Το Δικαίωμα της Οπλοφορίας Στις Φιλελεύθερες Δημοκρατίες

Είναι τιμή μας που αναρτούμε το άρθρο αυτό με άδεια του συγγραφέα – απαγορεύεται η αναδημοσίευση του!

Η Ιστορία δεν είναι ένας επιστημονικός τομέας που αφορά μόνο το παρελθόν, τις ανασκαφές και τις ιστοριογραφικές πηγές. Αντιθέτως αποτελεί μια «εφαρμοσμένη επιστήμη» που οι κοινωνίες οφείλουν να την συμβουλεύονται ειδικά όταν βρίσκονται ενόψει κρίσιμων αποφάσεων μιας και είναι χρήσιμο να διδασκόμεθα, τόσο από τα λάθη του παρελθόντος όσο και τις επιτυχίες των προγόνων μας.

Το τελευταίο χρονικό διάστημα, υπάρχει μια τάση σύσφιξης του νομικού πλαισίου όσο αφορά την οπλοφορία στην Ελλάδα, τη λειτουργία των σκοπευτικών συλλόγων και τις προϋποθέσεις χορήγησης αδειών κυνηγίου σε ενδιαφερόμενους πολίτες που σαφώς καταδεικνύουν την πολιτική «συρρίκνωσης» του αριθμού των ιδιωτικών όπλων που κυκλοφορούν νόμιμα στη χώρα. Παράλληλα τηλεοπτικοί σταθμοί δεν σταματούν να εκπέμπουν «φιλειρηνικά μηνύματα» περί «αφοπλισμού» μιας και δεν αρμόζει σε μια «πολιτισμένη κοινωνία» να έχει ανθρώπους να οπλοφορούν εφόσον όλα τα προβλήματα επιλύονται μέσω του διαλόγου.

Αλήθεια… πόσο ακριβής είναι αυτή η θέση; Πραγματικά η Δημοκρατία θέλει πολίτες «άοπλους»; Και αν Ναι γιατί οι ΗΠΑ που αποτελούν το Πρότυπο της Φιλελεύθερης Συνταγματικής Διακυβέρνησης παγκοσμίως έχουν διατυπώσει Συνταγματική Διακήρυξη στο «Χάρτη Δικαιωμάτων του Πολίτη» το δικαίωμα να φέρουν όπλα οι πολίτες ;

Σκοπό του παρόντος άρθρου αποτελεί η ιστορική διερεύνηση του δικαιώματος της οπλοφορίας και η διασύνδεσή του με τη δημοκρατία και τα αστικά φιλελεύθερα  πολιτεύματα από το 19ο αιώνα έως και σήμερα !

«Πόλεμος Πατήρ Πάντων Εστί»

Ηράκλειτος ο Εφέσιος  6ος αιώνας  π.Χ

Οι ιστορική αυτή ρήση του Ηράκλειτου αποτελεί μια από τις εκατοντάδες παραπομπές της αρχαιοελληνικής γραμματείας όσο αφορά τη φύση του Πολέμου και τη θέση που κατείχε στην Αρχαία Ελλάδα και φυσικά δεν είναι μια «ακραία» πολιτική επιλογή αλλά υπογραμμίζει την άρρηκτη σχέση της αρχαίας κοινωνίας και του πολέμου ως μέσο επίλυσης γεωπολιτικών και οικονομικών διαφορών ανάμεσα στις πόλεις κράτη με μια πολύ σημαντική διαφοροποίηση όμως σε σχέση με τη σύγχρονη πραγματικότητα.

Ο Πόλεμος στις Αρχαίες Ελληνικές Κοινωνίες, από τη Μυκηναϊκή Εποχή (ιστορικά αποδεδειγμένα) ήταν υπόθεση των ανώτερων κοινωνικών τάξεων και των πολεμικών ελίτ της κάθε κοινωνίας , σε αντίθεση με αναπόδεικτες θεωρίες σύγχρονων μελετητών που επιδιώκουν να αποδείξουν την ουτοπία των απόλυτα «ειρηνικών» κοινωνιών τροφοσυλλεκτών  και αγροτών στην χαραυγή της προϊστορίας , τη στιγμή που κτερίσματα από την εποχή του Χαλκού καταδεικνύουν τη κατασκευή οπλισμού.

Η Αρχαιότητα , η Ρωμαϊκή Εποχή και φυσικά ο Μεσαίωνας καταδεικνύουν ότι η βία και ο ολοκληρωτικός πόλεμος αποτελούσε την ιστορική νομοτέλεια που διάχυτη κυριαρχούσε την ιστορία . Ενώ όμως ο πόλεμος εξελισσόταν με τη πάροδο των αιώνων , η βασική αρχή παρέμενε σταθερή. Ο Πόλεμος ήταν θέμα των ανώτερων κοινωνικά τάξεων και των πολεμικών ελίτ κάθε κοινωνίας.

Η πολεμική τέχνη, η δυνατότητα να φέρει ένας άνθρωπος όπλα και να διεκδικήσει ή να υπερασπιστεί τη πατρίδα και τα ιερά της φυλής του ήταν υπόθεση μόνο των Ελεύθερων Ανθρώπων ή αλλιώς των Πολιτών. Στο πλαίσιο αυτό , ερευνώντας κανείς τις πολιτικές που ασκήθηκαν από όλα τα καθεστώτα εξουσίας διαπιστώνει κανείς ότι από την εποχή της «φεουδαρχίας» επιχειρούνταν ο αφοπλισμός των κατεκτημένων ή ηττημένων μαζών που πλέον χαρακτηρίζονταν «υπήκοοι» και όχι «πολίτες» .

«Μόλις ο λαός συνέλθει ως Κυρίαρχο Σώμα σταματά η δικαιοδοσία της Κυβέρνησης , η Εκτελεστική Εξουσία αναστέλλεται και το πρόσωπο του τελευταίου πολίτη είναι τόσο ιερό και απαραβίαστο όσο και του πρώτου Άρχοντα γιατί όπου παρίσταται ο αντιπροσωπευόμενος δεν χρειάζεται πλέον αντιπρόσωπος

  1. J.J.Rousseau, To κοινωνικό συμβόλαιο, Πόλις,  2004

Η Γαλλική Επανάσταση άλλαξε το πολιτικό προσκήνιο της Ευρώπης θέτοντας τα θεμέλια για την ανατροπή του φεουδαλικού συστήματος εξουσίας και γαιοκτησίας , αναδεικνύοντας την ανάγκη για ελεύθερη έκφραση και άμεση δημοκρατία με εκπροσώπηση όλων των κοινωνικών τάξεων ακόμα και των πιο φτωχών που έμειναν στην ιστορία με την επωνυμία SansCulottes . Φυσικά το δικαίωμα αυτό στην Ελευθερία επιτεύχθηκε μόνο με τη χρήση Βίας και Πολέμου όπως καθορίζει η ιστορική νομοτέλεια ότι κερδίζονται τα ατομικά δικαιώματα.

Η Δημοκρατία της Αρχαίας Ελλάδος που τόσο πολύ ενέπνευσε τους διανοητές της επανάστασης όπως τον Rousseau  φυσικά δεν ήταν μέσω αντιπροσώπων αλλά άμεση και η θητεία στα εκτελεστικά όργανα ήταν εκ περιτροπής . Συγκεκριμένα στο αθηναϊκό πολίτευμα ίσχυαν τα κάτωθι   :

Η Εκκλησία του Δήμου αποτελούσε το κύριο αντιπροσωπευτικό όργανο αριθμώντας  έξι χιλιάδες μέλη σε πλήρη απαρτία με υποχρεωτικές σαράντα συνόδους κατ έτος . Συμμετείχαν άντρες άνω των 20 ετών οι οποίοι ήταν διαιρεμένοι στις δέκα κυρίαρχες φυλές ανάλογα με το τόπο διαμονής. Στη συνέχεια η Βουλή των 500 αποτελούσε εκτελεστικό όργανο , αποτελούμενο από 50 μέλη  κάθε φυλής, άντρες άνω των 30 ετών με μια φυλή κατ εξακολούθηση να πρυτανεύει τις εργασίες της και τις αρχαιρεσίες δικαστών, δημάρχων και στρατηγών μέσω εκλογών και κλήρωσης (λαχόντες) Held, Μοντέλα δημοκρατίας, μτφρ Τζιαντζή Μ. Βογιατζής Γ. Αθήνα , Επίκεντρο 2007

Ως εκ τούτου η γαλλική επανάσταση απέτυχε να αναβιώσει το όραμα της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας που οραματιζόταν ο Rousseau με συμβούλια πολιτών σε κάθε πόλη της Γαλλίας να αποφασίζουν για την ασκούμενη πολιτική . Αντιθέτως μετά το 1848 και τις εξεγέρσεις που σημειώθηκαν σε ολόκληρη την Ευρώπη , ανέδειξαν το μοντέλο των «Αστικών Δημοκρατιών»  θέτοντας στο πολιτικό προσκήνιο την Αστική Τάξη που συμπορεύτηκε με την παλαιά αριστοκρατία σε μια συμβιωτική σχέση καταπατώντας τα πολιτικά δικαιώματα και τις επιδιώξεις των χαμηλότερων κοινωνικά στρωμάτων.

Φυσικά οι επαναστάσεις του 1848 που έλαβαν χώρα σε ολόκληρη την Ευρώπη με κορύφωση τα γεγονότα της παρισινής κομμούνας (1871) πνίγηκαν στο αίμα από τους τακτικούς  στρατούς κάθε χώρας ενώ οι «αστικές δημοκρατίες» ακολούθησαν πολιτικές «βίαιου αφοπλισμού» των αγροτών και των κατώτερων τάξεων καταδεικνύοντας άλλη μια φορά την άρρηκτη σχέση ανάμεσα στην οπλοφορία και την ελευθερία ή την αντίθεση σε καταπιεστικά καθεστώτα.

«Να κρατήσουμε μόνο στα αναγκαία όρια μια μόνιμη στρατιωτική δύναμη έχοντας πάντα στο νου μας ότι μια οπλισμένη και εκπαιδευμένη πολιτοφυλακή αποτελεί το πιο ισχυρό προπύργιο της δημοκρατίας καθώς και ότι χωρίς τακτικό στρατό η ελευθερία της δεν μπορεί ποτέ να τίθεται σε κίνδυνο , αλλά με ένα μεγάλο στρατό δεν μπορεί ποτέ να είναι ασφαλής.»

James Madison (1809) , Οι Εναρκτήριοι Λόγοι των Αμερικανών Προέδρων, μτφρ Χαντζής Α. Καβαλιεράκη – Φωκα Γ. Σάκκουλας  Α.Ε. Αθήνα , 2011

Η περίπτωση των ΗΠΑ είναι ιδιαίτερη όσο αφορά και το πολιτικό σύστημα αλλά και το δικαίωμα της οπλοφορίας μιας και είναι εύκολο να προμηθευτεί κανείς οπλισμό ακόμα και στρατιωτικών προδιαγραφών, με μια απλή φωτοτυπία ταυτότητας και υπογραφή κάποιου είδους εντύπου – υπεύθυνης δήλωσης ότι θα τηρείται ο νόμος και δεν θα προβαίνει ο ιδιώτης σε έκνομες πράξεις με το όπλο που μόλις αγόρασε .

Η θεωρία που επικρατεί λανθασμένα για την οπλοφορία στις ΗΠΑ έχει να κάνει με το γεγονός ότι άποικοι κλήθηκαν να σχηματίσουν πόλεις σε αφιλόξενα  μέρη , με εξωτερικούς κινδύνους (Ινδιάνοι) μακριά από τη κεντρική εξουσία και τους οργανωμένους θεσμούς (στρατός , αστυνομία κλπ) . Αυτό όμως αν και ενέχει μια δόση αλήθειας , αποτελεί στρέβλωση της πραγματικότητας που οφείλεται σε εμάς τους Ευρωπαίους μιας και η αντίληψη στις ΗΠΑ είναι εντελώς διαφορετική.

Στις ΗΠΑ , άνθισε ο Φιλελευθερισμός στη πιο αγνή και αυθεντική μορφή . Η Ευρώπη, αν και μετά τη Γαλλική Επανάσταση γνώρισε καίριες κοινωνικοπολιτικές αλλαγές, εντούτοις  η νομοκατεστημένη φεουδαλική αριστοκρατία ουσιαστικά αντικαταστάθηκε από την εξίσου βάναυση «μεγαλοαστική» εξουσία με αποτέλεσμα οι επιδιώξεις και τα όνειρα των χαμηλών κοινωνικά τάξεων να καταπατηθούν . Η εξουσία του Φεουδάρχη Ηγεμόνα δεν διέφερε πρακτικά από τον καπιταλιστή βιομήχανο του 19ου αιώνα σε σκληρότητα και παραλογισμό.

Στις ΗΠΑ, κατέφυγαν άνθρωποι από όλη την Ευρώπη και από το 1775 , πήραν τα όπλα εναντίον του Αυτοκρατορικού Στρατού της Βρετανίας διεκδικώντας  την αυτονομία , την ανεξαρτησία και τη φιλελεύθερη πολιτική διακυβέρνηση. Εδώ θα ήταν σκόπιμο να αναφέρουμε τι είναι ο Φιλελευθερισμός.

Σύμφωνα με το Φιλελευθερισμό λοιπόν , όπως τον περιέγραψε ο μεγάλος θεωρητικός του J.Stuart Mill (1806-1873) είχε τις εξής βασικές αρχές και επιδιώξεις :

Δεν επιθυμούσε την μεγάλη ισχύ μιας κεντρικής διακυβέρνησης διότι έτσι παραγόταν διαφθορά . Ήθελε ένα κράτος «περιορισμένο»  όσο αφορά τα πεδία που ασκούσε εξουσία. Συγκεκριμένα θεωρούσε ότι έπρεπε να υφίσταται  ένα βασικό νομικό πλαίσιο με προσδιορισμένες αρμοδιότητες , την λεγόμενη «Συνταγματική Συνθήκη» και ένα εκτελεστικό σύστημα , το κράτος που θα αναλάμβανε να υλοποιήσει τις συνταγματικές δεσμεύσεις και μόνο ,χωρίς αυθαιρεσία , υπό ένα μηχανισμό λογοδοσίας προς το εκλογικό σώμα , ως προς τα πεπραγμένα και τα αποτελέσματα της διακυβέρνησης.

Ένα τέτοιο σύστημα όπου θα άφηνε τις δημιουργικές δυνάμεις να δράσουν και να προκαλέσουν οικονομική ανάπτυξη χωρίς κρατικές παρεμβάσεις και καμία φορολογία χωρίς εκπροσώπηση  όπως έμεινε στην ιστορία σαν ρήση. Στο πλαίσιο λοιπόν του ελάχιστου κράτους και κατ επέκταση ελάχιστης διαφθοράς , αυτό σήμαινε ότι βασικοί θεσμοί όπως η εκπαίδευση , ο στρατός και η αστυνομία θα περνούσαν στα χέρια των τοπικών κοινωνιών.

Έτσι στις ΗΠΑ βλέπουμε τον «Σερίφη» και τους «Βοηθούς» του από την εποχή της άγριας δύσης να είναι αιρετοί από τις τοπικές κοινωνίες ενώ το εκπαιδευτικό σύστημα, οι καθηγητές , οι δημοδιδάσκαλοι υπάγονται διοικητικά και οργανικά στο Δήμαρχο και όχι σε ένα κεντρικό Υπουργείο Παιδείας με την έννοια που υπάρχει στην Ελλάδα αλλά ως «ΤΜΗΜΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ» (Department of Education) που διαχειρίζεται τη νομοθεσία , τους πόρους για την έρευνα , την εποπτεία των ιδιωτικών εκπαιδευτικών ιδρυμάτων και όχι τα θέματα προσωπικού , δασκάλων κλπ που υπάγονται στην αρμοδιότητα των τοπικών κοινωνιών.

Αντίστοιχα και ο πρώτος στρατός που δημιουργήθηκε στις ΗΠΑ , από την εποχή της Αμερικανικής Επανάστασης ήταν πολιτοφύλακες , αγρότες που εξοπλίστηκαν και όχι τακτικός στρατός. Η Ελευθερία των ΗΠΑ προήλθε από τους πολίτες που πήραν τα όπλα και αυτή η αρχή διαπότισε το Αμερικανικό Σύνταγμα έως και σήμερα. Αντιθέτως , ο τακτικός στρατός αντιμετωπίστηκε ως απειλή για τη Δημοκρατία όπως προκύπτει από πλήθος πηγών όπως του Madison που παρατίθεται . Σημειωτέον ότι ο J. Madison ήταν μετριοπαθής και ήθελε τη δημιουργία  Τακτικού Ομοσπονδιακού Στρατού σε αναγκαίο αριθμό θεωρώντας τον όμως απειλή στα χέρια ενός Προέδρου που θα ήθελε να αυθαιρετήσει .

Αντιλαμβανόμαστε λοιπόν ότι η οπλοφορία των πολιτών αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της ιδιότητας τους και αντανακλά τις υποχρεώσεις αλλά και την υπευθυνότητα που οφείλει να επιδείξει ως πολιτική οντότητα.

Η διαστρέβλωση της ιστορίας αλλά και των εννοιών στη σύγχρονη εποχή είναι εμφανής και φυσικά χρήζει περαιτέρω διερεύνησης και κριτικής .

Προς επίρρωση των προαναφερομένων υπενθυμίζεται η Ακροτελεύτια Διάταξη του Συντάγματος της Ελλάδος η οποία αποδίδεται αυτούσια ως εξής :

ΤΜΗΜΑ Δ΄

Ακροτελεύτια Διάταξη

Άρθρο 120

  1. Το Σύνταγμα που ψηφίστηκε από την Ε΄ Αναθεωρητική Βουλή των Ελλήνων, υπογράφεται από το Πρόεδρό της , δημοσιεύεται από τον προσωρινό Πρόεδρο της Δημοκρατίας στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως με Διάταγμα που προσυπογράφεται από το Υπουργικό Συμβούλιο και αρχίζει να ισχύει από τις ένδεκα Ιουνίου 1975
  2. Ο Σεβασμός στο Σύνταγμα και τους νόμους που συμφωνούν με αυτό και η αφοσίωση στη Πατρίδα και τη Δημοκρατία αποτελούν θεμελιώδη υποχρέωση όλων των Ελλήνων.
  3. Ο Σφετερισμός με οποιονδήποτε τρόπο της λαϊκής κυριαρχίας και των εξουσιών που απορρέουν από αυτή διώκεται μόλις αποκατασταθεί η νόμιμη εξουσία , οπότε αρχίζει και η παραγραφή του εγκλήματος
  4. Η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στο πατριωτισμό των Ελλήνων που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία .

Σίγουρα «σκανδαλιστικό» άρθρο εν καιρώ μνημονίου (Αθήνα 2017)

 

Πηγή: europelegacy.blogspot.com

Σχόλια

Σχόλια


Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *