Χριστουγεννιάτικη ιστορία

Ο γράφων

Επηρεασμένοι από τις γιορτές και το πνεύμα που αποπνέουν, θα χρησιμοποιήσουμε τον τίτλο του κλασσικού αριστουργήματος το Καρόλου Ντίκενς, για να σας πούμε τη δική μας ιστορία με τα 3 «πνεύματα» των Χριστουγέννων… Οι ιστορίες μας είναι, όπως το συνηθίζουμε, πέρα για πέρα αληθινές. Ονόματα δεν αναφέρουμε, πολύ απλά γιατί είναι εντελώς περιττά:

1. Το πνεύμα της μπαλωθιάς

Ενοχλητικό και επικίνδυνο αυτό το πνεύμα. Για κάποιους, τρομακτικό. Ο παρακάτω διάλογος δίνει μια εκλαϊκευμένη, αλλά σωστή αντιμετώπιση του…

  • Καλημέρα γείτονα!
  • Καλημέρα.
  • Άκουσα μπαλωθιές γείτονα… Αρκετοί θορυβήθηκαν εδώ γύρω.
  • Ε, έτσι κάνουμε εμείς εδώ πέρα! (Το περιστατικό εκτυλίσσεται στη Β. Ελλάδα).
  • Ποιοι εσείς, κι εγώ ντόπιος είμαι.
  • Κοίτα, εννοούσα οι κυνηγοί!
  • Κι εγώ κυνηγός είμαι. Άσκοπος πυροβολισμός δεν μου ξέφυγε ποτέ, ιδιαίτερα δε σε κατοικημένη περιοχή. Τι νομίζετε ότι βγαίνει από το όπλο; Π@ρδές; Οι περισσότεροι κυνηγοί είναι πιο προσεκτικοί, οι υπόλοιποι βγάζουν κακό όνομα για όλους! Να προσέχουμε!
  • Υπάρχει πρόβλημα;
  • Ναι, υπάρχει, και δεν πήρα το 100 γιατί δεν ήμουν σίγουρος για το ποιος πυροβολεί άσκοπα στην περιοχή γιορτινές μέρες. Αν επαναληφθεί θα το πάρω και θα πω ότι δέχομαι πυρά από συγκεκριμένη κατεύθυνση. Εντάξει; (Προφανώς αυτός ο διάλογος δεν γίνεται όταν κάποιος κρατά ή μας σημαδεύει με όπλο, ευνόητο είναι.)
  • Εντάξει, καλές γιορτές!
  • Καλές γιορτές και σε σένα. (Αποτέλεσμα; Μπαλωθιές τέλος, καλημέρα από τον γείτονα κομμένη. Μικρό το αντίτιμο – σταμάτησε να κινδυνεύει όλη η γειτονιά…)

2. Το πνεύμα της ασχετοσύνης

Ενδιαφέρουσα μαρτυρία που μας ήρθε από αναγνώστη: Οπλοφοβικοί (και μάλλον ομοφοβικοί) γονείς μικρού αγοριού του αγόρασαν παιδικό πιστόλι για τα Χριστούγεννα, από αυτά που πετούν πλαστικά «βέλη» με ταχύτητα. Ο αναγνώστης μας, σκοπευτής και μάλιστα καλός, φιλοξενείται στο σπίτι τους. Το αγοράκι χρησιμοποιεί το πιστόλι χωρίς καμία προστασία για τα μάτια, κοιτά συχνά – πυκνά μέσα στην κάννη, σημαδεύει τους πάντες στο πρόσωπο από μικρή απόσταση και «πυροβολεί» συνεχώς! Κάποια στιγμή ο φίλος μας αγανάκτησε και παρεμβαίνει:

  • Καλά, γιατί πήρατε όπλο στο παιδί; Εσείς έχετε άλλες απόψεις!
  • Τα φοβόμαστε τα όπλα και δεν μας αρέσουν, αλλά το αγόρι πρέπει να παίξει και με τέτοια! Τι, να γίνει κανένας τοιούτος; (σ.σ. τράτζικ!)
  • Τι σχέση έχει το ένα με το άλλο; Και στο κάτω κάτω, η σεξουαλική προτίμηση του παιδιού σας πείραξε; Θα μπορούσε να γίνει κάτι κακό, πχ. βο(υ)λευτής!
  • Γέλια…
  • Του το πήρατε που του το πήρατε το «πιστόλι», να πούμε στο παιδί 5 πράγματα πριν γίνει ατύχημα;
  • Τι, κινδυνεύουμε; Παιχνίδι είναι!
  • Ναι, αλλά μπορεί να βγάλει κανένα μάτι, ενώ διδάσκει και ηθική οπλοχρησίας για το μέλλον, δηλαδή το στρατό ή το κυνήγι και το σκοπευτήριο.
  • Αυτό δεν το σκεφτήκαμε.
  • Αρχικά, με 3 βασικούς κανόνες είμαστε εντάξει: Πρώτον, δεν σημαδεύουμε ανθρώπους, δεύτερον, δεν σαρώνουμε ανθρώπους με κανένα όπλο, τρίτον δεν κοιτάμε μέσα στην κάννη αν δεν ελέγξουμε 2 φορές ότι το όπλο είναι άδειο. Σε δεύτερη φάση μαθαίνουμε να φοράμε πάντα προστασία για τα μάτια, και αργότερα για τα αυτιά. (Αποτέλεσμα; Το παιδάκι κατάλαβε τους κανόνες ασφαλείας στον μισό χρόνο από αυτόν που θα χρειαζόταν ένας ενήλικας. Απόλαυσε τη σκοποβολή του με άδειες κονσέρβες και ίσως μια μέρα να γίνει ένας ασφαλής σκοπευτής…)

Κάποιοι σίγουρα γελούν στα τόσα μέτρα ασφαλείας για ένα απλό παιχνίδι. Δυστυχώς το συγκεκριμένο παιχνίδι κουβαλά αρκετές προεκτάσεις για το τι θα κάνει το παιδί αργότερα.

3. Το πνεύμα της φοβίας

Οι εκλογές έρχονται, και η πλειοψηφία των ΜΜΕ προσπαθεί να γείρει την πλάστιγγα προς μία συγκεκριμένη κατεύθυνση – ο νοών νοείτω. Μιλούν λοιπόν για λοιμούς, σεισμούς, καταποντισμούς και άλλες βιβλικές καταστροφές που έρχονται (αν δεν ψηφίσετε τους «δικούς» μας), η μία εντυπωσιακότερη από την άλλη, με αρκετούς Έλληνες να τρέμουν στους πολυαγαπημένους τους καναπέδες – που ποτέ δεν άφησαν όλα τα μαύρα χρόνια του μνημονίου.

Κι επειδή στα διαλείμματα ανάμεσα στην προπαγάνδα και στα ντοκιμαντέρ (τα ντοκιμαντέρ προσδίδουν έναν αέρα αληθοφάνειας και ποιότητας στον υπόλοιπο βόθρο) παίζουν και καμιά χολιγουντιανή υπερπαραγωγή, με περισσότερους κασκαντέρ από τον πληθυσμό της Κίνας, ο μέσος καναπεδο-κένταυρος συμπολίτης μας σκέφτεται να ψηφίσει τους ίδιους, αλλά να προμηθευτεί και ένα χράπα – χρούπα για να αντιμετωπίσει τους αριστερούς / παράνομους μετανάστες / δεξιούς / αντιμνημονιακούς / Ευρωπαίους / τραπεζίτες / Τούρκους και όποιον άλλο τελοσπάντων «έρχεται να μας πάρει τα σπίτια» (sic !).

Βρισκόμαστε στη δυσάρεστη θέση να ακούμε τέτοια σχόλια από γνωστούς και φίλους σε καθημερινή βάση (οι αναγνώστες μας είναι σαφώς πιο ψαγμένοι), και αναγκαζόμαστε να απαντούμε καταλλήλως: Η πρώτη γραμμή άμυνας είναι η ενεργή ενασχόληση μας με τα κοινά, η μελέτη ιστορίας (και όχι μόνο…) από πολλές διαφορετικές πηγές, η προσεκτική ψήφος και η αποφυγή αποχής από τις εκλογές. Οτιδήποτε άλλο απλά ταΐζει ένα τερατώδες σύστημα και ένα παρακράτος που κινδυνεύει να ξεπεράσει το κράτος τόσο σε μέγεθος, όσο και σε εμβέλεια… Η αγορά όπλου από κάποιον που θα παραμείνει αμέτοχος σε όλα και δεν περνάει ούτε έξω από σκοπευτήριο για σωστή και ασφαλή προπόνηση, την κρίσιμη ώρα μάλλον θα καταλήξει σε αυτοτραυματισμό!

Ακόμα και η μεγαλύτερη απειλή πρέπει να αντιμετωπίζεται με ψυχραιμία και νηφαλιότητα…

Σχόλια

Σχόλια


Comments

Χριστουγεννιάτικη ιστορία — Χωρίς σχόλια

  1. Καλή και δημιουργική νέα χρονιά. Η ανάγνωση των αναρτήσεών σας ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΕΙ να είναι εκτός από απολαυστική, εγκυκλοπαιδική, διδακτική και ΧΡΗΣΙΜΗ. Keep writing!!!

Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *