να αποκτήσει τη διάμετρο ενός κυνηγετικού φυσιγγίου.
  7. Τοποθετούμε την αντλία στη φυσιγγιοθήκη για να την έχουμε πάντα μαζί μας.
Την έχουμε πάντα μαζί μας...

Την έχουμε πάντα μαζί μας…

ΥΓ. Η πρόληψη είναι πάντα αποτελεσματικότερη από τη θεραπεία: Όταν παίρνουμε τα βουνά και τα λαγκάδια φοράμε πάντα άρβυλα ή αρβυλάκια και προσέχουμε πού πατάμε…

Το έγκλημα της Απτής Ποιότητας

by music2work2

Εισαγωγή

Αυτό είναι ένα από τα παλιά, πρώτα μου άρθρα, και κατά τη γνώμη μου ίσως ένα από τα καλύτερα – είναι σίγουρα από τα αγαπημένα μου. Το αναρτώ εδώ γιατί δυστυχώς παραμένει διαχρονικό

Τα μεγάλα εγκλήματα και οι κλεψιές ως γνωστόν δεν γίνονται από φτωχοδιαβόλους και κλεφτρόνια, αλλά από ευυπόληπτους κυρίους με ακριβά κουστούμια. Ένα από αυτά είναι η Απτή Ποιότητα.

Απτή ή Αντιληπτή Ποιότητα (Perceived Quality), σύμφωνα με τα 2 λεξικά του μάρκετινγκ που διάβασα, είναι η γνώμη του πελάτη / καταναλωτή για ένα προϊόν ή μία εταιρεία, για την ικανότητα του προϊόντος ή της εταιρείας να ικανοποιήσει τις ανάγκες και τις επιθυμίες του. Μπορεί να μην έχει καμία απολύτως σχέση με την τελειότητα ή την αρτιότητα του προϊόντος, και κανονικά βασίζεται:

  • Στην τρέχουσα κοινή γνώμη για τον κατασκευαστή του προϊόντος.
  • Στην εμπειρία του καταναλωτή με άλλα προϊόντα στης ίδιας εταιρείας.
  • Στην επήρεια των «αρχηγών», των ινδαλμάτων, των ανθρώπων που κινούν τα νήματα στην αγορά για τους υπόλοιπους.
  • Στο κοντινό περιβάλλον του καταναλωτή (φίλοι, γνωστοί και άλλοι).

Εφαρμογή στο αυτοκίνητο
Η απτή ποιότητα ενός αυτοκινήτου γίνεται άμεσα εμφανής κατά την επίσκεψη μας σε μια αντιπροσωπεία. Είναι αυτό που συνήθως ψάχνει ο καταναλωτής, και όχι αυτό που θα έπρεπε να ψάχνει. Γιατί το κάνει; Γιατί έτσι τον έμαθαν να κάνει κάποια ΜΜΕ με δικά τους συμφέροντα.

Αντί λοιπόν κάποιος ενημερωμένος να ασχολείται με την βασική ενεργητική ασφάλεια (κράτημα, οδική συμπεριφορά, επιδόσεις, φρένα, μείωση άγχους οδηγού, ABS/ESP, 4Χ4…) και την δευτερεύουσα αλλά σημαντική παθητική ασφάλεια (κλωβός ασφαλείας, ζώνες ελεγχόμενης παραμόρφωσης, καθίσματα, ζώνες ασφαλείας / προεντατήρες, βοηθητικοί αερόσακοι…), ο μέσος πελάτης ασχολείται με πράγματα απτά, πεζά και ολίγον τι χαζά:

by Steve Snodgrass

Είναι αυτό σοβαρό κριτήριο ποιότητας;

  • Ο ήχος του κλεισίματος της πόρτας έχει εξελιχθεί στο απόλυτο τεστ ποιότητας για ένα αυτοκίνητο. Οι όροι ασφάλεια, αξιοπιστία, μακροζωία, επιδόσεις δεν έχουν καμία σημασία αν η πόρτα κάνει «κλακ» αντί για το επιθυμητό και βαρύγδουπο «γκουπ».
  • Η επιφάνεια των πλαστικών στο ταμπλό πρέπει να είναι μαλακή και ευχάριστη στην αφή. Το αστείο είναι πως όταν αγοράσουμε το αυτοκίνητο, ακουμπάμε το εσωτερικό του κόκπιτ μόνο για να το καθαρίσουμε…
  • Το κλότσημα των ελαστικών είναι μια αστεία συνήθεια που δεν προσφέρει τίποτα και μόνο ως βλακώδης μπορεί να χαρακτηριστεί. Ένα μεγάλο ποσοστό επισκεπτών στις αντιπροσωπείες τα κλωτσάει όμως!
  • Ο αριθμός των αερόσακων, κάτι απτό για τον καταναλωτή, έχει αντικαταστήσει κατά 90% ό,τι σχετίζεται με την ασφάλεια. Όροι όπως κράτημα, φρένα κτλ. απλά δεν έχουν καμία σημασία. Στα μάτια του μέσου αγοραστή, ίσως να μην υπήρξαν και ποτέ.
  • Οι αεροδυναμικές επιδόσεις και συμπεριφορά είναι πλέον απλές λεπτομέρειες μπροστά σε ένα εντυπωσιακό design. Η απτή ποιότητα για το μάτι του καταναλωτή και μόνο αυτή τη φορά. Με συντελεστές οπισθέλκουσας και αρνητικής άνωσης (που διαβάζαμε στα περιοδικά μέχρι και τη δεκαετία του ’90) δεν ασχολείται σχεδόν κανένας πια…
  • Ο (ευπρόσδεκτος) πλούσιος εξοπλισμός, εύκολα αντιληπτός από τον μέσο πελάτη, αντικατέστησε τα τεχνικά χαρακτηριστικά (βάρος, 0-100, 100-0, ρεπρίζ, τελική κτλ.), που κάποτε χαλάγαμε εκατομμύρια εργατοώρες για να τα αποστηθίσουμε από διάφορα περιοδικά.

Τα άσχημα νέα.

Οι κατασκευαστές έχουν αρκετά καλούς μάνατζερ – όλα τα προαναφερθέντα τα γνωρίζουν πολύ καλά. Αυτός που αγοράζει πλέον αυτοκίνητο δεν είναι κανένας ενθουσιώδης σοφέρ, δεν ψάχνεται, δεν διαβάζει συστηματικά για αυτοκίνητα. Είναι κάποιος που αντιμετωπίζει το βολάν σαν αναγκαίο κακό της καθημερινότητας, σαν άλλη μία αγγαρεία. Το αποτέλεσμα;

  1. Η ενεργητική ασφάλεια και οι επιδόσεις κόλλησαν σε πολλούς κατασκευαστές στις αρχές της δεκαετίας του ’90.
  2. Οι αερόσακοι αυξάνονται και πληθύνονται, το ίδιο και τα εντυπωσιακά σπορ design σε γελοιωδώς αργά αυτοκίνητα με πάνω από 10Kg/ίππο.
  3. Η αξιοπιστία, που δεν είναι εύκολα μετρήσιμη, έχει πάρει την κατιούσα σε πολλές εταιρείες.
  4. Οι κλωβοί ασφαλείας βαραίνουν, καταστρέφοντας την ενεργητική ασφάλεια, μπας και πάρει το «κουβαδάκι» κανένα παραπάνω άστρο στα κρας τεστ…
  5. Μιλάμε πλέον για μετάλλαξη, όχι για εξέλιξη. Ένα αυτοκίνητο πόλης ζύγιζε κάτω από 800Kg στις αρχές της δεκαετίας του ’90. Τώρα κάποια ξεπερνούν τα 1100! Όσα δηλαδή ένα οικογενειακό σεντάν του ’94!

Υπάρχει λύση;
ΝΑΙ! Διάβασμα, αγάπη, μεράκι για το αυτοκίνητο. Αγορά μεταχειρισμένων, μέχρι να έρθουν στα ίσα τους ορισμένοι κατασκευαστές που εξόκειλαν… Παιδεία. Αυτοκινητιστική. Η Αντιληπτή ποιότητα είναι κακό και ύπουλο πράγμα – εφαρμόζεται παντού, πάντα με κακό σκοπό. Ξεκινώντας από την πολιτική… Πρέπει λοιπόν να προσέχουμε, να ενημερωνόμαστε, να θυμόμαστε.

Εγκληματικότητα στο αυτοκίνητο: Αλήθειες και Στατιστική

by watchsmart Michael Goodine

Η εγκληματικότητα με αντικείμενο το αυτοκίνητο είναι μια μεγάλη ιστορία εδώ και πολλές δεκαετίες. Θα την χαρακτηρίζαμε, πλέον, βιομηχανία: Χρόνο με το χρόνο κλέβονται και καταστρέφονται εκατοντάδες χιλιάδες αυτοκίνητα σε όλο τον κόσμο, με ιδιαίτερα αρνητικά οικονομικά (και όχι μόνο) αποτελέσματα. Υπάρχουν ευρωπαϊκές χώρες που ακολουθούν τον κανόνα του ενός κλεμμένου αυτοκινήτου το λεπτό, και με το ρυθμό που αυξάνεται η εγκληματικότητα στην Ελλάδα ίσως δεν θα αργήσουμε κι εμείς να φτάσουμε στην «ευχάριστη» αυτή θέση…

Από διεθνείς στατιστικές μελέτες, περίπου το 30% των κλεμμένων οχημάτων καταλήγει να κάνει μία και μόνο γρήγορη «βόλτα» πριν την εγκατάλειψη του από τους προσωρινούς «ιδιοκτήτες» του. Πολλές φορές μάλιστα η βόλτα αυτή είναι στην ουσία και η διαφυγή του εγκληματία μετά τη διάπραξη άλλων εγκλημάτων. Ορισμένα από τα οχήματα αυτά παραμένουν σε σχετικά καλή κατάσταση μετά τη σύντομη περιπέτεια τους, τις περισσότερες φορές όμως καταλήγουν άσχημα τρακαρισμένα, ή ολοσχερώς καμένα (για την καταστροφή αποδεικτικών στοιχείων). Όσο και να τα κλαίνε οι ιδιοκτήτες τους, αυτά δεν επισκευάζονται ποτέ χωρίς να βάλουμε βαθιά το χέρι στην τσέπη!

Παλαιότερα η γρήγορη «βόλτα» αντιστοιχούσε στο 70% των κλοπών. Οι εποχές όμως αλλάζουν και μαζί με αυτές και οι κλέφτες. Το 70% πλέον ανήκει καθαρά στους επαγγελματίες, οι οποίοι είτε:

  • Θα εξάγουν το όχημα στο εξωτερικό, όπου θα πουληθεί κατόπιν αλλοίωσης των στοιχείων του.
  • Θα διαλύσουν το όχημα σε κάποιο ιδιότυπο συνεργείο για να πουληθούν τα ανταλλακτικά του.


Όπως καταλαβαίνετε, αν το αυτοκίνητο μας πέσει σε τόσο ικανά χέρια, δεν έχουμε και πολλές ελπίδες να το ξαναδούμε…

Μετά τα πιο πάνω ευχάριστα, έχουμε και το σενάριο της μερικής κλοπής, το οποίο είναι 3 φορές συχνότερο από αυτό της ολικής κλοπής. Αναφερόμαστε φυσικά στις κλοπές τσαντών, στερεοφωνικών κλπ. – Τραυματική εμπειρία που ζουν όλο και περισσότεροι Έλληνες (στις μεγαλουπόλεις κυρίως, αλλά όχι μόνο).

Και τι να κάνουμε εμείς για όλα αυτά; Είναι το εύλογο ερώτημα της ημέρας. Σήμερα θα γράψω για τρείς πιθανές λύσεις – η πρώτη προφανής, οι άλλες δύο όχι και τόσο:

  1. Φορτώνουμε το αυτοκίνητο με τα καλύτερα και τα περισσότερα αντικλεπτικά μέσα που σηκώνει η τσέπη μας (τουλάχιστον ας κλαπεί το διπλανό αυτοκίνητο, όσο άσχημο κι αν ακούγεται αυτό). Το κλειστό γκαράζ και ο καλός φωτισμός θεωρούνται και αυτά άριστα αποτρεπτικά μέσα.
  2. Αποφεύγουμε τα εξωτικά μοντέλα «ναυαρχίδες», καθώς αυτά έχουν πάντα πρώτη θέση στη λίστα για εξαγωγή και πώληση στο εξωτερικό. Αποφεύγουμε επίσης τα ακριβά στερεοφωνικά.
  3. Προσπαθούμε να μην έχουμε στην κατοχή μας ιδιαίτερα δημοφιλή και best seller μοντέλα 10ετίας, γιατί αυτά αποτελούν ιδανικούς δότες ανταλλακτικών, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Να προσέχουμε για να έχουμε και καλή τύχη σε όλους μας…

Ώρα Κρίσης

Φίλες και φίλοι, αναγνώστριες και αναγνώστες, έχω άσχημα νέα. Νέα που τα περίμενα εδώ και περίπου 1 χρόνο:

  • Η Ευρωπαϊκή Ένωση, που προσπαθεί να περάσει αντιλαϊκά μέτρα σε όλες τις χώρες κάτω από την ομπρέλα της τα τελευταία χρόνια, περνάει στην επόμενη φάση του σχεδίου, η οποία λέγεται μερικός ή ολικός αφοπλισμός των νομοταγών πολιτών.
  • Με δικαιολογία την εγκληματικότητα και το λαθρεμπόριο όπλων, η Ε.Ε. προσφέρει ένα «αθώο» ερωτηματολόγιο στους πολίτες, με πολύ προσεκτικά γραμμένες ερωτήσεις που υποσυνείδητα οδηγούν στο «εύλογο» συμπέρασμα ότι χρειαζόμαστε πιο αυστηρή νομοθεσία έλεγχου όπλων.
  • Φυσικά η νομοθεσία αυτή θα δυσκολέψει κάθε νομοταγή πολίτη και δεν θα επηρεάσει τους εγκληματίες που βρίσκουν παράνομα ό,τι όπλο θέλουν και όποτε το θέλουν…

Σας καλώ όλες και όλους να συμπληρώσετε το ερωτηματολόγιο αυτό, σωστά και κόσμια, γνωρίζοντας ότι:

  • Όπου ζητήσετε περισσότερους νόμους ή πιο αυστηρό έλεγχο βάζετε εμπόδια στον εαυτό σας και όχι στο οργανωμένο έγκλημα. (Καλό είναι να απαντάτε συχνά με την πρώτη από τις διαθέσιμες επιλογές – 1).
  • Παρατηρήστε ότι καμία ερώτηση δεν μιλά για πιο ελαστική νομοθεσία. Το γιατί είναι προφανές… Θέλουν πλήρη αφοπλισμό ΤΩΡΑ. Πρέπει να τους πολεμήσουμε.
  • Να θυμάστε ότι κάθε σοβαρή επιστημονική μελέτη αποδεικνύει την μείωση της εγκληματικότητας με την αύξηση της νόμιμης οπλοκατοχής και το αντίστροφο. Διαβάστε μία σχετική δημοσίευση του Harvard Journal of Law and Public Policy ΕΔΩ.

Βρείτε το ερωτηματολόγιο ΕΔΩ.

Υπάρχει μια ωραία ανάλυση του θέματος από την οπτική γωνία ενός ενημερωμένου κυνηγού, δημοσιευμένη στο ihunt.gr – Διαβάστε την εδώ.

Η μόδα των χράπα – χρούπα

by Arielny2011

Εδώ και πολλές δεκαετίες έχει ξεκινήσει ένα ελληνικότατο φαινόμενο, το οποίο τώρα τελευταία έχει αρχίσει να παίρνει διαστάσεις λαίλαπας. Το ονομάζω «το trend των χράπα –χρούπα». Τι ακριβώς εννοώ μ’ αυτό;

  1. Ακούει ο φιλήσυχος οικογενειάρχης για την ολοένα αυξανόμενη εγκληματικότητα και αντί να διαβάσει, να ρωτήσει, να ασχοληθεί, να ενημερωθεί, κάνει ό,τι χειρότερο… Αντιδρά σπασμωδικά, τσαπατσούλικα, αγχωτικά, φτηνιάρικα και νεοελληνικά:
  2. Βγάζει άδεια αγοράς κυνηγετικού όπλου.
  3. Πηγαίνει σε ένα κατάστημα κυνηγετικών ειδών.
  4. Αγοράζει, χωρίς να ρωτήσει κανέναν, το φτηνότερο λειόκανο που θα βρει (συνήθως χράπα – χρούπα, αρκετές φορές δε τουρκικής ή κινεζικής προελεύσεως…).
  5. Γεμίζει το όπλο φυσίγγια και το αποθηκεύει (παράνομα γεμάτο) σε μια ντουλάπα.
  6. Το όπλο μένει πολλές φορές εκεί για δεκαετίες χωρίς να λαδωθεί, να καθαριστεί, να ρίξει στο σκοπευτήριο.

 

 

Τέτοιου είδους συμπεριφορές όχι μόνο δεν θα μας προστατεύσουν την κρίσιμη στιγμή, αλλά πιθανότατα θα έχουν αντίθετα αποτελέσματα:

  • Πιάνοντας στα χέρια μας ένα γεμάτο όπλο μετά από 5-6 χρόνια απραξίας, είναι πολύ πιθανότερο να αυτοτραυματιστούμε από το να αμυνθούμε.
  • Ακόμα χειρότερα, τέτοιου είδους συμπεριφορές οδηγούν σε δυστυχήματα, όταν αυτά τα (παρατημένα στην ουσία) όπλα πέφτουν στα χέρια μικρών παιδιών.

 

Και τι να κάνουμε δηλαδή;

  • Γραφτείτε σε ένα σκοπευτικό όμιλο ή σε ένα κυνηγετικό σύλλογο (ή και τα δύο…).
  • Μην αγοράζετε ό,τι φτηνότερο υπάρχει στην αγορά. Αν ένα λειόκανο στοιχίζει μόνο 350 ευρώ πιστέψτε με, υπάρχει σοβαρός λόγος γι’ αυτό!
  • Ούτε στα φυσίγγια πρέπει να αποδείξουμε πως δεν έχουμε ξανακούσει «την φτήνια που τρώει τον παρά». Υπάρχουν εκπληκτικά ελληνικά φυσίγγια σε λογικότατες τιμές. Ας τα προτιμήσουμε.

 

Το άσχημο είναι ότι οι πωλήσεις χράπα –χρούπα στην Ελλάδα σε μη – κυνηγούς / σκοπευτές έχουν εκτοξευτεί τα τελευταία 2 – 3 χρόνια, και αυτό αποδεικνύει τα παραπάνω… Πότε θα βάλουμε μυαλό;

Επικαιρότητα Απριλίου 2013

by Calgary Reviews

Η επικαιρότητα δεν είναι μεγάλο κομμάτι του συγκεκριμένου ιστοχώρου, γιατί εν γένει η νομοθεσία, τα όπλα, οι περιφράξεις, τα φυσίγγια κτλ. εξελίσσονται (συνήθως) με βασανιστικά αργούς ρυθμούς. Παρόλα αυτά ο Απρίλιος έφερε αρκετά ενδιαφέροντα νέα, κι έτσι αποφάσισα να ασχοληθώ με τα 2 κατ’ εμέ πιο σχετικά με το site:

1. Χάσαμε τον απίστευτα ταλαντούχο Tom Knapp.
Δεν θα σας κουράσω, θα αναφερθώ σε αυτόν με συντομία – πραγματικά αξίζει όση προβολή κι αν του δώσουμε:

    • Ο άνθρωπος αυτός διασκέδασε και εντυπωσίασε εκατομμύρια θεατών στο YouTube αλλά και σε δεκάδες περιοδείες που έκανε στην Αμερική και σε όλο τον κόσμο.
    • Έκανε πάνω από 100 εμφανίσεις το χρόνο. Αναμφισβήτητα ο καλύτερος σκοπευτής επιδείξεων του κόσμου, εντυπωσίαζε παντού και πάντα, με όποιο λειόκανο κι αν είχε στα χέρια του.
    • Πάντα τον θυμόμασταν να χειρίζεται με απίστευτο τρόπο τα Benelli του. Οι κακές γλώσσες λένε ότι η Benelli τον απέλυσε όταν έχασε μια επίδειξη λόγω προβλημάτων υγείας.
    • Βεβαίως δεν έμεινε πολύ καιρό άνεργος, αφού ξεκίνησε σύντομα συνεργασία με την CZ – USA και την εταιρεία πυρομαχικών Federal. Αυτά τα ταπεινά και φτηνά λειόκανα όπλα χρησιμοποιούσε και μέχρι το τέλος της ζωής του, αποδεικνύοντας πως ένας δεινός σκοπευτής ποτέ δεν χρειάζεται να έχει στα χέρια του ένα βαρύ όνομα για να είναι αποτελεσματικός.
    • Είχε όχι ένα, αλλά 3 παγκόσμια ρεκόρ με στόχους που ρίχνονται με το χέρι – ένα πρότυπο σκοπευτή από κάθε άποψη, και ταυτόχρονα ένας θρύλος.
    • Γνωστός για το χιούμορ και την απλότητα του χαρακτήρα του, ήταν εξαιρετικά δημοφιλής σε όλους τους σκοπευτές του κόσμου και όχι μόνο.
    • Έφυγε νωρίς από καρκίνο του πνεύμονα, στα 62 του χρόνια και μας λείπει ήδη.
    • Δεν επέλεξα να αναρτήσω κάποιο συγκεκριμένο video του εδώ γιατί θέλω να σας προκαλέσω να μπείτε στο YouTube και να βρείτε όσα περισσότερα μπορείτε! Πραγματικά ανεπανάληπτος…

2. Το μέλλον της αυτοάμυνας είναι ήδη εδώ. Μπορεί να κρύβεται σε ένα smartphone…

  • Μια ομάδα μηχανικών υπολογιστών από το Πανεπιστήμιο Vanderbilt στις ΗΠΑ εξέλιξε ένα android smartphone application το οποίο εμφανίζει σε χάρτη τη θέση κάποιου που (μας) πυροβολεί.
  • Το μόνο που χρειάζεται για να δουλέψει είναι ένα απλό smartphone και ένα «έξυπνο κουτί» το οποίο «βλέπει» το σκοπευτή μέσω μιας συστοιχίας μικροφώνων και ενός μικροεπεξεργαστή.
  • Το κουτί έχει αντίστοιχο μέγεθος με ένα πακέτο τσιγάρα και συνδέεται στο τηλέφωνο με Bluetooth.
  • Το σύστημα αυτό αντικαθιστά εξειδικευμένα στρατιωτικά μηχανήματα ανίχνευσης ελεύθερων σκοπευτών που στοιχίζουν εκατομμύρια δολάρια! Φυσικό είναι, αφού δοκιμαστεί στο στρατό να περάσει σύντομα στην αστυνομία και στη συνέχεια στο ευρύ κοινό.

H θεωρία των 2 κουτιών σε σχέση με τον εισβολέα

by Creative Tools

Πολλοί από σας θα έχετε ήδη ακούσει για τη θεωρία των 2 κουτιών, αλλά δεν βλάπτει να την αναφέρω και εδώ: Μπαίνετε σε ένα δωμάτιο στο οποίο βρίσκονται ένα άσπρο και ένα καφέ κουτί, και το καθένα έχει πάνω του ένα κουμπί:

  • Κάθε φορά που πατάμε το κουμπί στο άσπρο κουτί, συμβαίνει κάτι καλό (πχ. δημεύεται η περιουσία ενός διεφθαρμένου πολιτικού).
  • Κάθε φορά που πατάμε το κουμπί στο καφέ κουτί συμβαίνει κάτι πολύ κακό (πχ. αυξάνονται κατά έναν οι βουλευτές).
  • Όταν λοιπόν μπαίνουμε στο δωμάτιο αυτό, σε πρώτη φάση δεν μας ενδιαφέρει (ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ) τι έχει μέσα το κάθε κουτί, ποιος είναι ο μηχανισμός του και με ποιόν ακριβώς τρόπο θα μελετήσουμε τη λειτουργία του κάθε μηχανισμού. Αυτό που πρέπει να μας ενδιαφέρει είναι να πατήσουμε το κουμπί στο άσπρο κουτί όσες περισσότερες φορές γίνεται.

Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και σε μια διάρρηξη. Όταν ο εισβολέας είναι πλέον μέσα στο σπίτι, σε πρώτη φάση ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ τι τον έφερε εκεί, τι θέλει να (μας) κάνει, αν κλέβει / βιάζει / σκοτώνει γιατί η ζωή τον αδίκησε κλπ. κλπ. Αυτά θα τα σκεφτούμε αργότερα ή και θα τα συζητήσουμε μαζί του, αν θέλετε, όταν αυτός θα μας κοιτάει από τη λάθος μεριά της πόρτας μιας φυλακής. Την ώρα της εισβολής όμως, δουλειά μας δεν είναι η σκέψη αλλά η δράση. Ακολουθούμε πιστά τις προσχεδιασμένες κινήσεις (σχέδιο μάχης) μας, ώστε οι «κακοί» να καταλήξουν είτε:

  • να τρέχουν πανικόβλητοι (αν αντιληφτούν έγκαιρα την ενέδρα)
  • στη φυλακή, αν έχουν την ατυχία να πέσουν πάνω μας από δικό τους λάθος.

Κάθε δευτερόλεπτο από την αρχή της εισβολής πρέπει να μετράει εναντίον του διαρρήκτη. Ο μόνος τρόπος να το πετύχουμε αυτό είναι να αδειάσουμε το κεφάλι μας από κάθε σκέψη, κάθε οίκτο, κάθε ανασφάλεια ή απορία που θα μας κάνουν αργούς και αναποτελεσματικούς. Χρησιμοποιείστε το άσπρο κουτί, μη σας νοιάζει γιατί δουλεύει. Αν το κάνετε σωστά, θα έχετε χρόνο για σκέψη αργότερα!

Το κυνήγι: Μέρος Δεύτερο – ihunt.gr

by ihunt.gr

Όπως υποσχέθηκα στο προηγούμενο άρθρο, απλά θα αφήσω τους ειδικούς στο κυνήγι να μιλήσουν για το site τους:

Η ιστοσελίδα www.ihunt.gr δημιουργήθηκε από λάτρεις της τεχνολογίας και του κυνηγιού. Εχει σχεδιαστεί από εξειδικευμένο επαγγελματία για να προσφέρει υψηλό, σύγχρονο αισθητικό αποτέλεσμα, άψογη λειτουργικότητα και ευκολία στη χρήση. Παράλληλα καλύπτει ένα ευρύ φάσμα διαφημιστικών αναγκών.

Κύρια προτεραιότητα του ihunt.gr είναι η προβολή και η ανάδειξη του κυνηγιού σε συνδυασμό με την ενίσχυση και την προστασία της κυνηγετικής δραστηριότητας, ως στοιχείο της πολιτιστικής μας παράδοσης. Η θεματολογία της σελίδας δεν απευθύνεται μόνο σε ανθρώπους που ασχολούνται είτε επαγγελματικά, είτε ερασιτεχνικά με το κυνήγι, αλλά και σε όσους αγαπούν τη φύση και το περιβάλλον.

Ενημερώνει άμεσα και έγκυρα για την τρέχουσα επικαιρότητα της κυνηγετικής κοινωνίας. Περιέχει μεγάλο όγκο πληροφοριών, αναλύσεις, μελέτες και άρθρα για τα θηράματα, την κυνοφιλία και τα όπλα. Συνεργάζεται με την Ομοσπονδία, τις Κυνηγετικές Οργανώσεις, τους Συλλόγους, τη Θηροφυλακή προβάλλοντας το έργο και τις δραστηριότητές τους. Περιλαμβάνει πολλά κυνηγετικά video και πλούσιο φωτογραφικό υλικό. Διαθέτει ειδικές στήλες για κτηνιατρικές συμβουλές, δελτίο καιρού, συνταγές μαγειρικής, κυνηγετικά οδοιπορικά, αυτοκίνητα, και άλλα συναφή κυνηγετικά θέματα. Παρέχει δυνατότητα εγγραφής ως μέλους της σελίδας και συμμετοχής στο forum της. Προσφέρει, επιπλέον τη δυνατότητα καταχώρισης και προβολής κυνηγετικών αγγελιών.

Το site μας με σύνθημα «Το κυνήγι στο internet» ακολουθώντας τους σύγχρονους τρόπους επικοινωνίας διαθέτει τη δική του σελίδα στα κοινωνικά μέσα δικτύωσης (facebook, twitter) και δεσμεύεται για συνεχή ανάπτυξη και βελτίωση με ποικιλία υψηλής ποιότητας υπηρεσιών και κυνηγετικών πληροφοριών.

Το κυνήγι: Μέρος Πρώτο

by ihunt.gr

Όλο και πιο συχνά αναφέρω την προπόνηση με το πυροβόλο όπλο ως βασικό και αναπόσπαστο στοιχείο της ασφάλειας μας στο σπίτι, και των ικανοτήτων μας να αμυνθούμε. Ένας πολύ καλός τρόπος να το πετύχουμε αυτό είναι η συνεχής ενασχόληση στο σκοπευτήριο.

Υπάρχει βέβαια και άλλο μονοπάτι, που μας προσφέρει ένα πολύ διαφορετικό σετ ικανοτήτων – Το κυνήγι:

  • Μας γυμνάζει, ιδιαίτερα το «περπατητό» κυνήγι, στο οποίο δεν είναι σπάνιο να περπατήσουμε δεκάδες χιλιόμετρα με πλήρη εξοπλισμό.
  • Μας δοκιμάζει, εμάς, τα πυρομαχικά και το όπλο μας, σε όλες τις πιθανές καιρικές συνθήκες, ακόμα και τις πιο αντίξοες.
  • Μας εισάγει στην ψυχολογία / φιλοσοφία του κυνηγού, που είναι ιδιαίτερα σημαντική για την ψυχραιμία μας όταν βρισκόμαστε σε άμυνα – το τελευταίο που θέλουμε εκείνη την ώρα είναι να σκεφτούμε σαν θήραμα…
  • Κάνει το όπλο μας να φαίνεται σαν προέκταση του χεριού μας και βοηθά να συνηθίσουμε το «ζύγισμα» του, αφού το κουβαλήσουμε σε διάφορες θέσεις για πολλά πολλά χιλιόμετρα.
  • Οι αντίξοες καιρικές συνθήκες (πρέπει να) μας συνηθίζουν στο συχνό καθαρισμό & λίπανση του όπλου, πράγμα ευεργετικό από πολλές απόψεις.

Ο… Αντίλογος
«Τι μας λες τώρα, εγώ δεν θέλω να σκοτώνω ζώα, να αμυνθώ θέλω», θα προβάλει ο καθένας σαν επιχείρημα, «γιατί να ασχοληθώ με το κυνήγι, δεν είμαι φονιάς». Αυτή δυστυχώς είναι η γνώμη του μέσου Έλληνα, ο οποίος (μετά από δεκαετίες προπαγάνδας από αρκετά ελληνικά ΜΜΕ που φοβούνται την οπλοκατοχή, εξυπηρετώντας ύποπτα συμφέροντα) δεν μπορεί να ξεχωρίσει τον κυνηγό από τον λαθροκυνηγό. Αυτοί οι δύο έχουν όση σχέση έχει ο εραστής με τον παιδεραστή. Πιο συγκεκριμένα, ο κυνηγός:

  1. Ελέγχει οπτικά το θήραμα πριν τραβήξει τη σκανδάλη και, αν δεν θέλει, δεν την τραβάει.
  2. Κυνηγά μόνο ώρες και μέρες που επιτρέπονται, καθώς δεν επηρεάζουν ιδιαίτερα τον πολλαπλασιασμό των ζώων.
  3. Κυνηγά μόνο είδη που επιστημονικές μελέτες υποδεικνύουν ως κατάλληλα για θήρευση, πολλές φορές ελέγχοντας τον υπερπληθυσμό τους. Γνωρίζατε ότι περίπου μια διετία πριν οι ευρωπαϊκοί λαγοί δέχτηκαν τεράστιο πλήγμα από μια αναπνευστική λοίμωξη που εξαπλώθηκε σαν φωτιά λόγω υπερπληθυσμού;
  4. Πληρώνει (πλουσιοπάροχα) από την τσέπη του την αποτελεσματική ελληνική θηροφυλακή, με την οποία εκατοντάδες λαθροθήρες κάθε χρόνο πιάνονται και τιμωρούνται.
  5. Συντηρεί, επίσης από την τσέπη του, πολλά καταφύγια θηραμάτων.
  6. Συμμετέχει εθελοντικά σε δενδροφυτεύσεις, μπολιάσματα και άλλες δραστηριότητες με τον τοπικό κυνηγετικό σύλλογο.

Ένας κυνηγός μπορεί να ξυπνήσει στις 4 το πρωί, να ζωστεί με το όπλο και τον εξοπλισμό του, να μπει σε ένα παγωμένο αυτοκίνητο και να απολαύσει τον καφέ με την παρέα στις 5:00. Στη συνέχεια να βρεθεί στον κυνηγότοπο στις 5:30 και να θαυμάσει τη χαραυγή με όλη τη φύση που ξυπνάει, να περπατήσει με τα αγαπημένα του σκυλιά 15 χιλιόμετρα (τα σκυλιά θα έχουν κάνει 50 με τα πέρα  δώθε) και ίσως να τουφεκίσει στις 9:30 έναν λαγό – ενώ είναι πολύ πιθανό να γυρίσει κατάκοπος στο σπίτι το μεσημέρι χωρίς θηράματα.

 Και ρωτώ: Τι σχέση έχει αυτή η ενασχόληση με τους φόνους ζώων;

Όλο και κάποιος βέβαια θα πει «Έχω ένα θείο χρόνια κυνηγό που δεν ταιριάζει ΚΑΘΟΛΟΥ στην πιο πάνω περιγραφή.» Επαναλαμβάνω πως δεν πρέπει να συγχέουμε τον κυνηγό με το λαθροθήρα.

Τώρα που τα ξεκαθαρίσαμε όλα αυτά, ας μπούμε πιο βαθιά στο θέμα μας. Το amynastospiti.gr δεν έχει το κυνήγι σαν μέρος της ύλης του. Υπάρχουν πραγματικοί ειδικοί σ’ αυτό και, αν και δεν ανήκω στην ίδια κατηγορία, έψαξα και τους βρήκα. Μιλώ για το ihunt.gr, μια εξειδικευμένη ιστοσελίδα για το κυνήγι με την οποία ποτέ δεν είχα χρηματικές δοσοληψίες, για όσους αναρωτιούνται. Στο επόμενο άρθρο αφήνω τους δημιουργούς του να μιλήσουν οι ίδιοι για το site τους, κλείνοντας το κεφάλαιο κυνήγι στις σελίδες του amynastospiti.gr…

Αισθητήρες Συναγερμών

by U.S. Army Materiel Command

Οι συναγερμοί στη συντριπτική τους πλειοψηφία έρχονται σε μορφή κιτ – μπορούμε δηλαδή να τους «συναρμολογήσουμε» προσθαφαιρώντας διάφορα εξαρτήματα, αισθητήρες κυρίως, ανάλογα με τις ανάγκες μας και τον αριθμό χώρων που θέλουμε να καλύψουμε.

Όπως αναφέρεται συχνά πρέπει να προτιμούμε τους ενσύρματους αισθητήρες από τους ασύρματους, γιατί έχουν πολλά πλεονεκτήματα:

  • Δεν έχουν μπαταρία και έτσι δεν χρειάζονται παρακολούθηση.
  • Δεν έχουν κόστος αλλαγής μπαταριών.
  • Δεν κάνουν παρεμβολές σε άλλα συστήματα (πχ. μπλοκάρισμα γκαραζόπορτας – μου έχει τύχει προσωπικά και μου πήρε μήνες να βρω τι έφταιγε…).
  • Καταργώντας τις ασύρματες επικοινωνίες από την κεντρική μονάδα του συναγερμού μειώνουμε την πιθανότητα ελέγχου του από κάποιον hi – tech διαρρήκτη. Οι περισσότεροι σύγχρονοι συναγερμοί βέβαια έχουν δικά τους αντίμετρα «πονηρών παρεμβολών», όπως κυλιόμενους κωδικούς τηλεχειριστηρίων κλπ.

Υπάρχουν βέβαια και μειονεκτήματα:
Τα καλώδια θέλουν αρκετή δουλειά στην τοποθέτηση τους για να μην είναι αντιαισθητικά, εκτός αν ο ηλεκτρολόγος του σπιτιού προέβλεψε για καλωδίωση συναγερμού στην αρχική ηλεκτρική εγκατάσταση, πράγμα ευεργετικό αλλά και αρκετά σπάνιο.

Ας δούμε τώρα τους αισθητήρες, στις πιο κοινές τους μορφές ανά είδος:

  • Κίνησης ή, πιο σωστά, αισθητήρας κίνησης θερμού σώματος. Είναι αυτός που χρησιμοποιείται περισσότερο και ανιχνεύει σώματα που κινούνται μέσα στο χώρο και, πιο σπάνια, φωτιές. Δυστυχώς μπορούμε να τον κοροϊδέψουμε αρκετά εύκολα, χρησιμοποιώντας ακόμα και πρωτόγονα μέσα (φυσικά δεν θα αποκαλύψω πώς), οπότε δεν πρέπει να βασιστούμε αποκλειστικά σε αυτά τα εξαρτήματα. Το πλεονέκτημα τους βέβαια είναι ότι μόνο ένας ή δύο από αυτούς μπορούν να καλύψουν ένα τεράστιο δωμάτιο (αν βέβαια τοποθετηθούν σωστα).
  • Κραδασμών, που ανιχνεύει κυρίως σπασίματα τζαμιών. Απαραίτητο αξεσουάρ ενός καλού συναγερμού, ιδιαίτερα αν δεν έχουμε σιδερένια κάγκελα στα παράθυρα.
  • Άμεσης επαφής ή μετατόπισης μαγνήτη, που ανιχνεύει άνοιγμα πόρτας ή παραθύρου. Πολύ χρήσιμοι, αν χρησιμοποιηθούν σε συνδυασμό με άλλα είδη.
  • Laser / μικροκυμάτων: Ανιχνεύει συμπαγή αντικείμενα που περνούν μέσα από ακτίνες. Ιδιαίτερα ακριβή αλλά και αξιόπιστη λύση που δύσκολα αντιμετωπίζεται από το διαρρήκτη.
  • Βάρους: Πολύ εξειδικευμένος, ανιχνεύει μετατοπίσεις / μεταβολές βάρους και χρησιμοποιείται σε φύλαξη κοσμημάτων κτλ.
  • Καπνού: Από τους πιο χρήσιμους, δεν μας προστατεύει από τους κλέφτες αλλά από άλλα (ίσως πιο) επικίνδυνα πράγματα.
  • CO2: Άλλος ένας εξειδικευμένος αισθητήρας, εξαιρετικός για κλειστούς χώρους στάθμευσης οχημάτων, όπου μας προστατεύει από πιθανό πνιγμό.
  • CO: Η δηλητηρίαση από Μονοξείδιο του Άνθρακα σκοτώνει χιλιάδες κάθε χρόνο σε όλο τον κόσμο. Αυτό το σύστημα ασφαλείας κρίνεται απαραίτητο για το μέσο Έλληνα ο οποίος, αφού αυτο-πυρπολείται στην κάλπη, μετά καίει ό,τι να ‘ναι και όπου να ‘ναι για να ζεστάνει το σπίτι του…

Το ευχάριστο σε όλα αυτά είναι ότι όπως συμβαίνει και στους συναγερμούς γενικά, υπάρχουν αισθητήρες για όλα τα βαλάντια.

Περίφραξη κήπου: είναι απλά μια λεπτομέρεια;

by didbygraham

Η περίφραξη του κήπου μας είναι εδώ και πολλά χρόνια μια παρεξηγημένη υπόθεση: Άλλοι της δίνουν υπερβολική σημασία και άλλοι δεν ασχολούνται καθόλου… Θα ήθελα να δούμε μαζί κάποια σημεία που σχετίζονται με κλασσικά λάθη στο σχεδιασμό μιας περίφραξης:

  • Το ύψος: Αν δεν ξεπερνά το 1,8m ο εισβολέας μπορεί εύκολα να ισχυριστεί στο δικαστήριο ότι «δεν ήταν περίφραξη, τη θεώρησα απλά μια εικαστική παρέμβαση». Δεν στήνουμε περιφράξεις του ενός μέτρου για κανένα λόγο.
  • Το υλικό:
    1. Οι ξύλινες θέλουν συνεχώς συντήρηση για να μην σαπίσουν και, αν δεν κατασκευαστούν από κτηνώδη δοκάρια, διαλύονται με μια κλοτσιά. Μακριά λοιπόν!
    2. Εμπιστευτείτε το παλιό καλό σίδερο (το οποίο αν βαφτεί σωστά δεν σκουριάζει εύκολα).
    3. Οι αλουμινένιες κοιλοδοκοί που χρησιμοποιούνται καμιά φορά είναι σχετικά φτηνές και εύκολες στην τοποθέτηση, αλλά όχι ιδιαίτερα ισχυρές.
    4. Τα συρματοπλέγματα σκουριάζουν πάντα και είναι μια πρόχειρη και φτηνή λύση.
  • Οι απολήξεις: Πολλοί πάσχοντες από υπερβάλλοντα ζήλο εφοδιάζουν τις περιφράξεις τους με… σπασμένα γυαλιά, λόγχες, αγκαθωτά σύρματα, σύρματα με ξυράφια (!) που λέγονται κονσερτίνες κλπ. Αυτή η συμπεριφορά είναι από βλακώδης ως εγκληματική – Πολλά παιδιά και έφηβοι περνούν πάνω από περιφράξεις για να πάρουν πχ. μια μπάλα ποδοσφαίρου που έφυγε στη λάθος μεριά. Πόσα και πόσα τέτοια ατυχήματα έχουμε ακούσει… Ακόμα να βάλουμε μυαλό.
  • Το να στήσουμε μια περίφραξη – δολοφόνο παιδιών την οποία ο διαρρήκτης θα παρακάμψει με έξυπνο τρόπο είναι το μόνο εύκολο. Το αντίθετο είναι το ευκταίο νομίζω. Ένα δυνατό εξωτερικό φως και ίσως ένα κλειστό κύκλωμα τηλεόρασης είναι πολύ ικανότερα αποτρεπτικά μέσα.

Σημείωση

Αν το σπίτι μας είναι εντελώς απομονωμένο και δεν υπάρχουν παιδιά στην περιοχή, μια κονσερτίνα ίσως να μην είναι και τόσο άσχημη ιδέα. Αν και χαλάει την αισθητική, ενώ κινεί υποψίες για κάτι πολύτιμο μέσα στο σπίτι.

Κιτ Επιβίωσης

by halseike

Ήρθε λοιπόν η (όποια) καταστροφή και διαλύθηκε ο κοινωνικός ιστός «εις τα εξ ων συνετέθη». Τι κάνουμε; Τι πρέπει να έχουμε μαζί μας; Σας ετοίμασα μια πρόχειρη λίστα:

  • Ένα ανθεκτικό, σχετικά μικρό, αδιάβροχο «δοχείο» στο οποίο θα μπορούν να μεταφερθούν τα υπόλοιπα αντικείμενα του κιτ επιβίωσης: Κατά προτίμηση ένα ποιοτικό (όχι απαραίτητα ακριβό) σακίδιο πλάτης.
  • Υλικά πρώτων βοηθειών σε μίνι – φαρμακείο:
    1. Γάζες
    2. Νυστέρι
    3. Αιμοστατικοί ιμάντες και λαβίδα
    4. Αντισηπτικό
    5. Αντλία αναρρόφησης δηλητηρίου
    6. Ταμπλέτες καθαρισμού νερού
    7. Αντιβιοτικά ευρέως φάσματος
    8. Χάπια για τη διάρροια
  • Αναπτήρα ή Σπινθηριστή
  • Σύστημα επικοινωνίας (κινητό, PMR, scanner, φωτοβολίδες, καθρεφτάκι, ό,τι τελοσπάντων δουλεύει στο συγκεκριμένο σενάριο)
  • Πυξίδα
  • Χάρτης ή, αν λειτουργεί, GPS
  • Εφεδρικές μπαταρίες για τον ηλεκτρονικό μας εξοπλισμό (αν έχουμε)
  • Αγκίστρια και πετονιά
  • Μικρό τηγάνι (και γκαζάκι αν μπορούμε) για το μαγείρεμα
  • Αδιάβροχο
  • Κουβέρτα
  • Βελόνα και κλωστή
  • Ελβετικός σουγιάς – πολυεργαλείο (ακόμα και οι αστροναύτες τον έχουν)
  • Πολλά προφυλακτικά (για μεταφορά νερού είναι πονηρούληδες!)
  • Πτυσσόμενο πριονάκι για ξύλα
  • Χαρτί υγείας για τους καλομαθημένους

Αντικείμενα εκτός σακιδίου:

  • Μαχαίρι (κυνηγετικό ή επιβίωσης) – μεταφέρεται στη ζώνη
  • Ζώνη μεταφοράς φυσιγγίων ή φυσιγγιοθήκη (γεμάτη φυσικά) – μεταφέρεται και στο σακίδιο αν έχουμε χώρο
  • Καραμπίνα διαμετρήματος 12, για καλή συμβατότητα σε πολλά πυρομαχικά

 

Αυτά τα ολίγα. Τώρα πλέον γνωρίζετε…

Δοκιμή Εδωδιμότητας (ή αλλιώς Βρωσιμότητας) φυτών

by vinodvv aka vcube

Η συγκεκριμένη στήλη θα ασχολείται με αυτό ακριβώς που δηλώνει το όνομα της, τα  extreme σενάρια, και φυσικά με τις ανάγκες που προκύπτουν σε ακραίες συνθήκες. Για το 1ο άρθρο θα ήθελα να ασχοληθώ με μια από τις πιο βασικές ανάγκες, το φαγητό. Πιο συγκεκριμένα, με τον τρόπο που ελέγχουμε αν το φρούτο / ο καρπός / το μανιτάρι / το χόρτο που βρήκαμε τρώγεται με ασφάλεια ή όχι.

Σε άσχημες καταστάσεις τα φυτά (και τα μανιτάρια) είναι η πιο διαδεδομένη τροφή, αλλά αρκετά από αυτά είναι δηλητηριώδη ή έχουν δηλητηριώδη κομμάτια. Το παρακάτω τεστ ελέγχει τη βρωσιμότητα τους σε πολύ ικανοποιητικό βαθμό:

  1. Δοκιμάζουμε μόνο ένα κομμάτι του φυτού κάθε φορά. Δεν δοκιμάζουμε σπάνια φυτά που δεν έχουν σημαντική μάζα, γιατί το τεστ χρειάζεται πάνω από 24 ώρες και το σημαντικό είναι να χορτάσουμε!
  2. Χωρίζουμε το φυτό σε όλα τα βασικά του στοιχεία – φύλλα, ρίζες, κορμός, λουλούδια κλπ.
  3. Μυρίζουμε το φυτό για τυχόν έντονες ή όξινες μυρωδιές (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι το φυτό τρώγεται ή δεν τρώγεται).
  4. Μη φάτε για 8 ώρες πριν αρχίσετε τη δοκιμή (εύκολο, αφού βρίσκεστε σε extreme σενάριο…).
  5. Τις 8 ώρες που περιμένετε βάλτε 1 μικρό κομμάτι για τεστ στη μασχάλη σας και περιμένετε αντίδραση στο δέρμα μέσα σε 15 λεπτά αν είναι ιδιαίτερα τοξικό.
  6. Μη βάλετε τίποτα στο στόμα όσο διαρκεί η δοκιμή εκτός από καθαρό, πόσιμο νερό και το κομμάτι που δοκιμάζετε.
  7. Πάρτε ένα μικρό μέρος του κομματιού και μαγειρέψτε το όπως θέλετε (συνήθως βράσιμο) για αποστείρωση.
  8. Ακουμπήστε το μαγειρεμένο κομματάκι στο χείλος σας και περιμένετε για φαγούρα ή κάψιμο.
  9. Αν μετά από 3 λεπτά δεν έχετε αντίδραση στα χείλη, βάλτε το κομματάκι 15 λεπτά στη γλώσσα και περιμένετε για τυχόν αντιδράσεις.
  10. Αν δεν έχετε κάποια αντίδραση, μασήστε καλά το κομμάτι και περιμένετε άλλα 15 λεπτά. Μην καταπίνετε.
  11. Αν μετά τα 15 λεπτά δεν έχετε καμία ενόχληση, καταπιείτε το κομματάκι.
  12. Περιμένετε 8 ώρες. Αν αισθανθείτε άσχημα με οποιονδήποτε τρόπο, προσπαθήστε να κάνετε εμετό και πιείτε πάρα πολύ νερό.
  13. Αν όλα πάνε καλά, μαγειρέψτε ¼ της κούπας από το κομμάτι του φυτού και φάτε το. Περιμένετε άλλες 8 ώρες.
  14. Αν πάλι όλα πάνε καλά, το συγκεκριμένο κομμάτι του άγνωστου για εμάς φυτού είναι κατάλληλο προς βρώση. Απολαύστε το!